Kamala Harris heeft de zegen van haar baas Joe Biden, maar moet de Democratische partijnominatie nog wel veiligstellen. Dat lijkt stiekem al een gelopen race. Daardoor vraagt men zich in de VS vooral af: wie wordt haar running mate en potentiële vicepresident?
Dat Biden zo lang wachtte om uit de race te stappen, werkt in het voordeel van Harris. De Democraten weten dat ze niet veel tijd hebben, met iets meer dan drie maanden te gaan tot de verkiezingen. Als de Democraten geen tegenwicht weten te bieden aan de achter Donald Trump verenigde Republikeinse Partij, wordt de rest van de campagne een moeilijk verhaal.
De kans bestaat dat de Democratische Partij wel besluit dat Harris haar nominatie eerst moet verdienen, in een soort minivoorverkiezing rond de Nationale Partijconventie van 19 tot 22 augustus. Volgens intimi, veel politieke commentatoren en gelekte gesprekken zou dat eerder dienen om haar kandidatuur legitimiteit te geven, dan om serieuze alternatieven op te werpen.
Haar potentiële rivalen voor het presidentschap zijn ook mogelijke running mates. Zij zullen aan het rekenen zijn geslagen. Hun kansen om Harris nu te verslaan zijn beperkt. Mocht zij erin slagen de verkiezingen te winnen, dan is ze ook de voor de hand liggende kandidaat in 2028: het komt zelden voor dat een zittende president na een eerste termijn niet voor herverkiezing gaat. Dat zou betekenen dat een Democraat met de hoogste ambitie tot 2032 zou moeten wachten, met weinig garantie op een goede uitgangspositie in die relatief verre toekomst.
Zulke berekeningen kunnen zwaar wegen. Het bekendste voorbeeld daarvan uit het verleden betreft Lyndon Johnson. Hij werd in 1960 de tweede man van John F. Kennedy. Journalist Clare Boothe Luce vroeg hem waarom hij genoegen had genomen met het vicepresidentschap. Johnson zei: "Clare, ik heb het opgezocht: een op de vier presidenten stierf in het harnas. Ik ben een gokker, schat, en dit is de enige kans die ik heb." Na de moord op Kennedy in 1963 werd Johnson president. Een jaar later behaalde hij op eigen kracht een monsterzege op de Republikeinen.
Het moge duidelijk zijn: de speculatie over de mogelijke running mate van Harris is volop losgebarsten. Dit zijn vijf van de vaakst genoemde namen en hun grootste voor- en nadelen volgens politieke kenners.
Gretchen Whitmer staat aan het hoofd van een swingstaat, die enorm belangrijk is in de race om het Witte Huis. Ze werd daar in 2022 herverkozen met een flinke voorsprong op haar toenmalige Republikeinse rivaal. Bovendien heeft ze in de afgelopen jaren gebouwd aan haar landelijke profiel. Dat deed ze onder meer met haar politieke actiecomité Fight Like Hell, dat zich inzet om Democraten verkozen te krijgen op belangrijke posten binnen de federale overheid.
Of Whitmer zelf zin heeft om running mate te worden, is nog de vraag. Na de aankondiging van Biden liet ze weten dat haar "huidige rol hetzelfde zal blijven". Wel zou ze volgens bronnen zijn aangeschoven bij een eerste strategievergadering van het team van Harris op zondag.
Een mogelijk punt in haar nadeel: sommige Democraten beschouwen het als riskant om twee vrouwen naar voren te schuiven in november.
Josh Shapiro kan de Democraten extra stemmen opleveren in Pennsylvania, eveneens een swingstaat. Als de Democraten daar niet winnen, zou het pad naar het Witte Huis wel eens heel moeilijk kunnen worden. Hij is een populaire gouverneur in zijn staat en geldt als een gematigde Democraat. Dat kan een goed tegenwicht zijn voor Harris, die vooral door haar critici wordt betiteld als progressief.
Een mogelijk nadeel is dat zijn landelijke naamsbekendheid niet groot is. De Joodse Shapiro heeft zich bovendien sterk uitgesproken tegen antisemitisme en voor Israël rond de oorlog in Gaza. Dat ligt gevoelig bij delen van de Democratische achterban.
Net als Whitmer en Shapiro, komt Mark Kelly uit een belangrijke swingstaat, waar hij in 2022 een forse zege behaalde. Kelly wist kiezersgroepen aan te spreken die ook landelijk belangrijk zijn voor de Democraten: mensen met een Latijns-Amerikaanse achtergrond en hoogopgeleide witte vrouwen uit de buitenwijken van grote steden.
Arizona grenst bovendien aan Mexico, wat hem recht van spreken geeft als het gaat om de migratiecrisis aan de Amerikaanse zuidgrens.
De landelijke bekendheid van Kelly is net als die van Shapiro relatief beperkt, hoewel zijn huwelijk en zijn verleden als astronaut hem wel een zeker cachet geven. Republikeinse strategen uit Arizona hebben in het verleden geklaagd dat het heel lastig is om Kelly aan te vallen.
Traditioneel is North Carolina niet echt een swingstaat. In 2012, 2016 en 2020 wonnen Republikeinse presidentskandidaten er. Toch werd Democraat Roy Cooper twee keer verkozen tot gouverneur. Deels dankzij zijn leiderschap hopen de Democraten zijn staat dit keer te kunnen claimen.
Cooper is een ervaren politicus: voordat hij gouverneur werd, zat hij achtereenvolgens in het Huis van Afgevaardigden en de Senaat van North Carolina en was hij procureur-generaal.
Andy Beshear kreeg twee keer iets voor elkaar wat als onwaarschijnlijk werd beschouwd: hij werd verkozen en herkozen in Kentucky, een diep-Republikeinse staat. Zijn vermogen om ook gematigde Republikeinen aan te spreken kan een aanwinst zijn voor de Democraten.
Keerzijde van die medaille is dat Beshear buiten Kentucky weinig bekendheid geniet en waarschijnlijk niet veel voor zijn partij kan betekenen in de drie staten waar de Democraten absoluut willen winnen: Michigan, Pennsylvania en Wisconsin.
Beshear is momenteel een van de weinige politici die expliciet heeft gezegd een gooi naar een vicepresidentschap onder Harris wel te zien zitten.
Bovenstaande lijst is verre van compleet. Anderen die regelmatig worden genoemd zijn bijvoorbeeld minister van Transport Pete Buttigieg, gouverneur van Illinois J.B. Pritzker en gouverneur van Californië Gavin Newsom.
Veel Amerikaanse kiezers vroegen zich af hoe het mogelijk was dat de race tot afgelopen zondag tussen twee kandidaten op leeftijd ging. Trumps keuze voor de 39-jarige J.D. Vance als zijn running mate en de uitgebreide lijst met opties voor Harris (als zij inderdaad de partijnominatie krijgt) hebben voor hen in ieder geval goed nieuws opgeleverd: er bestaat jong(er) talent binnen de twee partijen.
Source: Nu.nl algemeen