Een wolf greep in de bossen bij Leusden een poedel. Ontzag en verstand hadden dat kunnen voorkomen, maar dat is nog even wennen.
Natuurlijk was de verrukking te begrijpen van de 43-jarige Spaanse toerist die vorige week zondag in het Zuid-Afrikaanse Nationaal Park Pilanesberg drie olifanten met kalfjes zag lopen. Met twee medereizigers stapte hij de auto uit, recht op de dieren af. Wat er toen gebeurde, zal je verbazen: de man werd vertrapt, hij overleed in het ziekenhuis aan zijn verwondingen.
Een paar duizend kilometer verderop, in een wildgebied in de Amerikaanse staat Wyoming, liet een bezoeker zijn hond los, die oog in oog kwam te staan met een bizon. Op Instagram is te zien hoe het wilde dier opgefokt met zijn staart zwaait; stofwolken waaiden op van het stampvoeten. Hond en baas kwamen met de schrik vrij.
Je zou kunnen zeggen dat de mens wat worstelt met zijn plek op aarde. Patiënt waant zich op eenzame hoogte op de top van de piramide, maar in werkelijkheid wordt hij van alle kanten beslopen door wilde wezens die hun plek opeisen en van zich afbijten.
Ook daarom past enig medelijden met de vrouw die afgelopen weekend in de mooie bossen bij Leusden een wolf zag en eens rustig met haar dwergpoedel op de grond ging zitten, met de rug naar de plek des onheils. Het duo werd beslopen, de wolf dook ineens op uit de bosjes en griste op 30 centimeter afstand het poedeltje mee. Van het arme beestje is nimmer meer vernomen.
Op (sociale) media volgden indianenverhalen (een meisje van 3 zou op haar loopfietsje zijn achtervolgd door een wolf; wolven zouden zijn uitgezet) en het gebruikelijke schreeuwen vanuit schuttersputjes. ‘Allemaal afknallen!’; ‘Het is een kwestie van tijd voor zo’n beest een kind grijpt!’ Heel eigentijds: ‘Vang ze allemaal en zet ze uit in andere landen!’
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
We kunnen moeilijk zeggen dat we niet gewaarschuwd zijn. De komst van de wolf naar Nederland zat er al jaren aan te komen; sinds de eerste zich in 2018 vestigde (op de Noord-Veluwe) zijn nog eens zes jaar verstreken. Dat zich een incident zou voordoen, was te verwachten. Zeker wanneer wolven, zoals in Leusden, jongen hebben en hondenbezitters zich onbekommerd begeven in verboden rustgebied (want daar speelde het drama zich af).
Wolven zijn wilde dieren, en beschermd. Daar kunnen zij ook niks aan doen. De gelegenheid maakt hen dief, incidenten zijn nooit helemaal uit te sluiten. Maar een wolf die een mens tot 30 centimeter durft te naderen, heeft eerder succes gehad. Omdat hij gevoerd of gelokt is wellicht, door gretige fotografen of spanningszoekers die frikandellen en hamburgers strooien.
De wolf een lesje leren, bijvoorbeeld door hem te beschieten met verfkogels wanneer het dier dichter dan 30 meter op mensen af komt, stuit op verlammende weerstand. Toen de provincie Gelderland daar in mei een vergunning voor gaf, volgde onmiddellijk een rechtszaak. Met succes: de vergunning was volgens de rechter ‘gebrekkig onderbouwd’. Zolang de mens verstrikt zit in z’n eigen regelgeving, heeft de wolf vrij spel.
In alle gevallen, van olifanten tot bizons en wolven, passen ontzag en verstand. Dat is duidelijk nog even wennen. Na ‘Leusden’ adviseren provincie en gemeenten ‘alert te zijn’, honden aan te lijnen en het gebied te verlaten wanneer je wolven en/of welpen ziet. Ook worden waarschuwingsborden rond het gebied geplaatst. Goed nieuws voor de hongerige wolf: met een beetje graven vindt hij vast de put met daarin een verdronken kalf.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant