De Nijmeegse Vierdaagse is dinsdag gestart en duurt tot en met vrijdag. NU.nl volgt deelnemers Mounir Aboulasri en Raquel Cavenecia. Hoe zijn ze de dag gestart en wat maken ze allemaal mee? Iedere dag delen zij hun verhaal.
De Rotterdamse Mounir (45) loopt voor de zevende keer mee en legt iedere dag 50 kilometer af. Hij loopt samen met het World Team, een organisatie die zich inzet voor een betere, menswaardige opvang van vluchtelingen in Nederland.
"Het is 1.55 uur, de wekker gaat. Ik stap de slaapzaal uit waar ik met anderen deze dagen verblijf en neem een korte, koude douche. Na een gezamenlijk ontbijt komen we rond 3.30 uur aan bij het startpunt. Ik voel me goed: fit en sterk."
"Als het aftellen begint hoor en zie ik veel feestvierende studenten ons aanmoedigen en hier en daar een high five uitdelen. Om 4.00 uur klinkt dan het startschot."
"Onderweg raak ik aan de praat met Leon. Hij vertelt me over zijn zoon, die hij heeft verloren aan leukemie. Zijn mooie, liefdevolle verhaal raakt me en ook nadat we niet meer samen lopen, blijf ik aan hem denken. Tegelijkertijd besef ik dat juist de gesprekken met anderen de Vierdaagse zo mooi maakt. Iedereen heeft een uniek verhaal."
"Rond 9.00 uur ga ik even op de grond liggen en doe mijn schoenen en sokken uit: tijd voor een korte pauze. Na 20 minuten doe ik een nieuw paar sokken en mijn schoenen weer aan, doe wat rekoefeningen en ga weer. Na een tijdje merk ik dat ik voor het eerst een blaar heb. Niet groot, maar toch: dat heb ik voorgaande jaren nooit gehad. Ik besluit door te lopen."
"Na zeven uur en 15 minuten kom ik over de finish: een persoonlijk record! Het eerste wat ik doe is mijn schoenen verwisselen voor slippers. Vrienden staan op me te wachten en ik eet een heerlijk patatje en drink een biertje. En laat mijn blaar behandelen bij het Rode Kruis."
"Terug op de groepsaccommodatie neem ik een hele lange, koude douche. Ik doe een kort dutje en eet wat. Dan stromen de anderen van de groep binnen en luister ik naar hun verhalen. Om 19.00 uur ga ik naar bed, de wekker gaat tenslotte weer vroeg. Maar ik heb er weer zin in."
Voor de geboren en getogen Nijmegenaar Raquel (28) is het de eerste keer dat ze meeloopt. Ze roept al jaren dat ze wil meedoen en dit jaar is het zover. Samen met een vriendin loopt ze de komende dagen 40 kilometer per dag.
"Mijn wekker gaat 4.00 uur, maar om 3.15 uur ben ik al klaarwakker. Na het klaarmaken stap ik op de fiets, we starten niet ver van mijn huis. Tijdens het aftellen voor het startmoment voel ik ineens zenuwen die ik daarvoor niet had. Het is druk en ik merk dat ik door de adrenaline bijna wil gaan voordringen. Maar dat doe ik uiteraard niet. Om 5.00 uur kunnen we dan echt van start."
"Al snel krijg ik van vrienden een appje dat ze niet kunnen zien dat ik gestart ben. Dat is gek. Er zal iets niet goed zijn gegaan bij het scannen van mijn bandje, daar moet ik achteraan als ik klaar ben vandaag."
"Het valt me op dat er mensen zijn die in een normale spijkerbroek lopen, dat lijkt mij niet erg fijn zitten. De sfeer is ontzettend goed. Ook de politie loopt mee en dat is erg gezellig. Ze lopen in een hele stoet en zingen en klappen met muziek mee."
"Eigenlijk is er geen moment dat ik wil stoppen, ik zit er juist helemaal in. Onderweg zorgen omstanders voor veel eten en drinken: van komkommers en tomaten tot lolly's en gekookte eieren. En naast het vele eten word je door de goede sfeer ook opgezweept."
"Ik had verwacht dat de laatste loodjes zwaar zouden zijn, maar dat valt mee. Als ik na zeven uur en veertien minuten de finishlijn over ben, loop ik gelijk naar mijn moeder. Daarna ga naar de informatiebalie om mijn bandje te regelen. Dat lukt gelukkig snel en mijn deelnamebewijs staat weer goed in de systemen."
"Eenmaal thuis eet ik boterham na boterham en lig ik op de bank. Even twijfel ik om nog de stad in te gaan, maar het is verstandiger om thuis te blijven. Morgen is het Roze Woensdag (een lhbtqia+-event tijdens de Vierdaagse, .red), daar heb ik veel zin in."
Source: Nu.nl algemeen