De Olympische Spelen van Parijs zijn vrijdag begonnen met een flamboyante openingsceremonie, een spectaculaire mengeling van Franse grandeur en Hollywoodkitsch. De voorstelling was in alle opzichten excessief, zeker ook in haar lengte. De stad Parijs speelt een hoofdrol op deze Spelen, in al zijn historische glorie, maar ook als mondiale hoofdstad van luxe en mode, een moderne stad die inclusie en diversiteit propageert. Via Parijs moet Frankrijk schitteren.
Het is een beeld dat schuurt met de toestand in de wereld, en die in Frankrijk. De Spelen worden gehouden tegen de achtergrond van twee oorlogen, in Oekraïne en Gaza. De angst voor aanslagen is groot. De openingsceremonie werd bewaakt door 45 duizend politiemensen. Scherpschutters lagen op de daken, terwijl drones en helikopters het luchtruim bewaakten. In de nacht voor de opening werd het net van hogesnelheidstreinen gesaboteerd. De daders zijn vooralsnog onbekend, maar de actie tekent de sfeer waarin deze Spelen worden gehouden.
Bovenal contrasteerde de spectaculaire opening met de deplorabele politieke situatie in Frankrijk. Ooit heeft president Emmanuel Macron ongetwijfeld gehoopt dat de Spelen een illustratie zouden worden van zijn poging om het historische Frankrijk te verzoenen met de moderne wereld. Frankrijk moet niet langer hardnekkig vasthouden aan zijn verworven rechten, zei Macron in zijn eerste verkiezingscampagne in 2017, maar de globalisering aanvaarden en de wereld energiek en ondernemend tegemoet treden.
Dat streven is faliekant mislukt. Van Macrons elan is niets overgebleven. Zijn positie is verder verzwakt door de parlementsverkiezingen van juli. Macron vreesde dat de begroting voor 2025 niet zou worden aangenomen, omdat hij niet over een meerderheid in de Assemblée Nationale beschikte. Het was een van de redenen om de verkiezingen uit te schrijven.
Maar in de nieuwe Assemblée staat hij er nog veel slechter voor. Het parlement valt uiteen in drie blokken - links, centrum en radicaal-rechts - die niet met elkaar willen samenwerken. Er moet een nieuwe begroting worden opgesteld en aangenomen, terwijl er nog geen regering is en de Europese Commissie vrijdag een procedure begon omdat het Franse begrotingstekort en de staatsschuld de Europese normen overschrijden. Er dreigt een patstelling omdat het parlement verdeeld is en de president zijn gezag heeft verloren.
Politici hopen altijd te profiteren van sportieve successen. Toen Frankrijk in 2018 wereldkampioen voetbal werd, danste Macron op een tafel in het stadion van Moskou (destijds geloofde het Westen nog dat Rusland met economische sancties in toom kon worden gehouden). Alles leek de jonge president mee te zitten, maar een paar maanden later begon zijn neergang met de opstand van de gele hesjes.
Waarschijnlijk leiden de Olympische Spelen, gevolgd door een lange vakantie, de aandacht even af van de politieke problemen in Frankrijk. Maar na de traditionele rentrée begin september zullen ze in volle hevigheid terugkeren. Macron is gewend vanuit de hoogte te regeren. Nu moet hij hopen dat uit de gefragmenteerde Assemblée een constructieve coalitie wordt gevormd waarmee hij kan samenwerken. Maar tegenwoordig zit Macron niets meer mee: zelfs de openingsceremonie van de Olympische Spelen speelde zich af in de stromende regen.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant