De eerste olympische beachvolleybalwedstrijd van Steven van de Velde in Parijs verloopt zondag normaal, op wat boegeroep na. Na het duel bewijst een groot mediacircus dat de Nederlander onder een vergrootglas ligt. "We zorgen dat we blij zijn."
Onder de groene bomen van het Jardin de la Tour Eiffel verzamelen zich zondagochtend zeker veertig journalisten. Media uit de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Brazilië, Denemarken, Duitsland, Finland en Frankrijk zijn geïnteresseerd in een groepswedstrijd van een Nederlands en Italiaans beachvolleybalduo.
De Italianen Alex Ranghieri en Adrian Carambula hebben na het duel weinig trek in het circus. "We praten alleen over volleybal", zegt Ranghieri, terwijl hij zonder te stoppen langs de journalisten loopt. "Maar daar zijn jullie hier allemaal niet voor."
Als Matthew Immers zich meldt bij de geschreven pers, ziet hij tientallen mobiele telefoons en andere opnameapparaten op zich gericht. De ploeggenoot van Van de Velde had ervoor kunnen kiezen om net als zijn partner niet met de media te spreken, maar hij wilde graag over zijn sport praten.
De vragen van de journalisten, die zeker zes rijen dik staan opgesteld, gaan zoals verwacht niet over de wedstrijd, die Van de Velde en Immers in drie spannende sets verloren. Iedereen staat hier om het over het verleden en de deelname van de in 2016 veroordeelde Van de Velde te hebben.
"Dit was natuurlijk niet leuk", zegt de 23-jarige Immers na het beantwoorden van zo'n tien Engelstalige vragen tegen een groepje Nederlandse journalisten. "Ik vind het jammer, ook omdat ik nu baal van de nederlaag. Maar ergens snap ik ook wel dat wat in het verleden met Steven gebeurd is, weer boven water komt. We moeten er gewoon mee dealen."
Van de Velde werd acht jaar geleden in Engeland veroordeeld tot vier jaar cel, omdat hij in 2014 naar dat land was gereisd en seksueel was binnengedrongen bij een twaalfjarig meisje. Hijzelf was op dat moment negentien.
Volgens de Engelse wet was het verkrachting, ongeacht of het slachtoffer instemde met de seksuele handelingen. Volgens de Nederlandse wet was het ontucht, waar een lichtere straf voor staat. Na elf maanden in een Engelse gevangenis werd Van de Velde uitgeleverd en werd de straf aangepast aan Nederlandse maatstaven. Daardoor kwam hij na dertien maanden vrij.
Nadat Van de Velde en Immers zich kwalificeerden voor de Olympische Spelen van Parijs ontstond in buitenlandse media - vooral uit Australië en Groot-Brittannië - flink wat ophef. Internationale slachtofferorganisaties riepen het internationaal olympisch comité (IOC) op om Van de Velde te weren van de Spelen, maar dat gebeurde niet.
Het IOC meldde zaterdag op een persconferentie dat NOC*NSF goed gehandeld heeft bij het opnemen van Van de Velde in de olympische selectie. De Nederlandse sportkoepel hanteert het beleid dat sporters een tweede kans verdienen na een straf. Bovendien doet Van de Velde al sinds 2018 mee aan (internationale) beachvolleybaltoernooien.
"We hebben wel even last gehad van alle ophef", erkent Immers zondag na zijn olympische debuut. "Maar we praten goed met elkaar, doen veel samen en zorgen dat we blij zijn in het veld. En ik denk dat we vandaag ook een prima pot hebben gespeeld. Voor mijn gevoel is de invloed van de ophef op ons spel niet zo groot."
Immers en Van de Velde hadden van tevoren ook met elkaar gesproken over de mogelijkheid dat er tijdens hun wedstrijden protesten zouden zijn in het stadion. "We zullen altijd bij elkaar blijven", zei Immers een week voor de Spelen tegen NU.nl. "Als team zijn we heel hecht geworden. En er zijn ook genoeg supporters voor ons. Als er mensen zijn die het niet begrijpen, dan is dat hun keuze. Dat mag. Maar daar kunnen wij niks meer aan doen."
Grote protesten blijven zondagochtend uit in het imposante beachvolleybalstadion in de schaduw van de Eiffeltoren. Als Van de Velde zeven minuten voor de start van de wedstrijd voor het eerst het veld opkomt, is er hier en daar boegeroep te horen.
Het gejoel is luider als Van de Velde vlak voor het duel wordt voorgesteld door de speaker. En bij de eerste opslagen van de Nederlander is er één toeschouwer die met hard geschreeuw zijn onvrede kenbaar maakt.
Maar verder wordt het een beachvolleybalwedstrijd zoals alle andere. Voor de wedstrijd geven de twee teams elkaar een hand. Bij de eerste succesvolle smash Van de Velde klinkt applaus en gejuich. De plukjes fans in het oranje scanderen 'Holland, Holland'. Bij een fraai blok van de Italianen beweegt iedereen in het stadion beide armen op en neer, aangespoord door de speakers.
"Ik heb het boegeroep niet gehoord, daar ben ik wel blij mee", zegt Immers na het duel. "Voor mij was dit nog steeds een droom die is uitgekomen. Dit was het grootste stadion waar ik ooit gespeeld heb. En ik stond hier samen met iemand met wie ik twee jaar geknokt heb om ons te kwalificeren. Natuurlijk raakt het ons dat er veel om Steven te doen is. Maar we zijn hier vooral om te presteren en om te genieten. En dat lukt."
Source: Nu.nl algemeen