Ik voelde een por in mijn rug en toen ik me omdraaide stond daar een kleine, oudere vrouw met rossig haar. ‘Ik ga wel ergens anders staan’, zei ze boos. We stonden in de entreehal van het zwembad en het was afgeladen met kinderen, ouders en grootouders. Blijkbaar had ik haar bij binnenkomst over het hoofd gezien en was ik vlak voor haar gaan staan.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
‘O sorry’, zei ik en stapte opzij. Maar ze liep pontificaal naar een andere plek. ‘Sorry’, zei ik nogmaals, ‘ik heb u gewoon even niet gezien.’ ‘Nee?’, zei ze, ‘dan moet je maar een brilletje kopen’, waarbij ze het gebaar van een brilletje maakte bij haar ogen. Het was een klein rond brilletje dat waarschijnlijk toch niet op mijn grote hoofd zou passen.
Het was niet de tijd, noch de ideale plek voor slaande ruzie met een oudere vrouw met rossig haar. Onze jongste dochter ging afzwemmen voor haar C-diploma en zij verdiende alle aandacht. Mijn vrouw, mijn oudste dochter, mijn ouders en ik schuifelden achter de andere ouders en grootouders aan en namen plaats op de tribune.
Aan de overkant van het zwembad ging mijn dochter op de rand van het zwembad staan en sprong op het teken van de zwemjuf in het water. Eerst watertrappelen met kleren aan, dan een paar rondjes zwemmen en vervolgens een duik door een gat in een zeil onder water. Nadat ze haar natte kleren had uitgetrokken, volgde nog een aantal onderdelen, die ze allemaal met een lach op haar gezicht volbracht. Tijdens een recht stuk zwemmen deed ze – volgens mij – een blij paard na. Ze gooide haar hoofd in haar nek en weer naar beneden en herhaalde dat een paar keer.
‘Als haar haar zo nat is en plat is’, zei mijn vader na afloop tegen me, ‘lijkt ze precies op jou toen je klein was.’ We zaten buiten te wachten tot de diploma’s werden uitgereikt. Even later klonk haar naam. Ze liep naar de zwemjuf, schudde haar hand en kreeg een diploma, die ze even boven haar hoofd hield. Er klonk applaus, ook van andere ouders en kinderen. Misschien zelfs van de vrouw van het brilletje.
De volgende ochtend nam ze het diploma mee naar school. Nadat ik haar had afgezet, zei ze dat ik weg kon gaan. Dat deed ik niet, liever bleef ik nog even kijken. Ik zag hoe ze zich op het schoolplein bij haar vriendinnetjes voegde. Trots liet ze haar diploma zien. ‘Nu hoef ik nooit meer naar zwemles’, hoorde ik haar nog net zeggen. ‘En we kunnen vanmiddag afspreken!’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant