‘I can’t believe I still have to protest this shit’: je leest het vaak op protestborden bij demonstraties voor bijvoorbeeld het recht op abortus, of andere zaken die allang niet meer ter discussie hadden moeten staan. Ik dacht hetzelfde toen er ophef ontstond over een scène tijdens de olympische openingsceremonie.
Het zal niemand zijn ontgaan: er waren dragqueens en een trans model te zien. Zeker, er werd véél meer bijgehaald, maar vergis je niet: zonder de dragqueens was er geen verontwaardiging geweest. Echt? Moeten we het hier nog steeds over hebben? Ja, helaas wel.
Er zit namelijk een bewuste strategie achter vanuit rechts-conservatieve hoek. Het doel is om controversen te creëren over zaken waar tot dan toe nauwelijks discussie over bestond.
Over de auteur
Thomas Hogeling is schrijver en deze zomer columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Politiek strategen van het extreemrechtse Alternative für Deutschland doen daar niet geheimzinnig over: ze kijken tijdens publieke debatten waar mensen boos van worden, noteren dat, zoeken uit of linkse partijen er al iets van vinden en zo ja, dan nemen ze het tegenovergestelde standpunt in. Door het debat zo aan te wakkeren, trek je veel aandacht van media. Hoe feitelijk dat debat wordt gevoerd, maakt daarbij weinig uit. ‘Het doel is niet om te overtuigen’, zei voormalig Trump-adviseur Steve Bannon. ‘Het doel is om te verwarren.’ Dat doe je niet door te debatteren met je politieke tegenstander, maar door je te richten op de media: ‘Je moet ze overspoelen metshit.’
En die shit kwam er. Want hadden die dragqueens nou het Laatste Avondmaal geparodieerd? En liep een van die dansers nou echt met een teelbal bungelend uit zijn onderbroek? Je hoort de wokebrigade altijd over inclusie, maar zodra ze de kans krijgen, gaan ze christenen beledigen. Zoiets zouden ze met de islam nóóit durven. En dat is het échte probleem! En als het niet het Laatste Avondmaal was, waarom heeft het IOC dan excuses aangeboden? Het is altijd hetzelfde met die lui. Ik heb er nooit problemen mee gehad, maar het wordt je door de strot geduwd!
Zo ontstaat woede over een optreden waar anders bijna niemand zich druk om had gemaakt. Wat er nou precies klopt van die kritiek, wat er met de haren is bijgesleept en wat totaal uit de duim is gezogen, doet er niet meer toe: het optreden is controversieel verklaard. Daarbij helpt het niet als media de ophef klakkeloos rondpompen, in plaats van verantwoordelijkheid te nemen en uit te zoeken waar die ophef nou eigenlijk op is gebaseerd.
Dat kan in kleine dingen zitten. Zo kon je dit weekend overal lezen dat het IOC excuses heeft aangeboden aan christenen, maar dat klopt niet. Hun statement is: ‘Mocht iemand beledigd zijn, dan spijt ons dat.’ Daarmee nemen ze geen afstand van de scène: een wezenlijk verschil met échte excuses.
Door specifieke standpunten te formuleren die heftige emoties oproepen, lukt het rechts-conservatieven steeds beter om controverse te veroorzaken over onderwerpen waar nauwelijks nog discussie over was. Dat zorgt niet alleen voor een grimmig en verwarrend debat, het heeft ook wezenlijke gevolgen. Want als de controverse eenmaal bestaat, wordt er van officiële instanties ‘onpartijdigheid’ geëist. Gaat het IOC volgende keer weer dragqueens uitnodigen, nu ze weten hoeveel gedoe dit oplevert? Ze worden gedwongen partij te kiezen waar tot dan toe niet eens partijen bestonden.
Hetzelfde zagen we in Nederland rond seksuele voorlichting, waar opeens het lespakket Lentekriebels moest worden verdedigd, na gefabriceerde verontwaardiging vanuit dezelfde hoek. Als gevolg daarvan verscheen er in het Hoofdlijnenakkoord zomaar een geniepig zinnetje: ‘relationele en seksuele voorlichting zijn neutraal’. En we weten allemaal wat dat betekent.
I can’t believe I still have to protest this shit.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant