De lezersbrieven, over oppervlakkige jongeren, een onaangename verrassing op het North Sea Jazz Festival, de journalistieke obsessie met de Verenigde Staten en een legaal stervensmiddel.
De laatste tijd ontmoet ik veel jongvolwassenen. Wat mij opvalt is dat ze constant bezig zijn met oppervlakkige lustbevrediging. Al in de namiddag wordt driftig gerookt, bier gedronken en fastfood besteld, later in de avond komt de joint en meer drank. Zeven avonden per week. Porno en de onderlinge snelle seks zijn behoorlijk aanwezig.
De jongelui zelf zijn sympathiek, aanspreekbaar en netjes. Toch maken ze ook een wat oppervlakkige indruk, denken alleen aan vandaag en de korte termijn. Weinig of niet aan sparen, vaste patronen of zelfs maar een vaste relatie en gezinsvorming. Is bij deze generatie een stuk diepgang verdwenen? Zitten we met een generatie die de samenleving moet opbouwen, terwijl ze dat helemaal niet willen? Is het verschil erg groot met de vorige generatie/hun ouders/de boomers?
Ik vraag me af hoe dat verder moet.
John den Besten, Zuid-Beijerland
De Poolse journalist Jedrzej Slodkowski, die voor zijn krant Gazeta Wyborcza het North Sea Jazz Festival bezocht, zag daar tot zijn verbijstering Avishai Cohen. Die had in juni nog op het Moskou Jazz Festival gestaan, een evenement met Gazprom als hoofdsponsor en waarvan de organisatie in handen is van Igor Butman, een goede vriend van Poetin.
Waarom was Cohen niet door het North Sea Jazz Festival geweerd, vroeg Slodkowski zich af, zoals Warsaw Jazz had gedaan, net als enkele andere Poolse, Belgische, Zweedse en Duitse festivals.
Misschien omdat ze daarvoor ‘onnodig’ in de buidel hadden moeten tasten zoals Warsaw Jazz, dat wegens contractbreuk de volledige gage voor Cohen aan diens management moest overmaken?
Slodkowski had de organisatie van het North Sea Jazz Festival nog om uitleg gevraagd, maar kreeg daarop geen reactie.
Dat Avishai Cohen zelf overigens wel degelijk nattigheid heeft gevoeld, blijkt wel uit het feit dat zijn Moskouse optreden inmiddels uit de speellijst op zijn website is verwijderd.
Pijnlijk dat in de Nederlandse media over deze kwestie, voor zover mij bekend, vooral gezwegen wordt.
Ton Maas, Amsterdam
Dinsdag maar liefst zeven pagina’s over de komende Amerikaanse presidentsverkiezingen en een mogelijke kandidatuur van Kamala Harris. Laten we het even niet hebben over het beschoten oor van Donald Trump. Hierbij valt de berichtgeving over het feit dat Ursula von der Leyen is herkozen als voorzitter van de EU in het niet.
De Verenigde Staten zijn met 333 miljoen inwoners veel kleiner dan de Europese Unie met 448 miljoen inwoners. Waar komt die journalistieke obsessie met Amerika toch vandaan?
Jef Keijzer, Amsterdam
Maak eindelijk eens werk van een veilig en legaal stervensmiddel, schrijft Fransien van ter Beek over de overduidelijke wens in de samenleving om zelf te bepalen wanneer, waar en hoe te sterven. Achter deze wens schuilt iets groters.
De mens, alleenheerser op de troon van zijn leven. Het moet gaan zoals hij wil. Maar niet alles in het leven kunnen we naar onze hand zetten. Dat accepteren is voor velen moeilijk geworden. En daarmee ook het omgaan met pijn, verdriet of teleurstelling die bij het leven horen.
Natuurlijk is het mogelijk om een veilig en legaal stervensmiddel te introduceren.
De vraag is, moeten we dat willen?
Heleen Karsten, Zeist
Helemaal eens met Fransien van ter Beek dat bestuur en politiek eindelijk werk moeten maken van een veilig en legaal stervensmiddel. Wel jammer dat ze stelt dat in geval van verstrekking van zo’n middel, er een toets zou moeten plaatsvinden of het verzoek vrijwillig en weloverwogen is. Dit om impulsieve zelfdoding te voorkomen.
Bij de discussie over de vrije beschikbaarheid van een zelfdodingsmiddel komt het argument van impulsieve zelfdoding steeds om de hoek kijken. Bestaat zoiets als een impulsieve zelfdoding? En wie bepaalt of sprake is van impulsiviteit? Een medicus? Een psycholoog of psychiater?
Weg is in dat geval het ideaal van autonomie.
Johan Koeleman, Ooij
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant