Voordat de term ‘phishing’ net zo inburgerde als ‘googelen’, dacht ik dat het een hippe vorm van diepzeevissen betrof. Inmiddels weet ik dat beoefenaars van deze sport hengels uitwerpen naar wachtwoorden, creditcardgegevens en securitycodes. In een formulering van de Rijksoverheid: ‘Bij phishing proberen criminelen u door e-mails naar een valse website te lokken. Daar stelen ze uw gegevens of geld.’
In april kregen alle ouders van de school van mijn dochter het bericht dat cybercriminelen een aanval hadden uitgevoerd bij schoolboekenleverancier Iddink Learning Materials B.V. (het woord ‘leermaterialen’ klinkt zo stoffig Hollands), en de waarschuwing op te passen voor phishingmails. Een dag daarna mailde de school dat er al ouders phishingmails hadden ontvangen. Ik kreeg niks en concludeerde: gelukkig ben ik geen vette vis.
Er belandde pas weer een mail van Learning Materials in mijn inbox aan het einde van het schooljaar, het gebruikelijke tijdstip: boeken inleveren, boeken bestellen, et cetera. Ik was bezig het aanvraagformulier routineus in te vullen toen ik ineens dacht: als die cybercriminelen slim zijn, dan gaan ze vissen met mails op het tijdstip dat Iddink normaliter zijn mails verstuurd. Ik inspecteerde de website. Zag er prachtig professioneel uit. Helaas las ik dat het Openbaar Ministerie een taakstraf wil opleggen aan een 27-jarige phisher uit Rheden die zulke goede nepwebsites ontwierp dat experts erin tuinden.
Ik overwoog Iddink even te bellen. ‘Is die mail van vandaag van de échte Iddink?’ Helaas bedacht ik toen dat ik zomaar een phisher aan de lijn zou kunnen krijgen. Een vrouw die in februari haar spaargeld kwijtraakte door phishing bij onlinebank Bunq, vertelde aan de NOS dat ze vooraf had gegoogeld of de persoon die haar benaderde echt bij Bunq werkte: jazeker, want die phisher gaf zich uit voor een reëel bestaande employé.
Ineens werd ik overspoeld door heimwee naar de mooie tijd dat het binnenstappen van een fysieke winkel volstond om te snappen dat een zaakje stonk.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant