Bijna was het die dekselse Erik Scherder gelukt. Bijna had ik mezelf hier geïntroduceerd als nieuwbakken optimist, die écht geloofde dat het loont om vrolijk, goedgemutst en hoopvol te kijken naar de nabije toekomst. Nadat ik zaterdagavond de eerste drie afleveringen had gebinged van zijn EO-serie Erik Scherder en het nut van optimisme, kon ik niet anders dan toegeven dat er een kleine optimist was ontwaakt in dit grote recensentenlijf. Kumbaya!
Een paar uur later klonken er schoten bij een rally in Pennsylvania, en wist de eeuwige pessimist genoeg: we zijn terug bij af. De menselijke soort heeft nooit iets anders gedaan dan elkander uitgemoord, en gedanst op een vulkaan.
De aanslag op oud-president Donald Trump was typisch zo’n moment om in opperste staat van pessimistische paraatheid te gaan, als historisch moment waarvan meteen helder werd dat er alleen maar meer gedonder van komt. En dus gaat de niet te redden pessimist vervolgens urenlang X-berichtjes lezen, CNN kijken en afwachten tot het grote Hollandse gilde der Amerikakenners zich meldt om de boel te duiden.
Hart van Nederland had Raymond Mens, RTL Nieuws had Erik Mouthaan, en X had voormalig Amerikacorrespondent Charles Groenhuijsen. Die laatste lijkt na het einde van Op1 een derde leven te hebben gevonden, nu hij meerdere keren per week minutenlange analyses plaatst op X, waarin hij – vaak vanuit zijn gang of werkkamer, met de camera erg dichtbij het gezicht – de situatie in Amerika duidt.
Groenhuijsen was toevallig in New York op het moment van de aanslag en greep die kans aan om, met de wallen onder de ogen en de skyline op de achtergrond (‘Misschien herkent u het wel’), de boel een kleine zeven minuten lang te duiden. Groenhuijsen noemde Trump ‘a heck of a campaigner’, omdat hij meteen zijn vuist balde na de schoten, en concludeerde – een paar honderd mijl van de vuurlinie – dat Trump nu met verve de martelaar kon gaan spelen. ‘Vanuit New York, dankjewel.’ (Een echte Amerikacorrespondent gaat nooit met pensioen.)
Na een nacht en ochtend van allerhande zwartgallige analyses over de aanslag en de mogelijke gevolgen, moest ik toch weer denken aan Scherder en zijn fanatieke pogingen om het belang van hoop en optimisme – tegen de huidige tijdgeest in – toch weer hip te maken. Eenvoudig is dat niet, want voor de eeuwige pessimist is de eeuwige optimist toch vooral iemand om voor gek te verklaren. Noem het de wet van Scherder en Bregman: hoe optimistischer je boodschap over de mensheid, hoe meer de pessimist dat voetstuk omver wil schoppen.
Hadden we na die historische zaterdagnacht dan juist meer of minder scherderiaans optimisme nodig? Je zou kunnen zeggen meer, maar de eeuwige pessimisten zagen zich zaterdagnacht toch weer voor de zoveelste keer bevestigd in het eigen gelijk.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant