Tien jaar nadat vlucht MH17 werd neergeschoten denkt Silene Fredriksz nog elke dag aan haar omgekomen zoon en schoondochter. Weken voor de herdenking slaapt ze slecht en is ze onrustig. "Elk jaar hik ik ertegen aan."
Nog elke ochtend zegt Silene Fredriksz "Goedemorgen" als ze de deur opent van de kamer die haar zoon Bryce en zijn vriendin Daisy op 17 juli 2014 verlieten. Elke avond doet ze de deur ook weer dicht.
Bryce (23) en Daisy (20) gingen op vakantie naar Indonesië. Ze hadden een hectische periode achter de rug. De moeder van Daisy was net overleden en om tot rust te komen, hadden ze een vakantie gekregen van de ouders van Bryce.
Het was de eerste keer dat de twee alleen vlogen. Na vertrek rond het middaguur vanaf Schiphol vloog vlucht MH17 iets voor 15.30 uur boven Oost-Oekraïne. Een oorlogsgebied. Vanaf de grond werd een Russische buk-raket afgevuurd die MH17 uit de lucht schoot. Bryce en Daisy behoorden tot de 298 dodelijke slachtoffers.
In Nederland kon Fredriksz na 150 gemiste oproepen eindelijk worden bereikt. Toen ze zich realiseerde dat het vliegtuig waarin Bryce en Daisy zaten was neergestort, verdween de grond onder haar voeten.
Verspreid over een gebied van zo'n 50 vierkante kilometer kwamen de brokstukken van MH17 neer. Pas zes weken na 17 juli 2014 werd de volledig verbrande voet van Bryce was gevonden, en na drie maanden een stuk van Daisy's heup gevonden.
De kamer die Bryce en Daisy op 17 juli 2014 achterlieten, hield Fredriksz jarenlang intact. Af en toe liep ze er binnen. "Dan zie je hun spulletjes en dan denk je: verdomme, waarom toch?"
Inmiddels heeft Fredriksz de kledingkast opgeruimd, "maar het blijft nog steeds hun kamer. Drie maanden geleden heb ik het beddengoed voor het eerst gewassen. Dat lag er nog zoals dat was achtergelaten. Ik doe dat soort dingen pas als ik eraan toe ben en niet eerder."
Toen Fredriksz het beddengoed wilde wassen stelde ze hardop de vraag of Bryce en Daisy dat goed vonden. "Als jullie het niet goed vinden dan moeten jullie me maar een seintje geven, zei ik. Zo gaat dat dan in mijn verbeelding", zegt ze. "Dat is mijn manier. Je moet er een weg in zien te vinden." Het beddengoed heeft Fredriksz weer op het bed gelegd.
Als juli nadert merkt Fredriksz dat ze onrustiger wordt. Ze slaapt slechter en is gespannen. "Elk jaar hik ik ertegen aan."
Tien jaar nadat MH17 werd neergeschoten is dat ook niet minder geworden. "Tien jaar klinkt zo lang. Op een of andere manier klinkt dat veel langer dan negen jaar. Maar aan de andere kant: je knippert drie keer met je ogen en het is ineens tien jaar verder. De pijn is wat dragelijker dan in het begin. Je wordt emotioneel sterker. Maar weggaan doet het niet en het verdriet wordt zeker niet minder."
"We denken er dagelijks aan. Het is verweven in ons leven. We leven ons leven en doen echt wel leuke dingen. Maar het is een parallel leven dat we leiden. Heel erg vermoeiend, maar het is geen keuze. Het overkomt je."
Zwaar zijn vooral de periodes rond de verjaardagen van Bryce en Daisy. "Maar ook onze eigen trouwdag en de feestdagen. Dat waren vroeger echt feestdagen, maar het liefst zou je hebben dat die er niet meer zijn. Het zijn van die confrontatiedagen. Je mist ze extra die dag."
Confronterend is ook dat de vrienden van Bryce en Daisy een vaste baan hebben, een huis kopen of kinderen krijgen. "Dan zie je hoe het ongeveer gegaan zou moeten zijn en dat beklemt", zegt Fredriksz. "Je had dat toekomstbeeld zo graag willen hebben. Maar die toekomst is er niet. Dat is een illusie."
Source: Nu.nl algemeen