Met haar optreden in Parijs raakte Céline Dion veel kijkers in het hart. Waarom was haar olympische vertolking van de Franse klassieker Hymne à l’Amour zo indrukwekkend?
Zij was altijd al een wat breekbare vrouw, waaruit op wonderbaarlijke wijze een stem als een scheepshoorn kon opklinken. Wat die twee uitersten betreft was het optreden van Céline Dion, gisteravond aan het slot van de openingsceremonie voor de Olympische Spelen, als vanouds.
Maar Dion maakte daar op haar platform boven de voetbogen van de Eiffeltoren, in de slagregen, bijna nog meer indruk dan in haar gloriejaren. Veel tv-kijkers, en de verzamelde Olympiërs onder haar, zullen het nauwelijks droog hebben gehouden bij Dions uitvoering van het hartstochtelijke Hymne à l’amour, een liefdeslied voor de liefde. Dion zong de lofzang, geschreven door Édith Piaf, huiveringwekkend scherp, zuiver en theatraal, met Parijs aan haar voeten.
En aan de gedecideerde armgebaren en haar bewogen vertolking kon iedereen zien dat de zangeres zelf kracht putte uit de tekst: ‘We hebben een eeuwigheid voor ons, in het immense blauw. In de hemel, zonder zorgen.’ Miljoenen tv-kijkers zagen de tranen opkomen bij een van de grootste popvocalisten van onze tijd.
Over de auteur
Robert van Gijssel is muziekredacteur van de Volkskrant en schrijft over pop en de muziekindustrie. Hij schrijft ook over gamecultuur.
Céline Dion kwam van ver, en dat maakte haar verrassingsoptreden bijzonder. De Canadese (56), geboren in het Canadese plaatsje Charlemagne in het Franstalige Québec, wandelde vanaf de jaren tachtig schijnbaar moeiteloos door decennia aan popgeschiedenis, als een van de krachtigste zangstemmen in het muziek- en entertainmentcircuit, die al drie octaven stembereik verpulverde bij het ontbijt.
Met haar onwaarschijnlijke volume en bereik zong zij albums en stadions vol, als ‘koningin van de power ballad’. Niet iedereen hield van haar theatrale en soms verzengend harde zangstukken, maar Dion bouwde wel een imponerende loopbaan op met dat onvergelijkbare stemgeluid.
Ver voor het tijdperk Taylor Swift stond Dion lang bekend als de meest succesvolle – en verdienende – vrouwelijke artiest. Zij verkocht naar schatting 250 miljoen albums, won vijf Grammy Awards en een Oscar, voor haar liedje My Heart Will Go On, uit de film Titanic (1997).
Maar zeventien jaar geleden al, weten we nu pas, ging het mis met de stem van Dion. In de pas verschenen, zeer onthullende film I Am: Celine Dion vertelt zij hoe een mysterieuze ziekte haar het leven en vooral het optreden zuur maakte. De zangeres bleek te lijden aan het Stiff Person Syndrome, een zeldzame neurologische aandoening die de spieren in het lichaam kan doen verkrampen en ernstige spasmen kan veroorzaken.
Bij Dion, legt zij in de film huilend uit, sloegen de verkrampingen en spasmen toe in haar borst, waardoor haar stem steeds vaker barsten ging vertonen. Wilde zij haar oude volume halen, dan brak haar stem. Jarenlang bedacht zij smoesjes op het podium, om de mankementen te maskeren. Zij vroeg het publiek mee te zingen – een oude artiestentruc. Of ze rende van het podium om – zogenaamd – even iets anders aan te trekken, waarna ze niet meer terugkeerde.
Zij schaamde zich voor al haar leugens, bekent ze in de film, waarmee ze kennelijk schoon schip wil maken. Maar ze wilde haar publiek niet teleurstellen. En bovendien: zij kon zelf de gedachte niet aan dat zij misschien nooit meer zou kunnen zingen. Omdat ze verslaafd was aan de omhelzing van haar fans.
In een aantal hartverscheurende scènes zien we Dion, die tijdens de opnamen al twee jaar niet meer zingt, op geitenwollen sokken door haar huis lopen, de cavia’s verzorgen en vertellen dat zij het zingen zo vreselijk mist. ‘Volgens mij was ik vroeger erg goed’, zegt zij terwijl de tranen weer over haar wangen rollen. ‘Ik zong de hoogste noten. Ik was de beste.’
De film is een pijnlijk portret van een worstelende artiest, die afscheid moet nemen van haar kunst maar dat gewoon niet kan. We zien haar veel te veel valium slikken, in een poging de spieren weer wat te ontspannen. Dat loopt natuurlijk ook niet goed af.
Aan het einde van de documentaire, waarin we zelfs getuige zijn van een vreselijke spastische aanval, probeert Dion toch weer wat te zingen in een studio. Maar haar stem is anders; veel minder krachtig, en krakerig. ‘Misschien moet ik een rockzanger worden’, probeert ze de moed er nog een beetje in te houden.’
Maar in de laatste scène zien we de zangeres toch weer stoer de camera inkijken. ‘Ik stop niet’, zegt ze. En aan die belofte heeft Dion zich kennelijk gehouden. Haar optreden in Parijs was het eerste in vier jaar, na afgelaste tournees en een gecancelde residentie in Las Vegas. En zo te horen aan haar vertolking heeft ze ergens toch een code weten te kraken, of een andere stem weten te trainen die niet wordt gepijnigd door krampen en spasmen.
Of er meer optredens of opnamen van Dion volgen, is niet bekend. Na afloop van haar optreden op vrijdagavond postte zij een bericht op X, maar daarin had zij het alleen over de aanstaande prestaties van de olympische atleten, die ‘in hun droom moeten geloven.’ Of ging dat toch ook een beetje over Céline Dion?
Een bericht gedeeld door Céline Dion (@celinedion)
De documentairefilm I Am: Celine Dion, van regisseur Irene Taylor, is te zien op Amazon Prime.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant