Wat nou als de Democraten om Donald Trump te verslaan de Republikein Mitt Romney nomineren als presidentskandidaat? Dat idee stond afgelopen weekend zomaar in The New York Times. Het is het lezen waard, omdat het afkomstig is van scenarioschrijver Aaron Sorkin, bekend van films als A Few Good Men, The Social Network, Moneyball en het meest relevant: The West Wing, een serie van begin deze eeuw over het reilen en zeilen in het Witte Huis met een Democratische president.
Met de keuze voor Romney zouden Democraten duidelijk tonen dat deze verkiezingen niet gaan over waar ze normaal over gaan, er moet slechts worden voorkomen dat een gestoorde man de macht grijpt, schrijft Sorkin: ‘Steunt Romney het recht op abortus? Nee. Wil hij het minimumloon radicaal verhogen, openbaar onderwijs versterken, transgenderrechten verruimen of een progressiever belastingsysteem invoeren? Waarschijnlijk niet. Maar is hij een tekenfilmschurk die niets anders deed dan tv kijken terwijl de bende die hij had opgejut politiemensen sloeg en bewerkte met tasers? Nee. De keuze is die tussen Trump en niet-Trump.’ Dus moet de kandidaat aan slechts één voorwaarde voldoen: hij moet Trump kunnen verslaan.
Het idee is dat de fatsoenlijke Romney een alternatief biedt voor fatsoenlijke Republikeinen – maar ook weer niet zo fatsoenlijk dat ze bereid zijn op een Democraat te stemmen om Trump uit het Witte Huis te houden. Romney zou de verkiezingen zo op z’n sloffen winnen. Het idee zorgde voor wat voorspelbare verontwaardiging op sociale media, maar Sorkin is geen politiek strateeg; hij is een scenarioschrijver en ik wil deze aflevering van The West Wing graag zien. Of weet je wat? Maak er lekker een heel seizoen van, zo onrealistisch is het scenario niet: wereldwijd zien we liberalen dicht tegen de ideeën van de Grote Boze Wolf aanschurken in de hoop hem zo te kunnen verslaan. Vaak gaat dat gruwelijk mis, zoals in Nederland, waar de wolf toch aantrekkelijker bleek dan de valse hond die probeerde op hem te lijken.
The West Wing is heerlijk als je even wil ontsnappen aan de cynische politieke werkelijkheid. Met een door Martin Sheen gespeelde president die soms even lelijk uit de bocht lijkt te vliegen, totdat hij er door zijn buitengewoon integere medewerkers aan wordt herinnerd waarom hij ooit de politiek in is gegaan; niet uit rancune maar om het land te dienen, niet uit machtswellust maar uit idealisme. De serie wordt door critici ook wel smalend liberal porn genoemd en dat is niet onterecht: het risico bestaat dat je gaat geloven dat het er echt zo aan toe gaat, zolang de Democraten maar winnen. Maar daarmee trap je net zo goed in de valkuil die populisten wereldwijd zo graag graven. Het is nostalgie naar een tijd die nooit heeft bestaan: als onze kandidaat maar wint, wie dat ook moge zijn, gaat de zon weer schijnen. Het ontslaat je van de verantwoordelijkheid om kritisch te zijn op de eigen politieke kleur.
Sorkins scenario werd gepubliceerd vlak voordat Biden bekendmaakte niet langer presidentskandidaat te zijn. Sorkin voelde zich daarop genoodzaakt te benadrukken dat hij niet écht wil dat Romney de nieuwe kandidaat wordt. Leuk detail: Sorkin heeft zelf geen sociale media, dus gebruikte hij het account van West Wing-acteur Josh Malina, tevens co-host van The West Wing Weekly, een fijne podcast voor wie geen genoeg kan krijgen van de serie. Malina plaatste een screenshot van de mail die hij van Sorkin ontving: ‘I need to borrow your Twitter again. I take it all back. Harris for America!’
Over de auteur
Thomas Hogeling is schrijver en deze zomer columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant