Op het internationale politieke podium moet Nederland steeds meer doen denken aan dat verwende ettertje in de klas dat krijsend detoneert als hij zijn zin niet krijgt. Bij elke harde „nee”, haalt hij z’n ouders erbij. Die komen dan, rook uit de oren, telefoon in de aanslag, verhaal halen bij de juf. Net als het jochie kennen ze de regels niet of leven ze alsof die voor hen niet gelden.
Zo toog Caroline onlangs naar het Europese schoolgebouw in Brussel met de tred van iemand die geen last draagt als kennis over internationale afspraken, wetgeving of andere belemmerende uitwassen van beschaving. Haar jongen wilde gewoon op het schoolplein blijven schijten zoals hij altijd had gedaan. Hoezo mocht dat ineens niet meer?
„Mevrouw van der Plas, we hebben hier afspraken over gemaakt.”
„Maar van de vorige meester mocht hij wel.”
„Tijdelijk, als hij het maar opruimde en dat doet Nederland niet, dus is dat voorbij.”
Met soortgelijke tred begaf Marjolein Faber zich naar Ter Apel. Je moet het maar durven. De inwoners daar de spreidingswet ontnemen, ze in de ogen kijken en beweren dat je je uiterste best voor ze gaat doen.
‘Je moet het aanpakken bij de bron en dat is de instroom”, zei Faber tegen de aanwezige pers. Iedere schooljuf kan haar vertellen dat instroom niet de bron is. De bron is waar de stroom vandaan komt. Als Faber het probleem bij de bron wil aanpakken moet ze armoede en roofbouw op andere continenten bestrijden en oorlogen en vervolging beëindigen.
Na haar bezoek zat de burgemeester erbij als een vermoeide leraar. De spreidingswet, de afspraak die voor minder druk op Ter Apel had kunnen zorgen, wordt door de nieuwe ouders van tafel geveegd. Terwijl Faber het dorp bezocht, liet schoolhoofd Europa weten dat het uitroepen van een asielcrisis zoals de coalitie wil, helemaal niet kan. Voor het uitroepen van crises moet aan voorwaarden worden voldaan en het snertjoch voldoet daar niet aan. Van de vluchtelingen die naar Europa komen, vangt Nederland amper 4,5 procent op.
In Ter Apel reageerde Faber op de tegenvaller: „Laten we dat eerst maar even afwachten en goed bestuderen.” Dat bestuderen hebben anderen al gedaan. Sinds de coalitie de snode plannen voor het uitroepen van een crisis bekendmaakte, herhalen deskundigen als geduldige leraren dat dat niet mogelijk is. Toch beloofden de incompetente coalitieouders hun jongen dat het wel kon. Straks staan ze geparkeerd langs het schoolplein met een krijsend kind in de auto een filmpje te maken voor hun sociale media. „Kijk! Dit is wat de school heeft gedaan! Het is allemaal de schuld van Europa!”
Met pijn in het hart ziet de juf toe, hoe van toch een goed, leuk joch een gefrustreerde, belogen man gemaakt wordt.
Source: NRC