Het was de blues die hem dreef, andere zaken lieten de maandag overleden muzikant John Mayall (1933-2024) koud. Velen gebruikten zijn band The Bluesbrakers als springplank, zelf bleef hij zijn hele leven relatief onbekend.
‘Ik heb best aardige muzikanten in mijn bandje gehad’, zei de maandag overleden John Mayall soms, grinnikend.
Zijn bluesband The Bluesbreakers was inderdaad een springplank voor niet onaardige muzikanten als gitarist Eric Clapton en toekomstige Fleetwood Mac-leden als John McVie, Peter Green en Mick Fleetwood. Gitarist Mick Taylor zou later in The Rolling Stones spelen en bassist Jack Bruce in Cream.
Over de auteur
Menno Pot is sinds 1998 muziekjournalist voor de Volkskrant.
Mayall profiteerde van hún talent, maar zij ook van het zijne. Hij was pianist, gitarist, zanger, songschrijver, bandleider en inspirator. Een bluespionier, omdat hij een zwart, Amerikaans genre naar een wit, Europees publiek bracht.
John Mayall overleed maandag, 90 jaar oud, in Californië, waar hij al lang woonde. Twee jaar geleden moest hij stoppen met optreden wegens niet nader gespecificeerde ‘gezondheidsklachten’. Diezelfde klachten hebben de oude road warrior nu rust gebracht, volgens een Instagram-bericht van zijn familie.
Mayall werd geboren in Macclesfield en verliet de kunstacademie als grafisch vormgever, maar zijn liefde voor de blues bracht hem in 1963 naar Londen, waar een bruisende rhythm-and-bluesscene bestond rond bands als The Animals, The Rolling Stones en The Spencer Davis Group.
‘In de Verenigde Staten luisterde wit publiek niet naar zwarte blues’, legde Mayall vaak uit, ‘maar in Europa gebeurde dat wel.’
John Mayall & The Bluesbreakers waren goed, zo hoorden ook grote Amerikaanse bluesmannen. The Bluesbreakers werden als begeleidingsband gevraagd voor Europese tournees van bijvoorbeeld John Lee Hooker en Sonny Boy Williamson.
Vanaf 1966 had de groep de wind een paar jaar flink in de zeilen: het album Blues Breakers (1966), in de bezetting met Clapton, werd een groot succes. Het bevatte bluescovers én songs van Mayall zelf. Van 1966 tot 1968 haalden vier Bluesbreakers-albums de toptien van de Britse albumlijsten. De vele albums die hij na 1970 uitbracht, haalden de albumlijsten vaak helemaal niet.
Zijn veruit hoogste notering in een hitlijst behaalde hij nota bene in Nederland: Room to Move (plaats 5 in 1970), afkomstig van het album The Turning Point (1969). Tegen die tijd was Mayall naar Californië verhuisd, leken The Bluesbreakers verleden tijd en bracht hij zijn albums gewoon als John Mayall uit.
Hij verkende rustige, lome uithoeken van de blues en maakte uitstapjes naar jazz en funk, tot hij in de jaren tachtig The Bluesbreakers weer in een steviger rockende incarnatie tot leven wekte, in steeds veranderende bezetting. In de jaren tachtig was ook bluesgitarist Walter Trout een tijdje Bluesbreaker.
‘Ik heb nooit een hit gehad, nooit een Grammy gewonnen en ben nooit geïnterviewd door Rolling Stone’, zei Mayall, zonder bitterheid, eerder met een soort trots. Dat zijn Bluesbreakers hem altijd weer verlieten, en dat velen van hen daarna succesvoller werden dan Mayall zelf ooit was, zat hem niet dwars. Het was de blues die hem dreef.
Getrouwd was John Mayall al sinds 2011 niet meer, maar zijn ex-vrouwen Pamela en Maggie en zijn zes kinderen ‘omringden hem met liefde’ toen hij stierf, na een leven dat volgens hemzelf veel te kort was om de blues te leren doorgronden: ‘Volgens mij weet niemand wat blues is. Ik weet alleen dat ik niet kan ophouden het te spelen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant