Ruim 45.000 wandelaars startten dinsdag vol goede moed de Nijmeegse Vierdaagse. Maar niet iedereen houdt het vol. Dit jaar waren er op dag 3 al meer dan 3.500 uitvallers. Wat zijn redenen om te stoppen? NU.nl spreekt drie van hen.
Derdejaars geneeskundestudent Kees Strijdhorst (24) liep dit jaar voor het eerst mee. Dat deed hij ongetraind en zonder zijn wandelschoenen in te lopen. Hij besloot na de tweede dag te stoppen.
Kees heeft in Nijmegen gewoond en vond de Zomerfeesten gezellig. "Ik wilde altijd al een keer meelopen. Toen vrienden eerder dit jaar opperden om zich in te schrijven, heb ik dat ook gedaan", zegt Kees.
Hij heeft dit jaar weinig tijd om te trainen en begint dinsdag dan ook onvoorbereid aan de Vierdaagse. Kees: "Ik ben ontzettend druk met mijn scriptie geweest, waardoor trainen erbij inschoot. En ik ben ook nog eens helemaal niet sportief. Mijn omgeving zei dat ik gek was om mee te doen en dacht dat ik op dag 1 al zou uitvallen. Maar ik wilde het toch proberen."
"De eerste dag ging me best goed af. Wel kreeg ik al vrij snel last van blaren op mijn hiel, maar na behandeling bij de EHBO dacht ik gewoon door te kunnen", vertelt Kees.
Woensdag gaat hij onderweg weer langs een EHBO-post, nu vanwege blaren tussen zijn tenen. Deze worden doorgeprikt. Maar als hij strompelend de finish over komt en voor de derde keer langs de EHBO moet, ziet hij dat het niet goed is. Kees: "Mijn hiel was helemaal rood en opgezwollen. Ik dacht direct: dit is een ontsteking."
Als Kees donderdag wakker wordt, kan hij amper op zijn benen staan. Dat is het moment dat hij echt moet opgeven. Hij gaat naar de huisarts, die hem een antibioticakuur voorschrijft.
"Het was even super balen dat ik moest stoppen. Maar aan de andere kant: ik heb gewoon 100 kilometer ongetraind gelopen. En ik vond het hartstikke leuk om te doen. Volgend jaar ga ik zeker weer, maar dan wel getraind."
"Wel ben ik hard uitgelachen door vrienden", zegt Kees. Zelf vindt hij zijn ervaring ook erg grappig. "Moraal van het verhaal: doe dit niet ongetraind."
Zes maanden na een ingrijpende operatie verschijnt Bas Verkooijen (31) dinsdag aan de start van de Vierdaagse. Maar woensdag vindt hij het tijdens het lopen mooi geweest en pakt hij de trein naar huis.
Vlak na de operatie aan een hersentumor in januari kan Bas nog maar een aantal stappen achter een rollator zetten. Door artsen wordt hij geadviseerd te blijven oefenen en bewegen. "Ik heb geen seconde getwijfeld om me samen met vrienden in te schrijven", vertelt Bas. De voorbereiding ziet hij dan ook als onderdeel van zijn revalidatie.
Het is sowieso een bijzonder jaar voor Bas. Naast zijn tumor zijn er ook mooie gebeurtenissen. Zo is hij onlangs getrouwd met zijn vrouw én ze verwachten een tweeling.
Als op dag 1 de 50 kilometer erop zit, is Bas ontzettend blij. "Vlak daarna dacht ik: als het hierbij zou blijven, zou ik al heel tevreden zijn. Ik kijk wel hoe het morgen gaat."
Tijdens de tweede dag heeft Bas er een stuk minder plezier in. "Toen ik merkte dat ik op mijn telefoon ging opzoeken hoe ver het dichtstbijzijnde treinstation was, wist ik dat ik zou stoppen."
Na 14 kilometer licht hij zijn vrienden in over zijn besluit. "Ze reageerden heel goed, vonden het een logisch besluit en superknap dat ik mee heb gelopen." Hij neemt afscheid en wandelt door naar het treinstation van Wijchen, op weg naar huis.
"Ik kan zeggen dat ik er met opgeheven hoofd ben uit gestapt. Ik voel een verantwoordelijkheid om goed voor mezelf te zorgen en geen grenzen over te gaan. Voor mezelf is het cirkeltje nu rond en sluit ik het afgelopen half jaar af", zegt Bas.
Volgend jaar denkt hij niet mee te doen. "Dat lijkt me niet verstandig met de tweeling die op komst is. Wie weet ooit, als ik richting pensionering ga. Voor nu koester ik deze herinnering."
Samen met haar vriendin Femke besluit Judith (35) een jaar geleden om mee te doen met de Vierdaagse. Helaas speelt een oude blessure op en moet ze eerder afhaken. Toch loopt ze vrijdag het laatste stuk nog mee.
Al eerder had Judith last van een mortons neuroom, een blessure waarbij een zenuwknoop in je voet opzwelt. Maar in overleg met haar arts besluit ze toch mee te doen. "We spraken af: als de pijn te erg wordt, stop ik."
"Dinsdag was het op het laatste stuk wat drukker, waardoor ik niet meer in mijn eigen tempo liep. Ik ging wat meer slenteren. Toen schoot er ineens een brandende, stekende pijn in mijn voet. Vanaf dat moment was het strompelen", vertelt Judith.
Ze haalt de finish dinsdag wel en hoopt dat het beter gaat. Maar als Judith woensdagochtend opstaat, heeft ze zo veel pijn dat ze besluit te stoppen. "Enorme teleurstelling en ongeloof gingen er toen door me heen."
"Ik heb Femke nog wel naar het startpunt gebracht. Maar op de terugweg kwamen de tranen wel. Ik had een leeg gevoel en baalde enorm. Je traint hier toch meer dan een half jaar voor", zegt Judith.
Judith besluit Femke de rest van de dagen iedere ochtend weg te brengen en op te wachten bij de finish. Vrijdag loopt ze zelfs de laatste 5 kilometer met haar mee. "Ik heb door de pijn heen gebeten, maar wilde dit graag doen."
Al met al kijkt ze terug op een heel mooie ervaring. "Het heeft diepte in de vriendschap met Femke gebracht." Judith is er nog niet over uit of ze volgend jaar meedoet. "Direct na het besluit te stoppen dacht ik: dit doe ik nooit meer, wat een domper. Maar nu het iets gezakt is, voelt het weer onaf. Dus misschien toch volgend jaar of het jaar erna, wie weet. Ik hoop dat mijn blessure beter wordt."
Source: Nu.nl algemeen