Wat zou de leider van de vrije wereld hebben gedacht toen hij woensdag in The New York Times een opiniestuk las waarin de mooiste man van diezelfde vrije wereld hem een mes in de rug stak?
Et tu, George Clooney?
Waarschijnlijk wel, want Clooney is niet alleen het ultieme bewijs dat mannelijke ouderdom meer behelst dan zomaar beginnen te lekken; dat het in sommige gevallen zelfs heel aardig uit kan pakken. Hij is bovenal een trouwe gezel van Joe Biden. Zo presenteerde de acteur vorige maand nog een fundraiser waar in totaal 28 miljoen dollar werd opgehaald voor de president, wat Amerikaans is voor: we houden zielsveel van elkaar.
Alleen schrok Clooney zich tijdens diezelfde fundraiser wezenloos, omdat hij er voor het eerst zag hoe Biden de vracht der jaren nauwelijks nog kan torsen. Hij loopt slecht en hij praat slecht – de tijd heeft hem, met andere woorden, beduidend minder medewerking verleend dan Clooney zelf. Dat Biden daarom uit de presidentsrace moet stappen, is niet alleen mijn mening, schrijft de acteur. Het is de mening van iedere Democratische politicus die ik de afgelopen weken sprak.
Amerikanen zijn doorgaans enorme optimisten, maar sinds het rampzalig verlopen debat blijkt dat ook een halfvol glas gewoon leeg kan stromen. Naast Clooney twijfelen ook partijprominenten als Nancy Pelosi inmiddels openlijk aan Bidens kandidatuur (‘We moedigen hem allemaal aan om een beslissing te nemen’, zei Pelosi, wat een behoorlijk vernietigende opmerking was, aangezien Biden een paar dagen daarvoor nog in het openbaar had besloten in de race te blijven).
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Toch weet Clooney als geen ander waarover hij praat wanneer het over bejaarde politici gaat. Zo werd hij, vanwege zijn buitenhuisje aan het Comomeer, ooit door bijna-buurman Silvio Berlusconi uitgenodigd op een van diens beruchte bunga-bunga-feestjes. Zelf beweerde de acteur altijd dat Berlusconi hem die avond wel zijn slaapkamer liet zien, inclusief het door Vladimir Poetin cadeau gegeven hemelbed, maar dat de twee vervolgens enkel de kwestie-Darfur bespraken. Het is echter veel aannemelijker dat Clooney die avond met eigen ogen heeft gezien hoe potent een hoogbejaarde wereldleider ook gewoon kan zijn.
Vanuit Bidens optiek is het overigens heel goed te begrijpen dat hij door wil gaan. Sommige podia zijn, om met de Zweedse schrijver Per Olov Enquist te spreken, te mooi belicht, de aandacht die ze genereren is zo intens en zo verleidelijk, dat je wel helemaal krankjorum moet zijn om er vrijwillig vanaf te stappen.
De grootste tragiek van ouderdom is bovendien dat je in je hoofd altijd veel jonger blijft dan daarbuiten. Dat maakt het bijna ondoenlijk om op het juiste moment een stap opzij te doen, omdat jij nu eenmaal niet ziet wat de rest van de wereld wel ziet, namelijk een oude, krakkemikkige kerel.
En ja, het is een groot onrecht dat Biden, in tegenstelling tot zijn tegenstrever, wel klasse, eer, charme, beleefdheid, empathie, warmte, zelfspot, zelfbeheersing, humor, kennis, kwetsbaarheid, moraliteit, geloofwaardigheid, eerbiedwaardigheid en überhaupt waardigheid bezit, maar desalniettemin wordt gereduceerd tot zijn leeftijd.
En ja, het is tragisch dat Joe Biden zich iedere dag weer moet bekommeren om die meedogenloos voortschrijdende tijd.
Maar toch heeft George Clooney gelijk. Het is namelijk nog veel tragischer wanneer de rest van de wereld wederom straks zit opgescheept met een schlemiel die al zijn hele leven standvastig weigert te deugen, met die veroordeelde crimineel, die onbeschaafde, levensgevaarlijke en kwaadaardige patjepeeër genaamd Donald J. Trump.