Het pure voetbal van Spanje versloeg de behoudzucht van Engeland in de finale van het EK (2-1). Het voetbal keert opnieuw niet naar huis terug, naar Engeland, maar de beker gaat mee naar het land dat het voetbal het meest heeft gegeven de laatste jaren.
De dansers uit Spanje leken de angsthazen uit Engeland resoluut te verslaan, maar de angsthazen begonnen dit toernooi pas te rennen als ze aangeschoten waren. Dan richtten ze zich fier op, verzamelden ze al hun resterende kracht, dan hadden ze niets meer te verliezen en toonden ze eindelijk lef.
Spaans rood, de kleur van liefde en vurigheid, leek simpel af te rekenen met saai wit, dat pas kleur bekende na de achterstand, zoals telkens dit toernooi. Engeland stond in de tweede fase van het EK achter tegen Slowakije, Zwitserland, Nederland en Spanje. Drie keer kon de ploeg de schade repareren, maar in de finale niet, al liet Engeland in het laatste half uur eindelijk offensief voetbal zien en werd het voor de winnende treffer van Oyarzabal nog 1-1, door een machtig schot van de net ingevallen Cole Palmer, opnieuw een goede wissel van bondscoach Gareth Southgate. Tegen Oranje gaf hij de beslissende assist op Ollie Watkins.
Lelijk was de wedstrijd tot aan de rust en oninteressant, totdat de Spaanse smaakmakers opstonden. Zij gaven het voetbal de impuls die zo nodig was op een wat vlak EK. De twee dribbelaars van Spanje, de Flamenco-dansers van het EK, vonden elkaar in een pas de deux. Vlak na rust, na het uitvallen van stuurman Rodri, trok Lamine Yamal met de bal aan de voet naar binnen en legde breed op de vrije Nico Williams, die met links diagonaal inschoot, voor het vak met supporters uit hun land. Williams, wiens ouders uit Ghana vluchtten, een beter leven tegemoet, op een barre voettocht door de woestijn. In Spanje vonden ze een nieuw bestaan, met de voetballende broers Inaki (Ghanees international) en Nico als vruchten van hun verbondenheid.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever voor de Volkskrant. Dit is zijn zevende EK bij de mannen.
Spanje, dat in elk geval vanaf het begin wilde voetballen, redde een avond die dreigde op een farce uit te lopen. Foeilelijk was de finale tot de rust. Het is alsof je iedereen met veel tromgeroffel uitnodigt naar het mooiste theater van het land te komen en dan een stel acteurs de vloer opstuurt die moe zijn, en bang om te verliezen vooral.
Met zijn allen, de Engelsen dan met name, zijn ze vergeten waarom voetbal de grootste amusementsindustrie ter wereld is. Dat het gaat om spelers die tot de verbeelding spreken, die iets durven. Williams. Yamal. Marcelo Bielsa, bondscoach van Uruguay en een idealist pur sang, hield daarover afgelopen week een treffend referaat. Over de puurheid van het voetbal, hoe het spel zich laat meeslepen in onwaarachtigheid en commercieel gespin, met het gevaar dat jeugd afhaakt, omdat er gewoon te weinig gebeurt op het veld.
Engeland was obsessief. Een toernooi winnen, na 58 jaar, na het WK van 1966 in eigen land. Het voetbal naar huis brengen, zoals de supporters al een miljoen keer zongen, ongeacht in welke staat. Spanje was ook tot de finale met afstand de beste ploeg, met de speler die het meest tot de verbeelding sprak: Lamine Yamal, sinds zaterdag 17 jaar. En zondag vooral met Nico Williams, die vrijwel zeker voor heel veel geld van Athletic Bilbao naar Barcelona verhuist deze zomer. Williams was een van de weinigen die al dartelden voor rust, zijn doelpunt hing als het ware in de zwoele lucht van Berlijn. Het wachten was op het vallen van het sterretje.
Nico Williams was ongeveer de enige die zich vanaf het begin ogenschijnlijk onttrok aan het tactische korset, dat zo nauw was aangetrokken dat spelers nauwelijks konden ademen. Hij deed tenminste eens iets met een spontane inval. De eerste helft was verder vreselijk: vervelend gedrag, drieste overtredingen, een warrige scheidsrechter, passend in het beeld van het toernooi, van arbiters die zich verschuilen achter de VAR en met steeds minder persoonlijkheid hun diagonaalloopjes maken.
De sfeer was geweldig, het zij gezegd, met een grote meerderheid van Engelsen in het Olympiastadion, die met een geweldige collectieve brul bepaalde acties begeleidden, als hun elftal eindelijk eens over de middenlijn kwam. Een brul ook na een uur, toen de opnieuw matige Harry Kane werd vervangen door Ollie Watkins. En ja, door het snelle doelpunt van Spanje na rust brak het duel open. Engeland had even een overwicht, maar weinig kansen, totdat Cole Palmer met een schuiver van afstand scoorde, het stadion optilde vanwege het gezang van de Engelsen.
Vooral Spanje, getraind door Luis de la Fuente, onbekend maar bemind, wilde nog scoren voor de verlenging, en deed dat ook. Terecht. Opnieuw na een schitterende aanval. Invaller Mikel Oyarzabal legde de bal in één keer naar links, waarna hij de voorzet van Cucurella beheerst in het doel schoof. Mooie goal, verdiende winnaar.
EK Voetbal 2024
Al het nieuws leest u in ons liveblog.
Welke ploeg speelt wanneer? Wie leidt de topscorerslijst? Wie krijgt de meeste gele kaarten? Hier vindt u alle statistieken.
Al onze verhalen over het EK 2024 vindt u op deze pagina.
Schrijf u ook in voor onze nieuwsbrief Sport.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant