De grote vraag was waartoe wielrenster Ellen van Dijk in staat was op de olympische tijdrit in Parijs, nadat ze zeven weken geleden haar enkel had gebroken. Net op tijd had ze zich klaargestoomd. Het bleek niet toereikend. De Australische Grace Brown won goud.
De wanhopige trek op het verregende gelaat van Ellen van Dijk, toen ze de laatste meters op de statige Pont Alexandre III over de Seine aflegde, sprak boekdelen. Er was het besef dat het vurig gehoopte olympisch eremetaal buiten bereik zou blijven, nadat ze net op tijd leek hersteld van een drievoudige enkelbreuk die ze zeven weken geleden had opgelopen.
Ze eindigde zaterdag als uiteindelijk als elfde in de tijdrit op de Spelen in Parijs, op 2 minuten en 44 seconden van winnares Grace Brown uit Australië. Die haalde op een kletsnat en verraderlijk wegdek met een lengte van 32,4 kilometer een gemiddelde van 49 kilometer per uur.
Over de auteur
Rob Gollin is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over wielrennen.
De tweede deelneemster uit Nederland, Demi Vollering, deed het beter dan haar landgenote op een parcours dat haar met brede wegen, nauwelijks hoogteverschil en een beperkt aantal bochten, veel minder op het lijf was geschreven dan dat Van Dijk. Ze finishte als vijfde en moest 1.52 minuut toegeven. ‘Ik heb met mijn hart gereden en alles gegeven. Het was misschien wel mijn beste tijdrit ooit.’
Ze voelde in de gutsende regen geregeld het achterwiel wegslippen. ‘Ik ben misschien te voorzichtig de bochten ingegaan.’ Ze was emotioneel over het resultaat: onderweg, zei ze, durfde ze te dromen van een plek op het podium.
Met twee metalen plaatjes en zeven schroeven in haar rechterenkel reed Van Dijk zaterdag van het startpodium. Daarvoor waren al verschillende renners onderuit geschoven, er zouden er nog meer volgen, onder wie wereldkampioen tijdrijden Chloé Dygert en wereldkampioen op de weg Lotte Kopecky. Even te vroeg aanzetten of te bruusk de bocht insturen was meteen fataal.
Na afloop bekende Van Dijk dat ze niet te veel risico’s wilde nemen. ‘Ik was bang in de regen, daar heb ik veel tijd verloren. Ik zou ook niet zomaar uit mijn pedaal kunnen klikken.’
Ze was in de ogen van velen gestart als een van de topfavorieten, hoewel de voorbereiding verre van ideaal was geweest. Begin juni leken de Spelen ineens zo goed als onhaalbaar, nadat ze tijdens een training in Spanje op een stilstaande aanhanger botste, waarbij ze op drie plaatsen haar enkel brak en diepe snijwonden in beide benen opliep.
Tot dan had het er juist zonnig uitgezien. Nadat ze begin oktober vorig jaar was bevallen van zoontje Faas, maakte ze vijf maanden later haar rentree in het wielercircuit en won in het voorseizoen drie keer een race tegen de klok. In Parijs-Roubaix maakte ze indruk met een vijfde plaats.
De drievoudig wereldkampioen, viervoudig Europees kampioen en vijfvoudig nationaal kampioen had haar zinnen gezet op deelname aan het evenement in Parijs. Ze zag het als een laatste kans haar droom van olympisch goud te verwezenlijken.
Tijdens de Spelen in Londen in 2012 eindigde ze als achtste. Vier jaar later in Rio de Janeiro verspeelde ze haar kans op een medaille door een stuurfout, waardoor ze even in de berm belandde. In Tokio, 2021, was er voor haar geen plek in de selectie.
Meteen na de operatie aan haar enkel begon het revalidatieproces. Drie weken na de ingreep nam ze al plaats op de hometrainer, met het gips nog om het been. Ze sprak achteraf van een intense uitdaging. Halverwege deze maand bewees ze tijdens een test op Papendal dat ze in staat was vermogens te trappen waarmee ze zich op het podium kon fietsen. Ze haalde de beste wattages van dit jaar. Toch was ze twee dagen voor de tijdrit niet helemaal overtuigd. De vorm was goed, maar ze vroeg zich wel af of het toereikend was voor goud.
Van Dijk concludeerde zaterdag: ‘Het was gewoon niet goed genoeg. Ik deed niet mee. Dat was een teleurstelling. Ik moet dit even laten bezinken.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant