Kees van Unen eet deze zomer op toeristenplekken. Deze week: bij restaurant Moto in Beekse Bergen wordt een vrolijk stemmende poging gedaan de omgeving terug te laten komen op het bord.
Wat: Restaurant Moto
Waar: Safaripark Beekse Bergen, Hilvarenbeek
Sfeer en eten: Terras aan de savanne, Afrikaanse toets in aankleding én menu
2022: 1,2 miljoen bezoekers. 2023: 1,3 miljoen. Safaripark Beekse Bergen is een van de best bezochte toeristische attracties van Nederland. En de jammerlijke realiteit van zulke plekken is dat het er vaak lang of zelfs tevergeefs zoeken is naar genoeglijk eten. Voor deze zomerserie zochten we trekpleisters waar wél culinair wordt gedacht, buiten het verwachte of gewoon goed, en zodoende om de fuik heen bewegend.
Bij Beekse Bergen zit dat hem met name in de vrolijk stemmende poging om de plek terug te laten komen op het bord. Maar eerst even over die plek dan: qua oppervlakte het grootste dierenpark van de Benelux. Er lopen wandelpaden doorheen, er is een boottocht en de autoroute lijkt nog het meest op het echte werk op tien uur vliegen van hier. ‘Kijk’ en ‘daar’ moeten wel de meest uitgesproken woorden zijn. ‘Kijk, daar, een gnoe.’ Of snel uitgesproken: ‘Kijk, kijk, kijk: zebra.’ Ook veelgehoord: waar? Daar komt vaak nog ‘dan’ achteraan, de dictie urgent. Want het ís ook een urgente aangelegenheid, zo’n safari. Puntje van de stoel, veel wijzen en steeds het gevoel dat alles aan u voorbijgaat.
Dat gevoel zal nog wel in de verdubbelaar gaan als u daadwerkelijk in een open jeep door de Ngorongoro-krater in Tanzania rijdt. Dan komt zo’n gnoe anders binnen dan bij Beekse Bergen, maar toch, nu we daar zijn is de stemming ook opgetogen. En anders dan de ervaring op een echte Afrikaanse savanne is deze variant laagdrempelig en betaalbaar: nog geen 30 euro voor een dagkaart. Veel bezoekers combineren het met overnachten op het bijbehorende vakantiepark.
In het park zijn een paar restaurants, allemaal met dierzicht, zoals ze het zelf noemen. Zo komt het dat we bij een koffiepauze eerder op de dag opeens twee oortjes en meteen daarna het hele bijbehorende nijlpaard uit het water zien komen. Voedertijd, met hele kroppen sla. Een okapi, leeuwenroedel en nog zo wat verder schuiven we aan voor onze eigen voedertijd: restaurant Moto, tussen de vakantiehuisjes, direct aan een vlakte met zebra’s, kamelen en giraffen.
Daar moeten we niet licht over doen, want mán, nogal een uitzicht zeg. Binnen is Afrika het breed aangevlogen thema en ademt alles hakuna matata, dat zoiets betekent als ‘maak je niet druk’ en ‘geen zorgen’, al is de letterlijke vertaling in het Swahili ‘er is/zijn geen’ (hakuna) ‘problemen/moeilijkheden’ (matata). Dat laatste kunnen we nu ook weer niet zeggen. We werden nog gewaarschuwd: kom niet te vroeg. Nu telt een gewaarschuwd mens voor twee, maar zelfs dan zouden we nog flink in de minderheid zijn ten opzichte van kinderen in de zaak. Niet erg, wel waar: kinderlozen staan onderaan in de voedselketen hier, waar de dieren overigens op één staan, is ons verzekerd.
Het menu is opgesteld met compassie voor degenen die Afrika wat te avontuurlijk vinden, maar wie wil, kan binnen het thema eten. Dat wordt het best samengevat met de carpaccio waar een supplement van gebakken meelwormen optioneel is. Nu is Afrika een wat al te grote paraplu, maar het blijkt neer te komen op Zuid-Afrikaans, met Ethiopisch bier als klein dwaalspoor.
We beginnen met een proeverijtje onder de noemer ‘Smaak van Afrika’: gebakken meelwormen, gedroogde lamsworst en biltong, waarbij die laatste het lekkerst is. Biltong, dat is gedroogd en gekruid vlees. Van de bil, in de vorm van een tong, in dunne lapjes dus. Inderdaad, Zuid-Afrikaans, maar ooit door Hollandse Kaapvaarders aldaar geïntroduceerd. Men maakt het van struisvogel of koedoe, maar meestgebruikt is rund – zo ook hier.
Vanwege vogelgriep is de struisvogelbiefstuk niet voorradig, wél is er een vrolijk opgekrulde lamsworst van de grill, op het menu aangekondigd als Afrikaanse braai. De wijn komt daarbij van het bekende wijnhuis Boschendal, uurtje rijden van Kaapstad. Verder: boboti, in Nederland enigszins bekend en behoorlijk bemind geworden als Knorr-wereldgerecht, maar ook weer Zuid-Afrikaans van oorsprong. Goed gelukt, deze ovenschotel met gehakt, sperziebonen, heel veel kerrie en gebakken banaan bovenop.
Nu moet gezegd: Moto balanceert hier en daar op het wankele evenwicht van culturele verrijking en culturele toe-eigening. Dankbaar onderwerp voor een andere plek in de krant, net als de vragen die het oproept om dieren überhaupt in gevangenschap te houden. Zelf concluderen we: als we dan toch een antilope in een dierentuin moeten zijn, dan hier, hekloos en royaal bemeten.
Het beste wat we eten vanavond is de malvacake. Mierzoet, sponzig en nogal een klapper van een sluitstuk. Ondertussen worden de sterke verhalen naar goede safaritraditie als bijgerecht geserveerd. Hoe groot de mannetjesleeuw die we zagen wel niet was. En hoe gevaarlijk. Hoe het weleens mis kan gaan ook, niet zo lang geleden nog, toen een van het pad geraakte Duitse scholier hier werd gegrepen door een cheeta. Of hoe er in mei een chimpansee sneuvelde na ruzie met een soortgenoot. It’s a jungle out there, zuchten we, en dan valt er iets op. Het is stil geworden, kinderbedtijd, en nu zijn we de enigen. Of nee, toch niet. Want ‘kijk’, zeggen we, ‘daar.’ Heel in de verte loopt een giraf in het avondlicht. Heel langzaam, heel gracieus. ‘Wauw’, zeggen we, ook niet voor het eerst vandaag. En even is/zijn er geen problemen/moeilijkheden meer. Of hoe je zeg dat? Hakuna matata.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant