De olympische geschiedenis barst van de bijzondere verhalen. Elke dag vertellen we er eentje. Vandaag: de spraakmakende laatste meters van Gabriela Andersen-Schiess op de marathon in 1984.
Tijdens de olympische marathon van 1908 in Londen was Dorando Pietri veruit de beste. De Italiaan betrad met grote voorsprong het White City Stadium, waar het publiek al gauw merkte dat er iets mis was. Pietri waggelde namelijk de verkeerde kant op. Toen hem eenmaal de finish gewezen was, stortte hij meerdere keren ter aarde.
De laatste meters van Gabriela Andersen-Schiess op de Spelen van 1984 in Los Angeles zijn vergelijkbaar, maar toch ook van een andere orde. Om te beginnen ging de Zwitserse niet aan kop van de marathon: ze lag op de 37e plek. Ten tweede wist ze donders goed waar de eindstreep zich bevond.
De olympische marathon was lang een aangelegenheid voor mannen geweest. In Los Angeles mochten vrouwen zich voor het eerst aan het onderdeel wagen en dat bracht enige bewijsdrang met zich mee. Andersen-Schiess was bovendien al 39 jaar. Meer olympische kansen zouden er niet komen.
Wilskracht of niet, NOS-commentator Theo Reitsma had er geen goed woord voor over toen hij Andersen-Schiess scheefgetrokken over de atletiekbaan zag zwalken. "Afzichtelijk", vond hij. En Reitsma was niet de enige. Wereldwijd werd er schande gesproken van de slotronde van de Zwitserse, die bijna vijf minuten in beslag nam.
Zelf tilt ze er minder zwaar aan. Andersen-Schiess is inmiddels 79 jaar en wordt nog weleens gevraagd naar die bewuste dag. Haar spieren waren verkrampt door de uitdroging, vertelt ze dan, maar de bovenkamer functioneerde prima. Geen zonnesteek, niets om je druk over te maken.
Andersen-Schiess voltooide de marathon op eigen kracht en is keurig in de olympische uitslagen terug te vinden. Dat geldt niet voor Pietri in 1908. De concurrentie diende een protest in omdat de Italiaan door anderen over de finish was geholpen. Hij moest zijn gouden medaille weer inleveren.
Source: Nu.nl algemeen