Laura Dijkema is in Parijs aanvoerder van de Nederlandse volleybalploeg, maar niet op het veld. Vanaf de tribune ziet ze haar ploeg na een razende start verliezen van Turkije. ‘Het voelt heel machteloos, maar ik heb wel genoten van hoe goed de meiden begonnen.’
Het staat 10-10 in de beslissende vijfde set tegen Turkije als Laura Dijkema contact zoekt met Celeste Plak, die klaarstaat om te serveren. Niets bijzonders, toch? Dijkema is al jaren aanvoerder, is gewend om aanwijzingen te geven. Maar ditmaal moet ze wel heel hard roepen, want ze staat niet op het veld. In Parijs is Dijkema aanvoerder tussen de toeschouwers.
Plak hoort Dijkema’s instructie, knikt en uit haar service volgt een punt: 11-10. Even later bezwijkt Nederland toch nog onder de Turkse druk en verliest met 3-2. Het levert wel een puntje op. In de poule staat Nederland daarmee derde en houdt zo zicht op een mooi vervolg van het toernooi.
Na afloop haast Dijkema zich van de tribune naar het veld voor een groepsknuffel. ‘Als manager mag dat gewoon’, zegt ze met een lachje en wijst naar de stafaccreditatie die om haar nek hangt.
Het is een ongewone situatie. Dijkema werd vlak voor Parijs door bondscoach Felix Koslowski uit de selectie gehaald. De groep moest volgens de regels met twee speelsters inkrimpen. Er is maar voor twaalf speelsters plek, tegenover veertien bij andere grote toernooien. Dijkema was een van de twee afvallers.
Het was een beslissing die de Duitser tegenover het AD ‘bijna onmenselijk’ noemde, maar toch nam omdat hij op de positie van spelverdeler met Britt Bongaerts en Sarah van Aalen voldoende voorzien was. En Dijkema had door een gebroken pink eerder dit jaar zichzelf niet kunnen bewijzen.
Over de auteur
Erik van Lakerveld is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft met name over olympische sporten als schaatsen, atletiek en roeien.
Koslowski vroeg haar desondanks mee te gaan naar Parijs, als niet-meespelende aanvoerder. De teleurstelling dat ze als speelster was gepasseerd was zo groot dat ze daar aanvankelijk geen trek in had. Uiteindelijk is ze toch in Parijs, met de ploeggenoten waarmee ze de laatste maanden via de Nations League met vereende krachten het allerlaatst beschikbare olympische plekje wist te bemachtigen.
Toen ze vanwege haar pink een aantal wedstrijden in de Nations League niet spelen kon, moest ze ook al buiten het veld plaatsnemen. ‘Toen zat ik veel dichter bij het veld, kon ik naast de wissels gaan staan. Er zat wel een hek tussen, maar dat was prima. Nu zit ik wel heel ver weg. Dat is lastig.’
Wat doet een aanvoerder die niet speelt? ‘Ik ben er bij alle trainingen bij. In de praktijk is daar weinig veranderd. Ik doe nog altijd alles wat geregeld moet worden, alles wat ik altijd al als aanvoerder deed’, zegt Dijkema. ‘En omdat ik niet op het veld sta, is Nika daar aanvoerder.’ Nika is Nika Daalderop, met wie ze net als altijd een kamer deelt.
Het shirtnummer van Daalderop, debutant op de Spelen, is onderstreept. Dat betekent dat zij formeel de aanvoerder is, maar dat heeft volgens Daalderop weinig betekenis. ‘Laura is op de tribune aanvoerster en ik ben het op het veld. Maar het is niet zo dat ik nu in mijn eentje de lijnen moet uitzetten. Ik heb een streep onder mijn nummer, maar er zijn zoveel ervaren meiden die die rol kunnen invullen: Celeste Plak, Anne Buijs, Britt Bongaerts.’
Met die ervaren spelers overrompelt Nederland Turkije, nummer vier op de wereldranglijst en regerend Europees kampioen. De Turken maken fout na fout. De eerste twee sets gaan beide keren in 25-19 overtuigend naar Nederland, achtste op de wereldranglijst. ‘We waren wakkerder’, concludeert Daalderop, die met haar ploeggenoten al om kwart over 5 ’s ochtends moest opstaan voor de wedstrijd die om 9 uur begon in Arena Paris Sud.
Na de eerste twee sets hervindt Turkije wat van hun niveau, schakelen bij. Het spel van Nederland wordt niet minder. Nog steeds is er een afwisseling van harde smashes, effectieve blokkades en sluwe en bekeken zachte ballen. Neem alleen de manier waarop Elles Dambrink in de vierde set door alleen het licht toucheren van de bal Nederland op een 19-16-voorsprong zet. Bijna spottend valt de bal tussen twee Turkse speelsters op de grond.
Dijkema zit op de enorme, tijdelijke, uit steigerpijpen opgetrokken tribunes, die vervaarlijk heen en weer gaan als de fans massaal met hun armen zwaaien na een geslaagd blok en de dj het vaste deuntje monster block instart. Dan doet iedereen het dansje dat erbij hoort. Het is het bekende recept bij volleybal: steeds terugkerende liedjes met vaste bewegingen. Het publiek is goed afgericht en doet met alles mee wat de dj’s vragen.
Ze heeft nog geprobeerd om een plekje dichter bij het veld te vinden. En aan het begin van de wedstrijd zit Dijkema nog even op een stoel helemaal beneden, achter de speelhelft van haar ploeg. Maar ze wordt er weggestuurd. Ze moet in het vak voor de staf plaatsnemen, in de hoek van het veld een trapje op. Ergens anders mag echt niet. Ze berust erin. ‘Dit zijn natuurlijk de Spelen.’
Ze ziet van een afstandje hoe de Nederlanders na hun razende start de greep verliezen. In de derde set (22-25) gaat een voorsprong verloren, in de vierde (22-25) en ook in de beslissende vijfde set is het akelig spannend, maar verzilveren de Turken het matchpoint (13-15). ‘Het voelt heel machteloos, maar ik heb wel genoten hoe goed de meiden begonnen. We hebben deze zomer nog niet zulk goed spel laten zien.’
Die eerste persoon meervoud. Dijkema voelt zich echt nog lid van het team. ‘Het blijft natuurlijk pijnlijk om te beseffen dat ik niet mag spelen. Maar ik heb mijn rol geaccepteerd. Anders had ik hier niet moeten komen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant