De performers van R3LN4CHT maken indruk met intens en kwetsbaar spel, terwijl theatermaker Charles Pas imponeert met trefzeker, beeldend theater over rouw.
De een snuift opgefokt zijn neus kapot, de ander ligt te trippen in een hoek. No Matter What van performancecollectief R3LN4CHT speelt zich af in en rondom aftandse toiletten van inwisselbare gayclubs, waar twee vrienden elkaar bevragen over (queer) liefde, seksualiteit en onvoorwaardelijkheid. Publiek zit eromheen zoals bij een bokswedstrijd, en zo vliegen de makers deze ontmoeting ook aan: ze doen elkaar pijn, delen plaagstootjes en harde klappen uit, ze raken en worden geraakt.
De inzet: wat is liefde, in een omgeving die giftig en destructief is? En kunnen twee vrienden in hun zoektocht naar die liefde elkaar en zichzelf trouw blijven?
Over de auteur
Sander Janssens is theaterjournalist voor de Volkskrant. Hij schrijft recensies, interviews en achtergrondartikelen.
Vorige week vond op de voormalige scheepswerf NDSM in Amsterdam-Noord een uitgeklede editie van festival Over het IJ plaats. Het locatietheaterfestival schroefde dit jaar terug van anderhalve week naar een vierdaagse versie, en focuste daarbij nóg meer op aanstormende theatermakers. Voelde het eerder alsof Over het IJ de NDSM-werf tijdelijk overnam, nu is het zoeken in de rafelranden naar ongepolijst werk van experimenteel, nieuw theatertalent.
Zoals performers Didi Kreike en Lodewijk van Dijk, die zich in No Matter What vol in de strijd gooien. Met intens fysiek spel en beukende songs (waarvoor ze samenwerkten met soundproducer Joost Maaskant) wordt het publiek actief betrokken. Er wordt enthousiast gewaved, meegezongen en toeschouwers worden ter plekke volop naar hun mening gevraagd.
De makers vervallen daarbij helaas ook regelmatig in letterlijkheid, waardoor de voorstelling over de gehele linie onnodig eenduidig blijft. Maar vooral door het sterke en kwetsbare spel van Kreike en Van Dijk is No Matter What alsnog een performance die onder je huid kruipt.
Terwijl de performers van R3LN4CHT elkaar in de open lucht woedend én liefdevol proberen vast te houden, draaien Melyn Chow en Pleuni Veen 100 meter verderop in een donkere studio minutenlang rondjes om elkaar heen. In de woordloze, fysieke voorstelling Sing Along onderzoekt opkomend regisseur Charles Pas in welke bewegingen rouw zich kan vertalen.
Met name uit het uitgepuurde eerste deel, dat voornamelijk bestaat uit draaien en omtrekkende bewegingen, destilleert hij een grote emotionaliteit. De performers cirkelen langdurig om elkaar heen, maar gaandeweg vallen ze ineens samen. Dan draaien ze niet óm elkaar maar mét elkaar.
Charles Pas brengt een enorme dynamiek en variatie aan in een ogenschijnlijk simpele beweging. Hij toont zich daarin een bijzonder trefzekere theatermaker die zijn publiek volop aanzet zelf te duiden en te voelen.
Aan het slot worden aan weerzijden van de speelvloer de deuren naar de NDSM-werf opengegooid: buitenlucht stroomt binnen, licht verblindt, omstanders lopen voorbij. Het dagelijks leven dringt zich op, zoals dat in elk rouwproces vroeg of laat gebeurt. Dat doet pijn aan de ogen maar is ook bijzonder troostrijk.
Theater
No Matter What van R3LN4CHT / OhIJ & Likeminds. Eindregie Lynn Schutter.
★★★☆☆
Sing Along van Charles Pas / A Fully Coherent Plan, Feikes Huis, Theater aan de Rijn, Kunstencentrum Nona & OhIJ. Ook te zien op De Parade Utrecht en Amsterdam.
★★★★☆
11/7, NDSM-werf Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant