Ellen van Dijk vertelde pas na de olympische tijdrit dat ze zeven weken geleden veel meer blessures dan 'alleen' een gecompliceerde enkelbreuk had opgelopen. Ze wist dat ze zaterdag een wondertje nodig had in Parijs, maar dat kwam er niet.
Vlak na haar finish op de Pont Alexandre-III staart Van Dijk zeker een minuut voor zich uit. De 37-jarige renster baalt omdat haar tijd niet goed genoeg is voor een medaille. Maar ze denkt vooral aan haar bizarre aanloop naar deze Olympische Spelen.
Begin juni werd Van Dijk bij een trainingskamp in Spanje aangereden door een auto. Ze knalde tegen een aanhanger en sloeg over de kop. Een paar dagen later bracht ze via wielerunie KNWU naar buiten dat ze haar enkel had gebroken. En dat meedoen in Parijs een race tegen de klok zou worden.
Zaterdag wordt duidelijk dat dat niet het hele verhaal was. Haar partner Benjamin de Bruijn schrijft 's ochtends op X dat Van Dijk nog veel meer verwondingen had. "Ellen had niet alleen haar enkel gebroken, maar ook haar rechtervoet, haar vinger, ze had een spierhernia in haar bovenbeen en diepe snijwonden in haar benen die met 24 hechtingen aan elkaar moesten worden gezet."
Van Dijk perst er negen uur later een flauwe glimlach uit, nadat ze de elfde tijd heeft neergezet op het 32,4 kilometer lange parcours door het centrum van Parijs. "Ik dacht: ik ga jullie niet wijzer maken dan jullie zijn", zegt ze tegen een groepje journalisten. "Want anders krijg je vragen als: hoe kan zij nog naar de Spelen? Ik dacht dat ik het beter iets positiever kon houden."
Alle direct betrokkenen, zoals bondscoach Loes Gunnewijk en de KNWU, waren wel op de hoogte van de volledige ernst van de verwondingen. "Het was gewoon een heel heftige valpartij. Mijn fiets lag in heel veel stukjes", vertelt Van Dijk. "De eerste twee dagen was ik alleen maar blij dat het niet veel erger was."
Toch richtte de drievoudig wereldkampioene tijdrijden haar blik al heel snel weer op Parijs. De arts die de gecompliceerde breuk in haar rechterenkel opereerde, geloofde niet dat ze de Spelen nog zou kunnen halen. Maar Van Dijk had andere ideeën.
"Ik wilde alles op alles zetten om hier te kunnen zijn. Daar heb ik elke dag keihard voor gevochten. Als je het helemaal platslaat, was die gebroken enkel het grootste probleem. Van het breukje in mijn andere voet had ik geen last. En van die gebroken vinger ook niet. Zo probeerde ik te schakelen en niet te blijven hangen in de misère."
Een kleine twee weken voor de tijdrit moest Van Dijk bij een fysieke test aan de KNWU bewijzen dat ze fit en sterk genoeg was om naar de Spelen te gaan. Voor die opdracht slaagde ze. "Ik noteerde mijn beste waardes van dit seizoen", zegt ze. "Je mag het wel een klein wonder noemen dat het me gelukt is om Parijs te halen. Daarom begon ik ook steeds meer te hopen dat er vandaag een wonder zou gebeuren."
Een tweede mirakel was te veel gevraagd. Op de kletsnatte wegen in Parijs trapte Van Dijk het vermogen waarvan ze van tevoren had ingeschat dat het mogelijk een medaille kon opleveren. Maar in de gladde bochten leverde ze veel tijd in.
"Toen ik het weerbericht vanochtend zag, dacht ik al: shit", vertelt Van Dijk. "Maar ik zei tegen mijn vriend Benjamin: 'We hebben de afgelopen tijd zoveel obstakels gehad. Deze kan er ook nog wel bij.'"
"Maar ik was tijdens mijn rit toch wel bang in de regen. Ik wil niet zeggen dat dat de enige factor was - ik was gewoon niet goed genoeg vandaag - maar het maakte het wel extra lastig. Ik wilde die enkel niet nog een keer kapotmaken. Hij zit goed aan elkaar met platen en schroeven, maar is natuurlijk kwetsbaarder."
Van Dijk had tijdens haar race wel door dat ze niet op medaillekoers lag, maar ze probeerde die gedachten weg te stoppen. "Ik wilde alle moeite, pijn en ellende van de afgelopen weken er hier uit stampen. Dit was het enige moment waarop ik mezelf kon belonen. Ik heb gevochten tot het einde, maar het was niet genoeg."
Bij de finish overheerst direct de grote teleurstelling, want dit was normaal gesproken haar laatste kans om toch nog een olympische medaille te winnen. "Maar ik weet zeker dat ik heel trots ben als ik straks Benjamin en mijn zoontje Faas zie. Al zal het wel even duren voordat ik dit alles een plekje kan geven."
Source: Nu.nl algemeen