In de openingsceremonie van de Olympische Spelen toont Frankrijk zich in al haar facetten: divers, energiek, soms grotesk, saai en spectaculair. Een vier uur durende reis van klassiekers als de cancan naar dragqueens op de catwalk, met Céline Dion als ultiem slotakkoord.
De Fransen waren er allemaal aan toe om weer enthousiasme te voelen, zich te verenigen rond een Frankrijk dat de wereld verwelkomt, zei president Macron enkele dagen voor de openingsceremonie van de Olympische Spelen, vrijdagavond in Parijs. Na weken van politieke crisis nadat Macron begin juni nieuwe verkiezingen had uitgeschreven, zou het land snakken naar grootsheid en spektakel − en de president zelf was daar misschien nog wel het meest aan toe.
Een ongekend spektakel werd het. Honderd jaar nadat de Olympische Spelen voor het laatst Parijs aandeden, opende de hoofdstad vrijdagavond met een première in de geschiedenis: de ceremonie vond niet, zoals gebruikelijk, plaats in een stadion, maar in de openlucht. In een kilometerslange boottocht over de Seine voeren 205 delegaties op 85 boten aan het publiek voorbij.
Over de auteur
Eline Huisman is correspondent Frankrijk voor de Volkskrant. Ze woont in Parijs.
De ironie wil dat juist deze vrijdagavond een gesloten ceremonie in een overdekt stadion niet had misstaan. Enkele uren voorafgaand aan de start begon het in Parijs te regenen, en dat zou niet meer ophouden tot het spectaculaire slotakkoord van Céline Dion onder de lichtshow van de Eiffeltoren al achter de rug was. Maar de ruim 300 duizend toeschouwers die zich langs de kades hadden verzameld, lieten zich op het oog niet kisten.
Een perfect grijze hemel leverde in de eerste uren van de ceremonie een wat triest beeld op: de fonteinen in de Seine, de dansers tussen opspattend water, de voorbijtrekkende delegaties onder poncho’s − het spatte niet van het scherm af zoals dat op een zonovergoten avond had gekund. De knipogen vol clichés naar Parijs als stad van de liefde en romantiek zouden nu eenmaal gebaat zijn geweest bij een zwoele zomerlucht.
Lady Gaga opende met de eerste show, gevolgd door tientallen dansers van de Moulin Rouge. De Malinees-Franse wereldster Aya Nakamura, die in de aanloop naar de opening talloze racistische opmerkingen over zich heen had gekregen toen haar deelname aan de ceremonie bekend werd, schitterde van het podium gehuld in goud, omgeven door vuurwerk. Samen met de Republikeinse Garde op de drums bracht ze een bewerking van het oeuvre van Charles Aznavour, de bekende chansonnier, ten gehore.
Het meest spectaculair werd de ceremonie in het laatste deel van de avond, toen de grauwe lucht eindelijk plaatsmaakte voor een zwarte hemel waartegen het vuur, de glitters en vooral de lichtshow vanaf de Eiffeltoren sterk afstaken.
Na het ontsteken van het olympisch vuur was het podium onder de Eiffeltoren voor Céline Dion, Frans idool bij uitstek. Voor het eerst in vijf jaar trad de zangeres weer op: door haar ziekte, het stiff-personsyndroom, is zingen en optreden voor haar ingewikkeld geworden. Dat maakte haar optreden tot een even spectaculair als ontroerend slotakkoord, met Edith Piafs klassieker l’Hymne a l’amour.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant