Bij nieuws over de wolf dwalen mijn gedachten dikwijls af naar al die Nederlandse gemeenteambtenaren die, totaal verdwaald in een doolhof van niet te ontcijferen protocollen, amechtig proberen iedere vorm van verantwoordelijkheid te verplaatsen naar een naburig bureau opdat ze hun werkdag gewoon weer anoniem kunnen vervolgen zonder dat hun baas opmerkt dat ze de onmacht om daadkrachtig te handelen helaas als geboortegebrek hebben meegekregen.
Dat gebeurde bijvoorbeeld toen ik donderdag de reportage las van Maartje Geels en Thom Canters over een wolf in Leusden die een klein meisje had gebeten. In eerste instantie betrok mijn gemoed – laat iemand dat laffe beest op z’n lazerij geven, dacht ik – tot verderop in de reportage iemand van de provincie Utrecht voorbijkwam die zei al op verschillende bureaus een vergunningsaanvraag te hebben neergelegd voor een zogenoemde ‘negatieve conditionering’ van de desbetreffende wolf.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De ambtelijke reactie op de wolf is de voornaamste reden dat ik zoveel van Nederland hou. Zo ben ik het eerste coronajaar puur en alleen doorgekomen dankzij de reportage die Jurre van den Berg op 18 juni 2020 schreef over een vurig debat in de Friese Provinciale Staten over de almaar oprukkende wolf.
Ik kan mij herinneren dat iemand halverwege dat debat pleitte voor een gigantisch grenshek van Lemmer tot aan Lauwersoog en dat iemand genaamd Sijbe Knol van de Fryske Nasjonale Partij daar weer erg op tegen was. Uiteindelijk werd besloten dat geen grensmuur of raster moest voorkomen dat de wolf de Friese provinciegrens zou oversteken, maar een commissie.
Ook hoog in mijn ambtelijke wolven-top-tien: de gemeente Winterswijk die na ampel beraad besloot dat binnen de gemeentegrenzen ruimte is voor maximaal twee tot vijf wolven. Het door de Bestuurlijke Adviescommissie Vitaal Platteland opgestelde ‘Protocol keutelvondst’. En uiteraard voormalig minister Christianne van der Wal die namens het gehele kabinet opdracht gaf tot een opinieonderzoek naar het maatschappelijk draagvlak voor de wolf.
Je kunt je natuurlijk afvragen waarom er zoveel belastinggeld wordt besteed aan een diersoort waarvan er volgens laatste DNA-analyses slechts 51 rondlopen in Nederland. Waarom zou je, met andere woorden, na het verschijnen van het Verkennend Rapport Wolf (2012), ook nog eens opdracht geven tot het Operationeel Draaiboek Wolf, Fase 1 (2015) om niet lang daarna het Interprovinciaal Wolvenplan 2019 te laten opstellen en dat in 2023 al volledig te laten actualiseren?
Omdat dergelijke rapporten een eindeloze hoeveelheid vreugde opleveren natuurlijk. Sterker nog: ik denk dat de wolf het beste is dat Nederland in jaren is overkomen. Stel je bijvoorbeeld het gemoed voor van die ene ambtenaar die aan het einde van een ongetwijfeld slopende werkweek naar het huis van zijn ouders rijdt om trots te vertellen over zijn bijdrage aan het Protocol keutelvondst.
Terwijl hij praat, krijgt zijn moeder tranen in haar ogen, omdat ze nog zo goed weet hoe zwaar haar kleine Gerrit het had op de middelbare school, toen hij iedere dag weer verdronk in die alles blokkerende angst voor vrouwen die hij aantrekkelijk vond.
En zie hem nu eens oreren. ‘Hoe heb je zo’n sterk karakter tevoorschijn weten te peuteren uit de snotneus die je ooit was’, denkt ze, terwijl ze een liefdevolle hand op zijn onderarm legt.
Gerrit voelt de trots door zijn lichaam razen en denkt: het is niet onopgemerkt gebleven.
Nogmaals: de wolf is het beste dat Nederland in jaren is overkomen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant