Even waren de Engelsen optimistisch: zou Engeland, de underdog, het EK kunnen winnen? De teleurstelling is dan ook groot na de nederlaag tegen Spanje in de finale. ‘We speelden weer te angstig.’
De Hare and Billet is al bijna leeg, wanneer op de televisieschermen te zien is hoe Spanje voor de vierde keer wordt gekroond tot Europees kampioen. Voor de ingang van de pub in het Zuid-Londense Blackheath verwerken vijf Engelse fans drinkend en vapend hun teleurstelling. Ze balen van wéér een verloren finale, drie jaar nadat de Italianen koeler waren geweest bij het nemen van strafschoppen.
‘We speelden weer te angstig’, zegt Paul, die net als de andere kroeggangers niet met zijn achternaam in de krant wil. Hij was elf dagen oud was toen Engeland in 1966 voor het eerst, en voorlopig voor het laatst, een eindronde won.
Over de auteur
Patrick van IJzendoorn is correspondent Groot-Brittannië en Ierland voor de Volkskrant. Hij woont in Londen.
Er klinkt instemming. ‘We zijn weer onder de druk bezweken’, voegt Jody eraan toe. Iets minder diplomatiek is Joe: ‘We waren shit. Gareth Southgate is shit en Kyle Walker is shit.’
Donna, iets diplomatieker, wijst op een cruciaal verschil tussen de finalisten: ‘Engeland heeft goede spelers, maar Spanje heeft een team.’ Een andere Paul betreurt de passieve houding van een team dat pas lijkt te gaan voetballen als het achterstaat. De vijf zijn het erover eens dat Southgate weg moet. Graham Potter zou de beste opvolger zijn.
Zo zal het overal in Engeland zijn verlopen, en bij de 40 duizend Engelsen in Berlijn. Nadat de ploeg van Gareth Southgate de finale in de Duitse hoofdstad had bereikt, ontstond voorzichtig optimisme. Zou Engeland, de underdog, in staat zijn favoriet Spanje te verslaan?
Er gloorde hoop toen invaller Cole Palmer de gelijkmaker had gescoord. Maar net voor tijd gaf Spanje de genadeslag: 2-1. Met dezelfde score hadden de Spanjaarden eerder Duitsland en Frankrijk uitgeschakeld.
‘Zestig jaar van pijn’, kopte The Daily Mail. Dat koning Charles en zijn zoon William, de erepresident van de voetbalbond, hebben gezegd dat het Engelse team ‘de trots van de natie’ is en dat de Three Lions ‘met opgeheven hoofd’ terug kunnen vliegen naar het eiland, is niet meer dan een schrale troost. Op de BBCzei Gary Lineker dat het team de Engelse harten had veroverd.
Maar tegelijkertijd toonde Engeland de curieuze gewoonte op te houden met voetballen bij een voorsprong, en pas te gaan spelen bij een achterstand.
De vooraanstaande journalist Henry Winter, auteur van het in 2016 verschenen boek Fifty Years of Hurt schreef dat de pijn dit keer van de opponent komt, en geen drama was van eigen makelij. Volgens hem waren de Spaanse voetballers inventiever en gedecideerder.
‘De voetballende matadoren regen John Bull aan het zwaard. Spanje heeft Euro 2024 op stelten gezet. Engeland heeft zich door Duitsland gewurgd. Spanje is een waardige winnaar. De Engelse spelers hebben hard gevochten, maar Spanje was beter.’
Dat wachten is een nationale obsessie. Voor de wedstrijd speelde de BBC een soundtrack af waarbij het wachten werd geïllustreerd aan de hand van grote gebeurtenissen die ondertussen hadden plaatsgevonden.
De maanlanding, Live Aid, de val van de Muur, de dood van prinses Diana, 9/11, Brexit en de dood van de koningin; Duitsland heeft in de tussentijd vijf Europese- of wereldtitels gewonnen, Frankrijk en Spanje beide vier, Oranje één, net als Denemarken, Tsjechië en Griekenland.
David Baddiel, de zanger van het nummer It’s Coming Home, het anthem van het Engels elftal, beweerde dat Southgate niet het maximale heeft weten te halen uit al het talent op de Engelse voetbalvelden. ‘Palmer is te goed om geen basisplaats te krijgen. Gordon is te goed om maar twee minuten speeltijd te krijgen. James Maddison is te goed om te worden genegeerd door de bondscoach. Ik kan nog even doorgaan, maar zal dat niet doen.’
Voor aanvoerder Harry Kane is het EK, ondanks drie doelpunten, uitgedraaid op een bittere teleurstelling.
The Sun bekeek de nederlaag in het Olympisch Stadion, waar premier Keir Starmer tot de bobo’s behoorde, van een zonnige kant. ‘Next time boys,’ luidt de opening van de maandageditie. De leeuwenharten, zo schrijft het tabloid, zullen ‘hergroeperen en hun vaardigheden verfijnen in de jacht op de grootste prijs die over twee jaar in de Verenigde Staten, Canada en Mexico te behalen valt’.
Dat er zo lang moet worden gewacht op voetbalsucces, moet op zich geen probleem zijn. In netjes wachten zijn de Engelsen meesters.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant