Met zijn eerste YouTubeserie over zijn amateurelftal schopte Daan Boom het tot een cultfenomeen, compleet met spandoeken langs de lijn en echte fans. Maar een kampioenschap zat er niet in. Vijf jaar later beproeven de spelers van v.v. Domstad Zondag 3 hun geluk opnieuw.
De ondergaande zon hult de kantine van voetbalclub v.v. Domstad – een bakstenen gebouwtje met vaalgele en gifgroene accenten – in een gouden gloed. Het is warm, op deze woensdagavond in juni. ‘Fokking heet’, vindt Nicko van Maren (29), een normaal gesproken onvermoeibare verdediger, een ‘pitbull’, in zijn eigen woorden. ‘Ik hoop dat we niet te veel gaan rennen.’
Zo meteen traint hij, zoals elke week, op dit kunstgrasveld in Utrecht met een van de beroemdste amateurteams van Nederland: v.v. Domstad Zondag 3. Op het eerste gezicht een voetbalteam zoals duizenden andere: een kleurrijke verzameling redelijke tot waardeloze voetballers uit alle hoeken van de samenleving – er spelen horecamedewerkers mee, maar ook een hoogleraar. En een presentator/rapper/programmamaker: Daan Boom (34), onder andere bekend van Streetlab en de Fomo-show.
Omdat Boom vanwege zijn beperkte voetbalkwaliteiten het grootste deel van het seizoen op de reservebank doorbrengt, besloot hij in 2019 de hobbelige weg van zijn team naar een gedroomd kampioenschap te filmen. Het resultaat was de Youtube-docuserie Kelderklasse 15 (KRO-NCRV). In elke aflevering legt Boom een wedstrijd en alle vrolijke chaos daaromheen vast en schetst hij het portret van een teamgenoot.
De kampioenstitel bleek uiteindelijk te hoog gegrepen, maar de serie vol missers voor open doel, vliegende tackles en spelers die zich verslapen voor wedstrijden werd honderdduizenden keren bekeken. Fans stonden uiteindelijk zelfs met spandoeken langs de zijlijn en verschillende spelers groeiden uit tot culthelden, inclusief eigen fanaccounts op sociale media.
Op 24 juli, vijf jaar later, komt het tweede seizoen op YouTube, waarin het team opnieuw een gooi doet naar het kampioenschap. Of dat is gelukt, laten ze nog even in het midden. ‘Het was een seizoen van pieken en dalen’, zegt Tom Goselink (33), terwijl hij een laatste sigaret rookt voordat de training begint. De technisch begaafde spits is een van de vedettes van het team, maniertjes incluis – in het vorige seizoen van Kelderklasse 15 weigerde hij bijvoorbeeld een keer te wisselen. ‘We begonnen fantastisch, maar toen werd het herfst. We spelen altijd beter als het lekker weer is.’
De opkomst voor de training van vanavond is indrukwekkend. Hoewel het seizoen al even voorbij is, hebben zo’n tien spelers besloten hun woensdagavond zwetend op een kunstgrasveld door te brengen. De meeste hoofdrolspelers van het vorige seizoen van Kelderklasse 15, zoals Goselink, zijn er na vijf jaar nog steeds bij. De islamitische Soufiane ‘Souf’ Masouti (33) houdt zich bijvoorbeeld nog altijd staande tussen alle liters bier die door zijn teamgenoten worden gedronken. En de trainer is nog steeds chef-kok Ruben ‘Rubbe’ Blokhuis, die de opstelling van de volgende ochtend meestal op een bierviltje krabbelt aan de bar van zijn stamkroeg.
Ook Pieter ‘Arie’ Schenk (35) is er nog bij. Hij staat zelden in de basis, maar groeide uit tot een publieksfavoriet door zijn eeuwige bereidheid om grensrechter te zijn en zijn sierlijke warming-ups, waarbij hij zijn knieën duizelingwekkend hoog optrekt. Hij wordt regelmatig herkend door kijkers. ‘Twee weken geleden moest ik op een festival zo’n acht keer op de foto. Maar gelukkig is alle aandacht positief. Sterker, het levert me veel gratis biertjes op’, vertelt hij, terwijl hij liggend op het kunstgras een lange reeks rek- en strekoefeningen uitvoert.
De wensen van ‘pitbull’ Van Maren worden trouwens verhoord: de spelers kunnen rustig aan doen tijdens de training. Ze spelen vooral partijtjes, gehuld in hesjes waaruit de scherpe geur van oud zweet opstijgt. ‘Die mogen wel een keer gewassen worden’, bromt iemand. Het niveau valt niet tegen: zelfs Boom blijkt een aardige voetballer, met een bij vlagen fluwelen techniek. ‘Tijdens trainingen zit ik soms tegen het briljante aan, maar tijdens wedstrijden komt de angst in mijn lijf. Ik ben fysiek niets waard, en het kan er in de competitie soms best hard aan toe gaan’, verklaart hij later. ‘Dat is tegelijkertijd de mooie en de minder mooie kant van de kelderklasse: het fanatisme.’
Na de training ploffen Goselink, Schenk en Van Maren met een sigaret neer in de dug-out. Ze maken al meer dan tien jaar deel uit van de ‘harde kern’ van dit team en zijn in die tijd goed bevriend geraakt. Goselink werkt als manager bij Bol.com, Schenk geeft les en Van Maren werkt in de horeca. ‘Op mijn werk zit ik in een nogal hoogopgeleide bubbel’, zegt Goselink. Maar dit team is echt een dwarsdoorsnede van de samenleving. Die diversiteit maakt het zo leuk.’
Enkele dagen later gaan ze op teamweekend naar een huisje in Terneuzen. Dan gaan alle remmen los en gedragen ze zich volgens Boom dagenlang als ‘neanderthalers’. ‘Als je met gasten samen onder douche hebt gestaan, schept dat een band. Dan kan je helemaal jezelf zijn’, legt Goselink uit. ‘Veel van mijn oude vriendengroepen zijn na het studeren langzaam uit elkaar gevallen, maar dit team is nog steeds bij elkaar. Best bijzonder.’
Al helemaal omdat veel spelers inmiddels dik in de 30 zijn, met alle bijbehorende ontwikkelingen: kinderen, nieuw werk, verhuizingen. ‘Voor veel van ons wordt het een steeds grotere uitdaging om twee keer per week te komen opdagen, maar we doen ons best’, zegt Boom. ‘Ik wilde wachten met een nieuw seizoen, tot ik nieuwe verhalen kon vertellen. Dat kan nu. De serie gaat nog steeds allereerst over een team dat kampioen probeert te worden, maar ook over ouder worden. We hoopten ooit allemaal stiekem dat we nog eens gescout zouden worden, maar inmiddels weten we écht zeker dat dat niet meer gaat gebeuren. En toch staan we elke week weer bloedfanatiek op het veld.’
Van de ruim 1.2 miljoen voetballers die Nederland telt, speelt het merendeel niet in indrukwekkende stadions. Wat bezielt al die mensen, die telkens weer op regenachtige zondagochtenden op een drassig veld staan, om vervolgens met 8-0 te worden afgedroogd? ‘Het gaat voor mij allereerst om de verbinding’, zegt Boom. ‘Het zijn echt mijn vrienden geworden. En voetbal is daarnaast een goede uitlaatklep: je ontsnapt aan de dagelijkse ellende door je helemaal op zo’n spelletje te storten. Het is fantastisch om samen ergens helemaal voor te gaan, ook al speel je in de zevende klasse.’
Hun voetbalclub biedt daarvoor het perfecte decor. Het team speelde in het vorige seizoen van Kelderklasse 15 nog bij het enigszins massale SV Kampong, maar heeft dat vorig jaar ingeruild voor de kneuterigheid van v.v. Domstad, een vereniging met ‘foeilelijke gele shirts’, aldus Schenk, waar de kantine nog een ouderwets snackluik en een plafond vol nicotinevlekken heeft. ‘Dat was een schot in de roos’, vertelt Goselink. ‘Na drie weken kregen we al de sleutel van de kantine.’
V.v. Domstad speelt een grote rol in het nieuwe seizoen van Kelderklasse 15. ‘Dit kleine clubje is een goudmijn’, zegt Boom later op de avond, met een biertje in zijn hand. Het team kijkt in de kantine naar de EK-wedstrijd Tsjechië-Turkije. ‘Er lopen zulke mooie mensen rond. Stamgast Dickie, bijvoorbeeld. Hij staat bekend als de enige volkszanger die betaalt om ergens te mogen zingen. En dan heb je nog Ab, de voorzitter, een fantastisch figuur met een eigen parkeerplaats.’
‘In een aflevering zit een interview met onze vaste scheidsrechter, waarin ik aan hem vraag waarom hij elke zondag weer staat te fluiten’, vervolgt Boom. ‘Zijn antwoord was simpelweg: ‘Tja, iedereen heeft toch recht op een scheidsrechter?’ Dat soort dingen heeeft me tijdens het monteren van de serie oprecht ontroerd. Bij een club als deze komen de romantiek en de tragiek van de kelderklasse heel mooi samen.’
Kelderklasse 15 vanaf 24/7 op het Youtubekanaal van NPO3.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant