De mislukte aanslag op Donald Trump, die inmiddels alweer een eeuwigheid geleden lijkt, is vruchtbare bodem gebleken voor samenzweringstheorieën. Als je op sociale media zoekt op de naam van de dader, dan zie je onder meer een samenzweringstheorie over een man in een grijs pak die een handlanger van de dader zou zijn en foto’s van een anti-Trump activist die de ‘echte’ dader zou zijn.
Direct na de moordpoging was ‘inside job’ trending op sociale media, suggererend dat de geheime dienst Trump uit de weg wilde ruimen. Maar er waren nog veel meer berichten op sociale media waarin werd beweerd dat de aanslag in scène zou zijn gezet door het campagneteam van Trump om sympathie of bewondering te wekken en zo de kansen op een verkiezingsoverwinning te vergroten.
Over de auteur
Heleen Mees is columnist van de Volkskrant. Eerder promoveerde ze op de Chinese economische groei. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
En niet alleen op sociale media deden samenzweringstheorieën de ronde. Een vriend van me appte dat het witte verband dat Trump tijdens de Republikeinse conventie om zijn oor had geen enkel doel leek te dienen. Foto’s van Trumps oor zouden aantonen dat Trump überhaupt niet was geraakt. Ook een ervaren diplomaat opperde tegenover mij dat de mislukte aanslag op Donald Trump in scène was gezet.
Maar wie had de rol van dader willen spelen in zo’n scenario? Wie zou bereid zijn geweest zich door een scherpschutter in het hoofd te laten schieten, zoals met de echte dader is gebeurd? En zou Trump er werkelijk op hebben durven vertrouwen dat de schutter alleen zijn oor en niet zijn hoofd zou raken? Dat er fouten zijn gemaakt bij de beveiliging van Trump is evident maar dat de aanslag in scène zou zijn gezet is absurd.
Toch betrapte ik mijzelf erop dat ik de gedachte dat Biden tijdens het eerste verkiezingsdebat op 27 juni gedrogeerd was door geheim agenten in het Witte Huis, maar moeilijk van me af kon schudden. Pas toen Biden in een interview zijn minister van Defensie, Lloyd Austin, ‘a black man’ noemde omdat hij niet op diens naam kon komen, realiseerde ik me dat het spel voor Biden echt over was.
Complottheorieën worden vaak geassocieerd met politiek extremisme en floreren in een omgeving waar het vertrouwen in instituties zoals politiek en media laag is. Dat nu ook mensen die tot het politieke midden behoren zulke complottheorieën omhelzen, is tekenend voor het gepolariseerde klimaat waarin er geen sprake meer is van een gedeelde realiteit, maar er alleen nog alternatieve feiten bestaan.
Een principe uit de filosofie, bekend als Ockhams Scheermes, is dat als een gebeurtenis meerdere mogelijke verklaringen heeft, de verklaring die de minste aannames vereist meestal de juiste is. Hoe meer aannames je moet maken, des te onwaarschijnlijker een verklaring is. Hoewel de zorgen over een eventuele verkiezingszegen van Trump
terecht zijn, moeten Democraten ervoor waken om in dezelfde val te lopen als zijn aanhangers.
In plaats van zich te verliezen in samenzweringstheorieën, moeten Democraten zich voorbereiden op een lange, harde strijd tegen Trump en het gedachtegoed waar hij voor staat. Zo zal het vele jaren in beslag nemen om de uitspraak van het Amerikaanse Hooggerechtshof in Dobbs v. Jackson Women’s Health Organization, die het recht op abortus afschaft, terug te draaien. Dat vraagt om een mate van toewijding en geduld die in het internettijdperk niet langer vanzelfsprekend zijn.
Het kost namelijk tijd om echte veranderingen teweeg te brengen, en de Republikeinen zijn doorgaans beter gemotiveerd om het politieke handwerk te doen dat daarvoor nodig is dan de Democraten. Bovendien ontberen de Democraten de meedogenloosheid die de Republikeinen kenmerkt – hoewel de manier waarop Joe Biden door Nancy Pelosi en Chuck Schumer is gedwongen zijn kandidatuur op te geven het tegendeel suggereert.
De laatste acht jaar is de Amerikaanse politiek turbulenter geweest dan de makers van de Netflix-serie House of Cards, waarin de gebeurtenissen al volstrekt ongeloofwaardig waren en een schromelijke overdrijving leken van de Amerikaanse politiek, hadden kunnen bedenken. De komende maanden beloven nog bloedstollender te worden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant