In 1971 gooide Ilse Kreymborg, kleindochter van de oprichter van de modeketen Kreymborg, een asbak door de ruiten van de vergaderzaal op het hoofdkantoor in Amsterdam waar de familie-eigenaren bijeen waren.
Ze was als familie-aandeelhouder razend over het verlies van 3,8 miljoen gulden dat het bedrijf het jaar daarvoor had geleden. De maat was vol. Ze wilde dividend. Asbakgate was geboren. De buitenwereld smulde ervan.
Dat de 77-jarige Els Blokker en haar geadopteerde zonen publiekelijk met modder naar elkaar gooien is niet uitzonderlijk. Vooral als er veel geld op het spel staat, zoals enorme erfenissen, komen families die decennia lang discretie en privacy koesterden en de vuile was binnen hielden, plotseling in een publieke vete terecht.
Over de auteur
Peter de Waard is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ouders vertrouwen niet dat hun kinderen goed met het familiekapitaal omgaan. Of kinderen denken dat hun ouders hun erfenis over de balk gooien. Net als Els Blokker raakte ook Hans Breukhoven van de Free Record Shop in conflict met zijn geadopteerde kinderen waarvan er een door hem werd beschuldigd van diefstal van horloges ter waarde van 236 duizend euro’s, 70 mille aan cash en aandelen aan toonder van 2,5 miljoen euro. Vervolgens werd ze onterfd, waarna ze naar de rechter stapte.
Piet Derksen, de oprichter van Sporthuis Centrum – het latere Center Parcs – , kwam in aanvaring met zijn drie kinderen toen hij in hun ogen te veel geld van hun toekomstige erfenis spendeerde aan geloofsverkondiging. Hij had 1 miljard gulden verdiend met de verkoop van zijn imperium en zijn kinderen ieder 10 miljoen geschonken. Maar die vonden het helemaal niets dat honderden miljoenen verdwenen in allerlei projecten van zijn Stichting Levend Water die onder meer bijbels verspreidde in de Sovjet-Unie, priesteropleidingen financierde en katholieke kranten ging uitgeven. Bij de horecafamilie Van der Valk ontstond vorig jaar zelfs hommeles over de opbrengst van de asielopvangcontracten.
In al deze gevallen bezitten familieleden meer geld dan ze ooit in hun leven kunnen opmaken. Maar ze willen toch nog tien of honderd keer zoveel en offeren daar een goede relatie met ouders, broers en zussen voor op. Ook bij de erfgenamen van interieurpaus Jan des Bouvrie stonden vrouw en kinderen voor de rechter over de verdeling van de erfenis. Het is vermakelijk en triest tegelijkertijd.
Eigenlijk zijn erfenissen een vloek. En hoe groter de erfenis, hoe groter de vloek. Als er al wordt geruzied, is het slimmer om het subtiel te doen. Naaldkunstenares Cecile Dreesmann rekende met haar broer Anton Dreesmann af in de in 1979 verschenen sleutelroman Mandersens (Mandersens is een anagram van Dreesmann) over een warenhuisdynastie.
Els Blokker had er beter aan gedaan om samen met haar broer Ab de winkelketen in 2019 niet te verkopen en als suikertante de boel te blijven financieren. Ze zou alle problemen met haar adoptiekinderen die de opbrengst nu in seksboerderijen willen steken, hebben voorkomen.
Het zou haar veel juridische haarkloverij en publieke vernederingen hebben bespaard. En dan had ze best een asbak door de ruiten mogen gooien, als er nog een te vinden is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant