Handschoenen, een hoed of lange broek met tropische temperaturen. NU.nl-lezers Wanda, Ann-Tine en Ton houden hun kleding aan, ook als het heel warm is. Dat doen ze vanwege een medische reden of schaamte. En dat zorgt soms voor verbaasde blikken.
Wanneer Wanda Kief (49) buiten in de zon wil zwemmen, doet ze dat in een speciaal pak met lange mouwen en broekspijpen. En als ze even de hond uitlaat, zorgt ze dat haar huid goed is bedekt. Ook als het warm is. Van de zon krijgt ze namelijk een allergische reactie. "Als ik me daardoor laat tegenhouden, kom ik nergens meer."
Al van jongs af aan heeft Wanda veel last van allergieën en eczeem. Toen ze zo'n zeventien jaar geleden hiervoor lichttherapie kreeg, merkte ze dat haar huid opzwol. Ook op vakanties kreeg ze ineens last van huidirritatie en zwellingen. Ze bleek een extreme vorm van polymorfe lichteruptie (PMLE) te hebben, ook wel bekend als zonneallergie. "Het jeukte vreselijk", zegt Wanda.
Om haar klachten te verminderen, bedekt Wanda nog steeds haar huid. Zo draagt ze zonwerende kleding, een hoed en soms zelfs handschoenen. Daar krijgt ze regelmatig opmerkingen over.
"Het valt op", zegt Wanda. "Ik zie mensen kijken. Vaak denken ze dat er een religieuze reden is. De buurvrouw vroeg laatst of ik niet met blote benen naar buiten mag. Mensen hebben er snel een mening over, dat is soms pijnlijk."
Als Wanda met haar gezin op vakantie gaat, kiest ze het liefst voor Noord-Europa. "Daar is het toch wat minder warm, ook al is er zon. Ik heb inmiddels aardig wat zonwerende setjes en houd de zonvoorspelling goed in de gaten. Soms heb ik het wel warm en had ik me prettiger zonder die extra kleding gevoeld. Het blijft iets waar je continu rekening mee moet houden. "
Het constant alert moeten zijn vindt Wanda het vervelendste aan haar allergie. "Mijn man pakt de riem van de hond en zijn schoenen en stapt meteen naar buiten. Dat kan ik niet", vertelt ze. "Het vraagt mentaal veel. Als ik zonder bescherming iets te lang in de zon ben, weet ik dat ik daar de volgende dag de prijs voor betaal."
Koop ik dit jurkje of hang ik hem toch maar terug? Ann-Tine Thijssen (54) stond laatst lang te twijfelen in een kledingwinkel. Niet omdat ze het jurkje niet mooi vond, maar omdat ze denkt het toch niet aan te trekken. "Nu heb ik wel een beetje spijt", zegt ze. "Maar ik heb een ontzettende hekel aan mijn benen. Het is confronterend om iets in je kast te hebben hangen wat je niet draagt uit schaamte."
Ann-Tine heeft geen medische reden waarom ze haar benen bedekt, maar ze schaamt zich. In de puberteit werd ze gepest. "Ik wist dat ik niet snel bruin werd en stevige benen had", zegt ze. "Mensen deden hun handen voor hun ogen, omdat mijn benen zo fel schenen. Achteraf denk ik: dit stelde niets voor. Maar het deed wat met me."
Ook Ton Zijp (60) werd vroeger gepest om zijn benen. Dat gebeurde vooral tijdens gymles, waar hij een korte broek moest dragen. "Ik was de kleinste van de school, had dunne benen en de adertjes waren duidelijk te zien. Pesters noemden het 'vlooienbenen'. Ik durfde bijna niet meer in mijn gymbroek te lopen, elke keer werd er een opmerking gemaakt. Inmiddels hebben mijn benen al dertig jaar geen zon meer gezien."
Het pesten zorgde bij Anne-Tine voor faalangst en onzekerheid, waar ze ook therapie voor volgde. "Het beeld van mijn benen en voeten is nooit veranderd. Ik denk vooral na over wat anderen van mijn benen vinden. Te dik? Pukkels? Striae? Flobberen mijn kuiten? Ik twijfel over alles wat er op een been kan zitten."
Na dat gymbroekje heeft Ton uit schaamte ook nooit meer die korte broek aangetrokken. "Ik toon ze liever niet. En dat terwijl ik het snel warm heb. In de loop der jaren ontdekte ik dat het hielp om wijde broeken te dragen. Inmiddels sta ik in mijn omgeving al jaren bekend als degene die nooit iets anders dan een lange broek draagt, maar evengoed altijd zweet bij de minste beweging."
De korte broek gaat Tom niet meer proberen. "Er zit er geen in mijn koffer", vertelt hij vanaf zijn vakantieadres. Binnenkort doet Ann-Tine wel een poging. Ze gaat met haar broer op vakantie naar Bonaire. Op zijn advies heeft ze er toch één gekocht. "Het is daar zo warm dat hij zei dat ik ze echt nodig heb. Ik weet niet of ik hem ga aandoen. Ik denk het niet, maar ik heb hem mee."
Source: Nu.nl algemeen