Mijn moedige collega Gijs Beukers had de taak om cabaretier Hans Teeuwen te spreken over zijn nieuwe misdaadserie Jackson & Malone en kwam woensdag terug met een nogal ontregelend interview, waarin vooral wij, Volkskrant-mensen, er flink van langs kregen.
Een voorzichtige vraag van Beukers over de rolverdeling in Jackson & Malone – veel van de verdachten in de misdaadserie zijn mensen van kleur – ontlokte de cabaretier een flinke rant over een ‘Volkskrant-ziekte’, met als belangrijkste symptomen een vermeende preoccupatie met racisme en seksisme, kwesties die volgens Teeuwen al lang en breed een non-issue zijn.
‘Ik ben 57 en hoor al mijn hele leven lang dat racisme slecht is. Ik kan er niets meer mee.’
Nog een ander diep inzicht van de heer Teeuwen: ‘Door al het gemekker van links wordt racisme juist in stand gehouden. Morgan Freeman zei eens: ‘Stop talking about it.’
Slim. De woorden van een zwarte man (uitgesproken in 2005) in de strijd gooien om je eigen intellectuele luiheid aan het zicht te onttrekken.
Misschien de volgende keer ook iets recenter werk en uitspraken van Freeman aanhalen, zoals zijn betrokkenheid vorig jaar bij een documentaire over de racistische bejegening van een zwarte tankdivisie in het Amerikaanse leger, of zijn Instagram-account, dat hij anderen als platform aanbiedt om hun ervaringen met racisme te delen?
Gaap, diepe gaap, had je ook kunnen denken na lezing van het interview. Gen-X-provocateur, ooit een opvallende verschijning in een redelijk bedaagd cultureel landschap, toont maar weer eens aan een oppervlakkige nar te zijn, niet in staat om voorbij het jaar 2005 te komen.
Maar dat is wellicht te veel vanuit een geestesziek Volkskrant-brein geredeneerd. Opvallend was namelijk het luide applaus waar Teeuwen in bepaalde hoeken op kon rekenen. Teeuwen, vond men in die kringen, had in het interview flinke waarheden gesproken, en ‘de Omvolkskrant’ eens goed de oren gewassen.
Uit de reacties bleek vooral de wensgedachte dat Nederland altijd een baken van vreedzame co-existentie was geweest totdat het linksige deel van het volk een ‘preoccupatie’ kreeg met kleur, genderidentiteit en het klimaat. Had men zich nou maar koest gehouden en geen van die kwesties expliciet benoemd, dan zou het nationaal gemoed nooit richting het kookpunt kruipen, was de uittocht naar rabiate populisten nimmer nodig geweest, en was het nog altijd (vul een jaartal naar eigen gading in) geweest.
Ik gun iedereen zijn sneue moeten-ze-maar-geen-kort-rokje-dragen-argument, maar laten we wel even bij de feiten blijven: ontelbaar inmiddels zijn de rapportjes die erop wijzen dat Nederland niet voor iedereen dat heerlijke en kleurenblinde paradijs is, en gezien de politieke richting waar we op af denderen, dat ook voorlopig niet zal worden. O geloof me, heel veel mensen zouden niets liever dan ‘stop talking about it’, maar dat gaat niet zo makkelijk meer, zij hebben nogal wat te verliezen als het 2005 blijft.
Heel lang leek de verbeten humor en het gedachtegoed van Teeuwen de norm in Nederland. Zowat alle ruimte op theaterpodia en in tv-studio’s was aan de naar beneden trappende narren. Dat zij zich nu in hun kruis getast voelen door nieuwe sociale normen, vind ik machtig mooi.
Over de auteur
Hassan Bahara is sinds 2021 media- en cultuurredacteur van de Volkskrant en deze zomer columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant