Op de Nieuwe Herengracht stond een oudere heer met een hoed bijna dubbelgeklapt op de stoep. Het leek alsof hij ieder moment kon omvallen. ‘Ziet er niet goed uit’, zei de Uberchauffeur.
‘Nee’, antwoordde ik naar waarheid.
‘Ga helpen’, zei de chauffeur, wat ik opmerkelijk vond.
Er is veel wat er niet goed uitziet, je kunt alleen niet alles persoonlijk nemen.
Ik stapte uit en vroeg: ‘Gaat het?’ Waarop de heer kwiek zijn rug rechtte. Pas toen zag ik dat hij een tekst op een Stolperstein aan het lezen was.
In de blik van de heer meende ik die van herkenning te zien. Hij strekte een hand naar me uit. Even meende ik te weten hoe engelen zich voelen, maar ik vluchtte de Uber in. Het was niet de juiste dag om voor engel te spelen.
Ik had met een bevriende kunstenaar afgesproken om bij wijze van ontbijt twee glazen champagne te drinken in het Amstel Hotel. Dat doe ik zelden, maar soms moet het.
‘De dood zal komen en jouw ogen hebben’, schreef de Italiaanse schrijver Cesare Pavese. Die zin helpt me om de zoveel tijd de dag door.
‘Ik heb al anderhalf jaar niet gezoend’, zei de kunstenaar, ‘best lang voor iemand die graag zoent.’
Ik beloofde mijn best te doen een partner voor haar te vinden en noteerde: bij voorkeur geen stoma en wilsbekwaam, in het bezit van een piemel, gaat graag naar het theater, indien mogelijk jonger dan 55 maar alles tussen de 16 en 70 krijgt een faire kans, mits goed geconserveerd en geen buitenboordbeugel.
Toen was de champagne op, ik overwoog een tweede glas, maar er moest nog gewerkt worden en je moet ook niet te veel consumeren.
Al kun je in noodgevallen altijd zeggen: het faillissement zal komen en jouw ogen hebben.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns