De Nijmeegse Vierdaagse is achter de rug. NU.nl volgde iedere dag deelnemers Mounir Aboulasri en Raquel Cavenecia. Waarom loopt Mounir vandaag langzamer en hoe kijkt Raquel terug op haar eerste Vierdaagse-ervaring?
Rotterdammer Mounir (45) liep voor de zevende keer mee in de 50 kilometerafstand. Hij liep samen met het World Team, een organisatie die zich inzet voor een betere, menswaardige opvang van vluchtelingen in Nederland.
"Vandaag ben ik de bezemwagen van de groep, wat betekent dat ik achteraan loop en anderen in de gaten houd. Daardoor loop ik ook rustiger. Dat is niet erg: het is in de ochtend al warm."
"Ik maak onderweg veel meer stops dan de de andere dagen. Ik dans en feest meerdere keren mee met omstanders."
"Het laatste stuk ondersteun ik samen met groepsgenoot Raidridson iemand die geblesseerd is geraakt. Langs de kant staan mensen haar toe te juichen. Dat emotioneert haar."
"Halverwege zie ik mijn broertje staan. Dat doet me heel goed. Sowieso raakt het me als ik zie dat er mensen staan te wachten op me. Hopelijk staat er ooit ook een geliefde op mij te wachten op het eind. Maar voor nu ben ik heel dankbaar dat ik dit weer meemaak en de finish haal. Ik ben trots op mezelf."
"Na het halen van mijn speldje en medaille ga ik terug naar de accommodatie. Daar laat ik alles nog even over me heen komen. Het is iedere keer weer gek dat je na deze dagen weer terugkomt in de realiteit. Wel blijf ik hier lekker nog een nacht. Er is nog een barbecue georganiseerd. Morgen ga ik op mijn gemak terug naar Rotterdam, naar huis."
"Mijn doel is om minstens tien keer de Vierdaagse te lopen. Dan ontvang je een gouden kroontje. Dat lijkt me heel mooi. Volgend jaar ben ik er dus gewoon weer bij."
De geboren en getogen Nijmeegse Raquel (28) liep voor het eerst mee, na jaren te hebben geroepen dat ze wilde meedoen. Samen met een vriendin liep ze 40 kilometer per dag.
"Samen met twee vriendinnen sta ik extra vroeg op. We lopen namelijk van 3.30 uur tot 5.30 uur de ingekorte 10 kilometer zelf, vóór de officiële start. Zo halen we vandaag toch die 40 kilometer."
"Om 5.30 uur beginnen we dan officieel aan onze laatste dag. We besluiten optimaal te gaan genieten onderweg en het rustig aan te doen. Ik merk dat ik het daardoor wat zwaarder heb. Van de voorspelde hitte heb ik niet zoveel last. Gisteren was het in mijn beleving warmer. Toen scheen de zon meer."
"Het laatste gedeelte lopen we over een dijk. Dit lijkt eindeloos te duren. Maar daarna is het één groot feest. De laatste kilometers lopen mijn vriendinnen en ik dicht naast elkaar. Zo bijzonder om dit samen mee te maken en gek dat het bijna voorbij is. Echt jammer. Het is voorbij gevlogen."
"Op vrijdag is het traditie dat iedereen gladiolen ontvangt op het allerlaatste stuk. Na een tijdje sta ik er met mijn handen vol mee. En het is een en al feest om me heen, waar ik vanaf nu lekker aan mee ga doen."
"Deze ervaring is boven verwachting leuk. Een dikke tien. En minder zwaar dan gedacht. Nu ik heb meegelopen, ervaar ik hoe ontzettend lief de aanmoedigende mensen langs de weg zijn. Misschien dat ik volgend jaar weer aan die kant sta. Of ga ik dan voor 50 kilometer in plaats van 40? Ik weet het nog niet. Eerst maar eens goed feesten en morgen lekker bijkomen."
Source: Nu.nl algemeen