Kamala Harris heeft nieuwe energie in de campagne gebracht. Maar ze zal nu hard aan de bak moeten om haar kansen op het presidentschap te behouden.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Hoe is het mogelijk, vroegen veel Amerikanen zich de afgelopen campagnemaanden af, dat ons land met déze twee kandidaten komt aanzetten? Sleetse mannen op hun laatste benen, geroutineerd maar ongeïnspireerd, de één een criminele couppoger, de ander te zwak om dat uit te buiten, die ons naar de toekomst moeten leiden terwijl ze niet eens hun zinnen tot een goed einde kunnen brengen? Is dit het beste dat we hebben?
Veel Amerikanen hoopten stiekem op een schone lei. Dat ze op de een of andere manier betere opties voorgeschoteld zouden krijgen. Dan zouden ze wel weer zin krijgen in die verkiezingen.
Die hoop is nu half vervuld. Met het aantreden van Kamala Harris deze week, ter vervanging van Joe Biden, heeft Amerika een Democratische presidentskandidaat gekregen die een energie heeft ontketend die je elke partij in elk land zou gunnen. Het geloof is terug.
Mensen die tot dusver aan de zijlijn stonden, melden zich ineens als vrijwilliger. Mensen die nog geen cent hadden overgemaakt aan de campagne, geven ineens een bijdrage. Mensen die zich al hadden neergelegd bij een overwinning van Trump, zijn opgestaan. Fatalisme is veranderd in enthousiasme. Er worden al vergelijkingen gemaakt met de Obama-manie van 2008.
Harris, die in 2019 voor haar presidentsambities totaal geen steun ondervond en al voor de voorverkiezingen de handdoek in de ring gooide, is nu de verpersoonlijking van alles wat Trump niet is. Vrouw, gekleurd, selfmade, voorvechter van burgerrechten, bestrijder van seksueel misbruik en criminaliteit. Vooral in die laatste rol stelt ze zich lijnrecht op tegen de veroordeelde oud-president. ‘Ik ken Donald Trumps type’, zegt ze in elke toespraak, tot grote hilariteit van het publiek. Vileine humor: Harris laat direct zien waar het de Democraten maanden aan ontbroken heeft.
Met Harris spreekt een andere generatie.
De peilingen laten zien dat de wissel effect heeft. Een tikje chagrijnig zei Trump dat hij nu ‘helemaal opnieuw moet beginnen’ met campagnevoeren. Maar dat gaat zeker gebeuren. Harris zal, na deze eerste wittebroodsweek, hard aan de bak moeten om haar kansen op het presidentschap te behouden.
Ze zal van alle kanten worden aangevallen. Racistisch (‘product van positieve discriminatie’) en seksistisch (‘positie te danken aan haar relaties’), maar ook inhoudelijk. Ze zal zich moeten verdedigen tegen kritiek op haar grens- en immigratiebeleid, op haar belastingplannen, op haar klimaatbeleid en op haar sympathie voor de Palestijnen. Ze is progressiever dan Biden, en de vraag is of genoeg Amerikanen daar klaar voor zijn.
Aan de andere kant vertegenwoordigt Trump, zeker met zijn running mate J.D. Vance, een reactionair nationalistisch conservatisme dat nog nooit zo expliciet is geagendeerd. Ook daarvan is de vraag of genoeg Amerikanen er klaar voor zijn.
Hij wil terug naar het verleden (Make America Great Again), zij juist niet (We Are Not Going Back). De keuze is duidelijker dan ooit.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant