Windfoiler Luuc van Opzeeland (25) studeerde mode in Italië, maar koos uiteindelijk toch voor de topsport. Over een paar weken is hij de Nederlandse olympische troef in Marseille.
‘In 2018 dacht ik: tabee! Ik heb dit lang genoeg gedaan, alles geprobeerd op de RS:X; op dat moment de olympische surfklasse. Ik doe niet mee om achteraan te varen.
‘Ik ben 2,01 meter, vrij lang, en voor het ideale gewicht op die surfplank moest ik rond de 74 kilo wegen. Hoe dieper de plank in het water ligt, des te meer weerstand. Regelmatig skipte ik mijn lunch, omdat ik anders te veel calorieën binnen zou krijgen. Ondertussen had ik nauwelijks spiermassa en weinig energie. Ik kreeg allerlei blessures. Als je de hele dag hard werkt en je hopeloos voelt, is dat enorm frustrerend. Ik besloot te gaan studeren.
Over de auteur
Lisette van der Geest is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft over olympische sporten als schaatsen, zwemmen en tennis.
‘Een jaar later werd bekend dat de iQ-foil in 2024 de RS:X zou vervangen op de Olympische Spelen. Ik dacht niet direct: dit moet ik doen. Ik had dat streefgewicht van 74 kilo in mijn hoofd. Maar, later bleek: voor de iQ-foil moet je juist zwaarder zijn, boven de 90 kilo. Onder het board zit een soort vin, die de plank boven het water tilt als je snelheid maakt. Met meer gewicht kun je meer tegendruk geven en extra snelheid creëren. Uiteindelijk werd ik door die nieuwe klasse weer topsporter.’
‘De Toolenburgerplas, bij Hoofddorp waar ik opgroeide, is leuk om te beginnen. Daar ging ik rond mijn 9de bijna dagelijks naartoe met een karretje achter mijn fiets en mijn surfplank erop. Een goede 5 kilometer fietsen, en weer terug. Die kleine plas was top voor mijn ouders, zij wisten: als het misgaat zit hij binnen 200 à 300 meter van de kant en waait hij vanzelf weer aan wal. Nu is er voor mij geen lol meer te vinden bij de Toolenburgerplas: veel te klein.
‘Het Gardameer, het mekka van het windsurfen, heeft mij veel gebracht. Het is er groot, het waait er elke dag. Als je je hoofd wilt leegmaken, moet je daar zijn.
‘Toen ik was gestopt met topsport en studeerde, ging ik daarnaartoe als ik voor de lol wilde meedoen aan een foilwedstrijd. Ik hoorde andere surfers zeggen: wat doe jij hier nou? Jij hebt hier helemaal niks te zoeken. Dat motiveerde zo erg, dat ik zoiets had van: fuck you, ik laat het wel even zien.
‘Ik besloot fanatiek te trainen. Werd daarna ook nog eens derde op het WK en toen kon niemand meer om mij heen. Ik kon ook niet meer om mezelf heen, ik besefte: ik heb een kans de Spelen te halen.’
‘Toen ik in 2018 was gestopt met topsport, meldde ik me aan voor een mode-opleiding in Florence; op dat moment de nummer één-school op dat gebied. Al had ik niet verwacht dat ik zou worden toegelaten. Bij de studie Design Management zou ik de basis van het ontwerpen leren, gecombineerd met de zakelijke kant bij het oprichten van een eigen kledingmerk.
‘Maar in de praktijk zat ik vooral achter een machine om kledingstukken te maken, dat lag me niet. Toen ik de opdracht kreeg voor een bruidsjurk, brak ook nog eens de naald van mijn naaimachine en dacht ik: daag. Ik ben overgestapt naar de studie Business of Fashion. Daar had ik het meer naar mijn zin. Totdat ik weer topsporter werd, steeds meer ging reizen en het moeilijker werd om te combineren.
‘Met pijn in mijn hart stopte ik in 2022. Die bruidsjurk heb ik nooit afgemaakt. Doe mij maar een wetsuit.’
‘Als ik moet kiezen: Louis Vuitton. Dat merk is innovatiever dan Gucci. Zij zijn trendsetters. Zij kozen de afgelopen jaren voor relatief jonge creative directors zoals Virgil Abloh en Pharrell Williams, die oorspronkelijk niet uit de modewereld komen, maar uit de muziekindustrie. Zij mengden twee stijlen: streetwear en high end.
‘Ik geef niet om een merk, maar meer om een aanpak. Ik vind het tof als iets nieuw of uniek is. Het is niet zo dat ik allemaal merken in mijn kast heb liggen, of wil hebben. Ik ben niet van de grote logo’s. De laatste jaren volg ik het modewereldje sowieso wat minder, als fulltimetopsporter. Ik heb bijna altijd kleding van het nationaal team aan.
‘Maar ik hou er nog steeds van iets nieuws te dragen, iets wat anderen nog niet hebben of kennen. Als ik tijdens een rondje Ringvaart iedereen in dezelfde outfits zou zien fietsen omdat er een nieuwe fietswinkel in Amsterdam is geopend, zou ik dat jammer vinden.’
‘Als ik er maar één kon bereiken: olympisch goud. Maar dat kledingmerk komt er hoe dan ook. Ik wilde ooit een eigen designmerk beginnen, maar het is lastig om de competitie aan te gaan met allerlei influencers die een groot bereik hebben.
‘Ik ben met een Amerikaanse vriend bezig een fietskledingmerk te beginnen. Onze naam wordt Aquaterra; water en grond. De watersporter die een fietskledingmerk presenteert. We hopen rond eind augustus online te gaan, vlak na de Olympische Spelen. Eerst in Nederland, daarna in Miami.
‘Ik hou van fietsen en denk dat er een gat in de markt is. Veel kleding is vooral snel, maar zit minder lekker. Wij willen aerodynamische producten maken die mooi zijn en wel hun comfort behouden. Mijn taak is het ontwerpen van de kleding, het bezighouden met de productie en de prototypen, en met het fiscale deel.’
‘Hoe harder hoe beter. Als de concurrentie een beetje bang wordt, vind ik het leuk. Met de foil geldt: hoe hoger je vliegt en hoe verder de vin dus uit het water komt, des te minder je hoeft te werken om snelheid te maken. Maar er is een grens. De vin kan ook uit de golf schieten en het contact met het water verliezen. Dan is het feestje over.
‘We halen zo’n 34 knopen, dat is een kilometer of 65 per uur. Als het op die snelheid misgaat, ploft je hele setje. Dan kun je direct al je materiaal afschrijven. En het doet best pijn. Je raakt de controle kwijt, terwijl je met je voeten nog vastzit aan je spullen. Op Lanzarote ging ik afgelopen winter zo hard op mijn bek, dat ik mijn knie verdraaide en vier dagen met mijn been omhoog moest.
‘Het tactische spel is ook mooi, maar met snelheid komt de adrenaline los. Ik hou van het verleggen van grenzen, dat brengt je verder. Al moet mijn coach soms zeggen: pas even op.’
‘Omdat ik niet met Nederlandse windsurfers werk, is het beeld anders, maar ik ben een groepsdier. Ruim een jaar geleden ging ik weg bij het Nederlands team (destijds met onder anderen succescoach Aaron McIntosh en Kiran Badloe, olympisch kampioen op de RS:X in Tokio, red.), omdat ik vond dat daar geen ambitie was. Hun aanpak werkte niet voor mij.
‘Ik ben heel kieskeurig, ga mijn tijd niet verspillen aan mensen aan wie ik niks heb, of die er anders in staan dan ik. Er is meer dan Nederland in de wereld, we zijn maar een klein land. Mijn coach, Federico Esposito, is Italiaans. Ik doe alles met buitenlandse trainingspartners. De afgelopen maanden werkte ik veel met Italianen en Israëliërs. Het is belangrijk dat ik een goede band met ze opbouw. Je wil met leuke mensen zijn omdat je veel met elkaar samenwerkt. En je moet elkaar vertrouwen en voelen: we gaan onze geheimen en visie over bijvoorbeeld de trainingslocatie en trainingen niet met de rest van de wereld delen.
‘Ik ben niet bang risico te nemen en weet vaak wat ik moet doen om te komen waar ik wil zijn. ‘Ik heb geen last van onzekerheid. Het boeit me niet zo wat anderen vinden. Ik heb ook geen last van druk, wat een fijne gedachte is voor de Spelen. Maar nu ik me gekwalificeerd heb, wil ik natuurlijk wel winnen.’
21 mei 1999 Geboren in Hoofddorp
2018 Gestopt met topsport. Gaat studeren in Florence
2020 Serieuzer gaan trainen op de iQ-foil, de nieuwe olympische klasse voor 2024
2021 Brons WK windfoilen
2022Zilver WK windfoilen
2023 Goud WK windfoilen
2024 Brons WK windfoilen en geplaatst voor de Olympische Spelen van Parijs
28 juli 2024Start olympische races, 2 augustus afsluitende medal race windfoilen in het olympische water van Marseille
Van Opzeeland noemt zijn koffer zijn thuis, door het vele reizen voor zijn sport. Zijn ouders wonen in Hoofddorp, hij heeft een Canadese vriendin met wie hij na de Olympische Spelen van Parijs gaat samenwonen in Canada
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant