Lekkere timing, Joe. Terwijl deze recensent klaar zat voor een avondje Zomergasten-tv, besloot jij alle aandacht naar jezelf toe te zuigen met het nieuws dat je niet meer verkiesbaar bent voor het Amerikaanse presidentschap.
Iets te lang bleef de aandacht daardoor versnipperd over X, de sites van kranten en CNN. Totdat ik Eric van der Burg, voormalig staatssecretaris (Asiel), en de eerste Zomergast van dit seizoen kritiek hoorde leveren op juist deze vluchtige journalistieke focus op politiek theater. Waar blijft de verdieping, de interesse in het ingewikkelde verhaal achter het circus?
De hartenkreet klonk precies op tijd, want Van den Burg had op dat moment nog zeker twee uur te gaan. De kijker leerde hem in de resterende tijd kennen als een aangenaam gedreven politicus, een VVD’er van wie je je afvroeg wat hij eigenlijk nog te zoeken heeft in die partij.
Van den Burg zat tegenover de net zo aangenaam gedreven Peter van Ingen, lange tijd het vaste gezicht van Zomergasten, en dit seizoen een van de zes vervangers van de zieke Adriaan van Dis.
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
Beide heren gebaarden druk, vielen elkaar geregeld in de rede, niet uit ergernis maar uit passie (Van den Burg) en een mix van verbazing en nieuwsgierigheid (Van Ingen). Verbazing omdat Van den Burg – tegen het clichébeeld van een VVD’er in – door de hele uitzending heen oprechte bekommernis toonde om de sociaal zwakkeren.
Van den Burgs sociale hart kwam het sterkst terug in fragmenten over de Bijlmer, het Amsterdamse stadsdeel waar hij is opgegroeid. Beslissend voor Van den Burg was de Bijlmerramp in 1992. De beelden van de smeulende puinhopen en van de getraumatiseerde en toch al kwetsbare Bijlmerbewoners, raakten de VVD’er nog altijd. Geëmotioneerd vertelde Van den Burg – hij was toen net twee weken Amsterdams stadsdeelbestuurder – hoe hij destijds zijn politieke leidraad vond: laat de mensen vrij, maar zorg ook voor degenen die niet voor zichzelf kunnen zorgen.
‘Wist je dat in het welvarende Amsterdam-Zuid veel meer geld opgaat aan jeugdhulp dan in Amsterdam-Zuidoost?’, hield Van den Burg in een van de sterkste momenten zijn interviewer voor. Reden: in Amsterdam-Zuid zijn ouders assertiever, hoger opgeleid, weten ze beter hoe ze voor hun eigen belangen moeten opkomen. In Zuidoost ontbreekt dat sociale kapitaal. Van den Burg ziet het als zijn opdracht om in die leemte te stappen.
‘Ik zit eigenlijk met een SP’er aan tafel!’, riep Van Ingen uit.
Dat niet, aldus Van den Burg. Juist zijn liberale gedachtegoed – geef mensen een opkontje door ze gelijke kansen te bieden – zag hij als zijn drijfveer.
Maar hoe hij dan zijn overtuigingen verenigt met het hardvochtig VVD-beleid van de afgelopen jaren, waarin werd gekort op sociale voorzieningen, en er niet echt naar de allerzwaksten leek te worden omgekeken?
Van den Burg stotterde, kwam nauwelijks uit zijn woorden. Hij kreeg het nauwelijks aan zichzelf uitgelegd, laat staan aan de kijker, die hem na deze avond nog lang zal blijven herinneren als een warmbloedige humanist.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant