Voor wie het nog niet was opgevallen dat Parijs best een mooie stad is, had de organisatie van de Olympische Spelen de tijdrit wielrennen voor mannen en vrouwen op de eerste sportdag ingeroosterd. De enige spanning bij de door helm en aerodynamische kleding onherkenbare sporters wordt gegenereerd door hun tussen- en eindtijd.
Volop kansen dus om tussen het zwoegen op de pedalen door de grandeur van de oude stad te etaleren, moet de tv-regie hebben gedacht. En dus schakelde die om de haverklap naar drones die in hun vogelvlucht de gouden toeristische highlights overal langs het parcours in het zonnetje zetten.
Figuurlijk uiteraard, dat zonnetje, want plenzen deed het, wat de tijdritten behalve voor veel renners ook voor de minder geharnaste televisiekijker tot een marteling maakte. Ik geef toe, ik ben kleinzerig, bij elke van de talrijke glijpartijen over het spekgladde asfalt en de glinsterende kinderkopjes voelde ik plaatsvervangend het vel van knieën, benen en elleboog raspen. Maar in plaats van blij te zijn dat ze heelhuids de finish had bereikt, pruilde Demi Vollering (5de) vol overtuiging over gemiste kansen, op de haar kenmerkende en daarom ontwapenende manier.
Over de auteur
Arno Haijtema is redacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over fotografie en is tv-recensent.
Vollering verborg haar verdriet niet – een goede vorm van verliesverwerking die de andere ruim tienduizend olympische sporters tot voorbeeld kan strekken. Want dat was toch wat ik me eens te meer realiseerde toen ik vrijdag al die atleten uit meer dan tweehonderd landen in eindeloze traagheid zag dobberen op de Seine: dit zijn bijna allemáál verliezers, ervan uitgaande dat alleen klinkend edelmetaal bij het opmaken van de balans als winst mag gelden.
De romanticus die nog gelooft in het adagium dat meedoen belangrijker is dan winnen, werd zaterdag evenwel ook op de proef gesteld, bij het judo. De Nederlander Tornike Tsjakadoea werd al in de eerste ronde van het toernooi uitgeschakeld. ‘Ik ben er kapot van. Hartstikke zuur. Je leeft er drie jaar naartoe, ik voelde me sterk en scherp. Er was familie op de tribune, ik voelde dat het mogelijk was’, vertelde hij meteen na zijn partij tegen de NOS-verslaggever, woorden die hij nog eens herhaalde in de avondshow Studio Parijs. Prachtig overigens hoe hij vol mededogen werd getroost door zijn tegenstander, de latere Kazachse olympische kampioen Yeldos Smetov.
Tsjakadoea vertelde in het fraaie Eiffeltoren-decor van de talkshow over zijn voortdurende worsteling met de kilo’s: hij komt uit in de gewichtsklasse tot 60 kilo. Nog niet lang geleden was hij uitgesloten van deelname aan een wedstrijd, toen hij 900 gram te zwaar was. Aan de praattafel werden geen vervolgvragen gesteld over die obsessie met lichaamsgewicht voor het hogere doel. In andere omstandigheden, bij andere mensen, op een ander moment, zouden alle alarmbellen rinkelen. Er had een disclaimer onder in beeld mogen staan: ‘Don’t try this at home.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant