‘Veel smeris’, zegt de mevrouw van de Bruna tegen haar collega. Ik sta met mijn dochters bij de kassa en reken een uitwisbare pen af. Een uitwisbare pen is een pen die inkt schrijft, maar die inkt kun je uitgummen. Dus het is eigenlijk een potlood, maar dan een pen.
Als we naar buiten lopen en naar links kijken zien we midden op het plein een viertal politieauto’s recht achter elkaar geparkeerd staan, een politiebusje met een aanhanger en een stuk of twintig agenten gestoken in gele hesjes. De agenten staan opgesteld rondom een laag, blauw karretje.
Over de auteur
Julien Althuisius is redacteur van het Volkskrant Magazine en schrijft verhalen en interviews over media, (populaire) cultuur en modern leven.
Ook in de buurt van dat karretje staat een groepje jongeren. Sommigen hebben een fatbike vast, anderen hangen er een beetje omheen. Een meisje draagt een T-shirt met de tekst I don’t care about your opinion. Vanaf een lange, houten bank aan de rand van het plein kijkt een handjevol mensen toe. ‘Kom’, zeg ik tegen mijn dochters, ‘zullen we even kijken?’ We gaan op de bank zitten, op gepaste afstand van de andere toeschouwers.
Een van de fatbikes wordt op het blauwe karretje gezet. Een agent gaat op de fiets zitten en een andere agent gaat achter de fiets staan en houdt de bagagedrager vast. Het heeft iets knulligs en vertederends, alsof ze elkaar leren fietsen. Dan begint de agent op de fiets te trappen, terwijl hij kijkt naar een metertje dat aan het karretje vastzit.
Al snel weet hij genoeg. Hij stapt van de fiets af, rijdt hem van het karretje en gaat op zoek naar de eigenaar, een slungelige jongen met blond haar. Twee andere agenten pakken een nieuwe fatbike, zetten hem op de rollerbank en herhalen het hele proces. Zo worden alle fietsen een voor een afgewerkt. Soms komt een motoragent aanrijden met in zijn kielzog iemand op een fatbike, vers van het fietspad geplukt. Een ouder stel met rollator schuifelt voorbij.
Het hele tafereel heeft een onweerstaanbare, haast middeleeuwse aantrekkingskracht. Een berechting midden op het plein, voor het oog van het winkelend publiek. Voor de pubers met gebogen schouders die schoorvoetend hun gegevens aan de agenten geven, zal het een vernedering zijn.
Maar goed, dan moeten ze maar niet zonder handen aan het stuur met 50 kilometer per uur over het fietspad rossen, met slechte remmen, terwijl ze TikTokfilmpjes kijken en Red Bull drinken. Dat is tenminste de verzwegen argumentatie die ik hoor in de woorden van een man met een kinderwagen.
Als wij het plein verlaten komt hij net aanlopen. Bij het zien van de politie en de fatbikes lichten zijn ogen op. ‘Oh, kijk’, zegt hij tegen zijn zoontje in de wagen, ‘Weet je wat Bram? We gaan hier even van genieten.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant