Ik wilde gaan beweren dat er twee soorten mensen zijn: mensen die meteen op vakantie willen zodra dat kan en mensen die liever even blijven hangen in eigen huis.
Maar ik geloof eigenlijk dat er maar één menssoort bestaat: de mensen die meteen op vakantie willen als het kan. Ik heb het nu over ‘mensen’, ‘willen’ en ‘kunnen’, alsof mensen allemaal hetzelfde zijn, wat niet zo is. Ik bedoel mensen met kinderen die voor hun vakantietijd afhankelijk zijn van zes weken gillend hoogseizoen om zich met auto of vliegtuig en diezelfde kinderen in een lange file te voegen, op weg naar vrijheid in Zuid-Frankrijk. Of Turkije, Spanje of, ik geloof dat dat nu hip is, Albanië.
Maar goed, die specifieke menssoort wil dus allemaal weg zodra het kan en dat is: zodra de laatste valse noot van de eindmusical geklonken heeft.
Ik wilde dat ook altijd. Als je thuis twee kleine kinderen en twee middelgrote kinderen (mijn stiefkinderen) hebt, is het idee van nog even thuisblijven niet aantrekkelijk. Je duwt veel liever een schommel op een middelgrote Franse camping heen en weer dan op het pleintje om de hoek waar je al het hele jaar schommels heen en weer duwt.
Je haalt liever ergens een croissant dan de miljardste krentenbol. De mediterrane zon is fijner dan de stadse zon in je eigen woonplaats – die is namelijk vervelend en plakkerig. En iedereen weet dat boodschappen doen in een Franse supermarkt – op de lopende band liggen ineens espadrilles, een Paris Match en perziken die lekker zijn – een puur genot is.
En toch ben ik nu langer thuis. Pas later deze zomer lonken diverse kleine vakanties. En ik vind het prima. De auto’s in mijn straat zijn weg. Op de terrassen in de buurt is het rustiger, maar de mensen die er wel zitten, zijn jolig. Ze bestellen soms om 11 uur ’s ochtends al wijn.
In het centrum van de stad lopen dagjesmensen en toeristen rond, maar met hen heb ik medelijden. Ik hoef dat niet, ik heb mijn eigen huis, een Albert Heijn die ineens heel uitgestorven is en de planten op het balkon. Ik word bijna zo iemand die dan een hele reis in eigen huis en geest gaat maken door middel van het lezen van verantwoorde romans over Afrika, het verre Oosten of de Noordpool.
Maar zo heftig kun je nu ook weer niet veranderen als mens. Ik weet dat Italië wacht en het verre Vlieland. Dat ik later deze zomer nog echt lekkere nectarines en tomaten zal eten en dat ik weer een loos paar espadrilles zal kopen. Dat vakantiegeluk wacht nog, dat heet voorpret en dat blijkt heel prettig.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant