De eerste berichten van het olympisch front stemmen nog niet euforisch, maar zo is het vaak met TeamNL. De Nederlandse mannen en vrouwen lijken er altijd even aan te moeten wennen dat het is begonnen en dat het nu om het echie gaat en er medailles op het spel staan.
Zodoende grijnst je de eerste dagen op Teletekst steevast de uiterst pijnlijke mededeling aan: ‘Nog geen medaille voor Nederland’. Dat kan tot nationale paniek leiden, maar dat is niet nodig. Als het belang van het evenement eenmaal tot de Nederlandse delegatie is doorgedrongen, kan de race naar de top van het medailleklassement beginnen.
Over de auteur
Bert Wagendorp is voormalig sportverslaggever van de Volkskrant, oprichter van wielertijdschrift De Muur en auteur van wielerroman Ventoux. Hij schrijft wekelijks een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zoals gewoonlijk werden de judoka’s van de mat geveegd – hoe die het elke keer weer voor elkaar krijgen om als kanonnenvoer tot de Spelen te worden toegelaten, is een raadsel. Ik hoopte dat de handboogschutsters boven zichzelf zouden uitstijgen en met een paar welgemikte pijlen de Zuid-Koreaanse scherpschutters tot overgave zouden dwingen, maar zover kwam het niet.
Het badmintonduo Tabeling/Piek werd ook uitgeschakeld. Dat is typerend voor de Olympische Spelen: er worden landgenoten uitgeschakeld waarvan het bestaan je tot dusver was ontgaan, maar niettemin kun je een gevoel van diepe teleurstelling en verdriet maar moeilijk onderdrukken. Waar ging het mis, met Tabeling/Piek? Het blijft een nadeel dat de Spelen maar een keer in de vier jaar worden georganiseerd en dat het zodoende de vraag is of Tabeling/Piek nog een nieuwe kans krijgen.
Ernstiger voor het medailleklassement waren de nederlagen van tijdrijdster Ellen van Dijk en mountainbiker Puck Pieterse. Van Dijk werd wel eerste in de categorie zwaar geblesseerde jonge moeders, maar dat is een onbelangrijk nevenklassement.
Pieterse reed voor de allereerste keer in haar leven lek. Gelukkig was de koning aanwezig om haar bij te staan. Maar Pieterse was ontroostbaar: ze besefte dat Willem-Alexander was gekomen om na afloop even lekker te kunnen snollebolleken en dat hij vermoedelijk teleurgestelder was dan zij dat dat geen doorgang kon vinden.
De koning was in gedachten nog in Atlanta 1996, waar hij na de gouden medaille van de volleyballers alle aandacht voor zich opeiste door op het veld te gaan staan hossen alsof hij zelf de beslissende dreun had uitgedeeld. Ongetwijfeld komen er nog kansen op revanche, de mannen- en vrouwenhockeyers schijnen al te hebben geoefend met een zware paspop in hun midden.
Wanneer de koninklijke waarderingscijfers na de Spelen weer een opgaande lijn vertonen is dat ruimschoots verdiend, vergeleken bij W-A slaan andere monarchen een absoluut modderfiguur. De wijze waarop Filip en Mathilde van België het goud van Remco Evenepoel vierden was ronduit zwak en een pleidooi voor de republiek.
Het wachten is op het eerste schaap dat over de dam is. De hoop is voorlopig gericht op de zeilers, maar voor de iQFoil moet het eerst stevig gaan waaien anders dobber je kansloos rond. Ook de roeiers presteren naar verwachting, gezien het bericht van zondag: ‘Alle vrouwenboten ronde verder’. Dat is het soort bericht waaraan je je vastklampt en sowieso een voorwaarde voor eremetaal.
Hoop en vertrouwen is de code. Onze jongens en meisjes hebben te maken met tegenstand die ook uit is op de zege en winnen spreekt niet vanzelf, dat mogen we niet vergeten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns