In plaats van de auto vol te laden om aan de bij voorbaat al legendarische roadtrip te beginnen, stapten we in onze kano voor een tochtje door de eigen stad. We begrepen het zelf ook niet zo goed. Al peddelend groeide de behoefte om de ander een gebrek aan reislust te verwijten, wat ontaardde in een ruzie die de voortgang van de kano belemmerde. We draaiden rondjes.
Misschien hadden we dat nu nog steeds gedaan als een stel corpsballen in een voorbijvarend bootje ons niet van ongevraagd advies hadden voorzien. ‘Co-or-di-na-tie!’, bralde de grootste lolbroek. Zijn makkers haakten joelend in: ‘Eén... twee... één... twee.’ 36 uur, 28 podcasts en het hele oeuvre van David Bowie later bevonden we ons midden in de Hongaarse puszta, wat ‘leegte’ betekent. Net als vakantie. In de auto hadden we het gezelliger dan in de kano. Een roadtrip kan je lang uitstellen, maar niet eindeloos. ‘We hadden veel eerder moeten gaan’, verzuchtte mijn vrouw.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns