De lezersbrieven over, verkiezingen, de ziel van een land, J.D. Vance, opstaan in het ov, de loonkloof, linkse mensen, de vraag of een erfenis een vloek of een zegen is, recepten, treinreizen voor studenten en wat we kunnen leren van Bollo de Beer.
1979. Jong, docent en lesbisch. Leerlingen zijn verbaasd, want op een bepaalde manier blijk ik heel doorsnee. Nieuwsgierig vragen ze of ik dan misschien als ik thuis kom een overall aantrek en onder mijn autootje ga liggen sleutelen. Ze vragen hoe de rollen thuis verdeeld zijn. Hoe de maatschappelijke acceptatie is. Ik geef op alles antwoord.
Een paar jaar later bedenken leerlingen een rockopera met als thema homoseksualiteit. Die mag maar op één vestiging gespeeld worden. Ze gaan naar de andere vestiging met argumenten die ik zelf had kunnen verzinnen om toch te proberen daar ook op te treden.
Weer jaren later werd mijn zoon geboren. De stapel felicitatiekaarten van leerlingen kwam ik pas nog tegen. Er was zeker ook een donkere keerzijde, maar die woog niet op tegen de toen heersende positiviteit. Er is veel veranderd in 45 jaar. Zie ook de column van Asha ten Broeke.
Elly van den Boom Sittard
Vele artikelen in de krant gaan over de verkiezingen voor de Amerikaanse president. Over allerlei details wordt uitleg gegeven. Opvallend weinig details worden gepubliceerd over de campagne die Ursula von der Leyen heeft gevoerd voordat ze gekozen kon worden tot voorzitter van de Europese Commissie.
Zou de redactie van de Volkskrant ervan overtuigd zijn dat de lezers meer geïnteresseerd zijn in de Amerikaanse verkiezingen dan in de Europese verkiezing van de EU -voorzitter? Voor mezelf sprekend ben ik veel meer geïnteresseerd in nieuws over de EU dan over de VS. Ik zou graag de verhouding omgedraaid zien.
Alex Rombout, Dordrecht
In de krant van 16 juli las ik in een artikel over extremisme in de Verenigde Staten de volgende zinsnede: ‘Voor- en tegenstanders van radicaal-rechts zijn verwikkeld in een strijd om de ziel van hun land. In die botsing tussen onverenigbare wereldbeelden ligt de kiem voor politiek geweld, niet alleen in Amerika, maar in alle westerse democratieën.’
Laten we ophouden te denken dat een land of een volk een ziel heeft. Laten we ophouden te denken dat we om deze vermaledijde ziel een politieke strijd moeten voeren. We zijn in de eerste plaats individuen, stervelingen, die hier op de wereld maar even zijn en die zich zo goed en zo kwaad als het gaat staande proberen te houden. We zijn ‘veelsoortig’, ieder met eigen aspiraties en verlangens. Dit inzicht vereist tolerantie en verdraagzaamheid.
Anton de Bruin, Delft
Aan de hand van citaten uit het verleden wordt een profiel geschetst van J.D. Vance, de nieuwe running mate van presidentskandidaat Donald Trump. In Nederland heeft dat sinds kort geen enkele zin meer. Hier wordt wat ooit gezegd, geschreven of getweet is en gegeven de nieuwe politieke situatie niet meer goed uitkomt, verdraaid of er worden andere en softere bewoordingen gebezigd die dezelfde inhoudelijke betekenis hebben.
Als dat niet het gewenste effect sorteert, zetten we de in het verleden stellig uitgedragen ideeën vanwege ‘de nieuwe rol’ in de ijskast of worden die onder het tapijt geveegd.
Eric Freriksen, Aalten
De laatste tijd komt in lezersbrieven het begrip ‘mijn krant’ voor, waarmee de schrijvers meestal bedoelen teleurgesteld te zijn in de berichtgeving door zowel journalisten als columnisten in de Volkskrant, over de huidige politieke ontwikkelingen in Nederland. Omdat ik deze krant juist al jarenlang dagelijks met veel plezier, aandacht én waardering lees, pleit ik ervoor in het vervolg te spreken van ‘onze krant’. Waarin gelukkig vele, zeer lezenswaardige, intelligente en meningsvormende, artikelen staan. Graag voortgaan hiermee, noodzakelijk in deze duistere tijden!
Bertus ten Barke , Almere Haven
De 150 woorden van Sander Donkers brachten mij terug naar een winterdag in 1983. Ik was eerstejaarsstudent en zat voorin de tram op de Amsterdamse Vijzelstraat richting het Centraal Station. In de tram was het druk, buiten nat en donker. Er stapt een oudere heer in die de lus boven mijn stoel vastpakt. Ik sta instinctief half op en vraag: ‘Wilt u zitten?’. ‘Nee dank u’, klinkt het een beetje krakend.
Het geluid was mij zeer bekend, het was Drs. P die mijn aanbod afsloeg. Net als de jongen in de column van Sander ging ik snel weer zitten. Maar het was ongemakkelijk, vlakbij zo’n grootheid. Door Sander realiseer ik me dat De Doctorandus (toen 64 jaar) op dat moment misschien ook een illusie verloor. Dat maakt het nog ongemakkelijker.
Bart Udo, Alkmaar
In het artikel met Harm Detz werd mijn oudoom Samuel de Lange vermeld als een heel goede leraar. Dat maakte heel veel indruk op mij. Helaas heb ik hem nooit gekend, omdat hij allang was overleden.
Samuel en zijn vrouw zijn op 11 juni 1943 in vernietigingkamp Sobibor vermoord. Hij had drie kinderen, een zoon en twee dochters. De zoon is vlak na de oorlog door een ziekte overleden. De twee dochters zijn kinderloos overleden.
Helaas is de familietak van Samuel uitgestorven. Dat Harm Detz hem na zoveel jaren nog herinnert, heeft bij mij heel veel gedaan
Ernst de Lange, Hilversum
Het is natuurlijk niet uit te leggen dat mannelijke rechters meer verdienen dan vrouwelijke. Maar in plaats van dat vrouwelijke rechters er meer geld bij krijgen, moeten we die mannen misschien wat minder gaan betalen. De verschillen tussen laagbetaalde en hoogbetaalde beroepen zijn al groot genoeg. Het is niet zozeer dat vrouwen in sommige beroepen ondergewaardeerd zijn; sommige mannen zijn gewoon overgewaardeerd.
Peter Jamin, Utrecht
In het interview van de Volkskrant met Hans Teeuwen zet hij zich op de voor hem inmiddels bekende manier af tegen wat hij ‘links’ noemt. In zijn wereldbeeld zijn linkse mensen zelfingenomen ijdeltuiten die simpelweg de ene hiërarchie (racisme, seksisme) vervangen door een andere (morele superioriteit) en op een perverse manier profijt hebben bij het bestaan van ‘de onderdrukten’ omdat ze die dan mooi kunnen helpen.
Zulke ‘linkse’ mensen – karikaturen van zichzelf – bestaan vast. En die mogen best belachelijk gemaakt worden. Maar er is natuurlijk ook een ander links.
Mensen die zichzelf niet overdreven serieus nemen, en zonder eigendunk gewoon aardig proberen te zijn. Mensen die, bij wijze van spreken, gewoon niet mee willen doen met het pesten en kleineren op het schoolplein, en die geen vrienden willen zijn met de pesters.
Mensen die zich geen illusies maken over hun eigen individuele impact in de wereld, maar die wel geloven dat je met een groep dingen gedaan kan krijgen. Mensen die daarom niet snel trots zullen zijn op zichzelf, maar wel op wat zo’n groep bijvoorbeeld voor elkaar kan krijgen.
Wat me verbaast, is dat dit andere links voor iemand als Hans Teeuwen niet lijkt te bestaan. Terwijl ik het in mijn omgeving overal zie.
Ik vermoed dat hij, en met hem een groot deel van Nederland, zich zo heeft vastgebeten in zijn wereldbeeld van zelfingenomen links, dat hij (al dan niet versterkt door filterbubbels) het andere links niet meer ziet, hoort of tegenkomt.
Het trieste resultaat is dat hij met zijn botte, provocatieve strijd tegen karikaturaal links het land ophitst tegen mensen met wie hij prima een jointje had kunnen roken. Die mensen hadden die joint dan, in al hun goedheid, best voor hem willen rollen.
Misha Velthuis, Amsterdam
Erfenis, vloek of zegen, vraagt Peter de Waard zich af in zijn column van 16 juli. Mijn ouders hadden na een zuinig leven geld genoeg. Maar met de warme hand schenken? Nee, stel je voor dat de wasmachine stuk gaat. Moet er dan 70 duizend euro op de spaarrekening staan?
Wij gaven de kinderen regelmatig een schenking. Maar er was niet over te praten. Ik heb toen besloten het geld over de balk te smijten en heb van de erfenis een Porsche gekocht en een gedeelte groen belegd. Zou mijn vader vreselijk hebben gevonden.
Maar ik had beter twee Porsches kunnen kopen. De groene beleggingen deden het heel slecht en de Porsche is veel meer waard geworden. En dat had mijn vader wél kunnen waarderen.
Zweitse de Wit, Gasselternijveen
Afgelopen maandag, een gewone maandag, een Volkskeuken-recept met maar liefst zeventien ingrediënten. Wat doe je na afloop met die flesjes waar je enkele lepels uit gebruikte? En met het overgebleven halve pepertje, de andere pinda’s of sojaboontjes, het restant spitskool, de halve komkommer, de rest van de takjes munt en basilicum? Daar kun je de halve koelkast mee vullen en een deel eindigt straks bij het afval, want niet voor langere tijd houdbaar. Graag eenvoudiger recepten en vooral: mínder ingrediënten, en dan álles gebruiken.
Liedewijde Mars, Utrecht
Van 16 juli tot 16 augustus reizen studenten, in tegenstelling tot de rest van het jaar, doordeweeks niet gratis met het openbaar vervoer, maar met 40 procentkorting. Bijna alle onderwijsinstellingen zijn dicht, dus studenten hebben hun studentenreisproduct niet nodig. Een kortzichtige en ouderwetse gedachte.
Studenten zouden door gratis ov gestimuleerd kunnen worden om uithoeken van Nederland te verkennen die anders ongezien blijven. Hup, naar de heuvels in Zuid-Limburg, naar een middelgrote stad waar je nog nooit bent geweest, naar al het moois dat slechts een gratis treinrit verwijderd is.
Als treinreizen voor studenten elf maanden per jaar bekostigd kunnen worden, kan dat ook de twaalfde maand. Treinreizen moeten niet ontmoedigd maar aangemoedigd worden.
Just Pallandt, Amsterdam
Ouders zijn boos, omdat Bollo niet de mascotte wordt van de fusie tussen vakantieparken Landal en Roompot. Het voornaamste argument: ‘Deze verandering kun je kinderen niet aan doen.’
Deze verandering is juist de perfecte kans voor kinderen om in het leven met veranderingen te leren omgaan. Ze zullen het nodig hebben, dus gun ze die kans. Dank Roompot en Landal voor het bieden van dit mooie pedagogische moment! Ouders: aan de slag, voer het gesprek. En spiegel ze bijvoorbeeld het perspectief van Bollo voor. Altijd tweede keus te zijn. Hoe zouden de kinderen dat zelf vinden?
Margot Ufkes, Brummen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant