Ik leer veel, zo niet alles, van mijn kinderen: hoe ik mijn eigen tv aan- en uitzet, hoe kort of lang mijn haar zou moeten zijn, welke broek van mij ‘elke outfit armoedig maakt’ en hoe je selfies maakt met een groep, al lukt dat laatste natuurlijk niet, want mensen van voor het jaar 2000 kunnen dat niet, toen had de evolutie nog geen rekening gehouden met selfies.
Ik leer ook belangrijke, nuttige termen van ze, zoals de laatste tijd main character energy. Hoofdpersoonenergie, voor de mensen die het Engels zo haten dat ze liever willen dat alles wordt vertaald in krottig Nederlands.
Main character, main character energy, main character vibes en she’s giving main character zijn variaties op dit thema, en ik kan het uitleggen met een korte schets. Ik heb bijvoorbeeld momenteel griep, ik zeg daar een paar keer iets over, trek me zielig terug onder een deken en hoest wat vanaf de bank, en dan gedraag ik me ‘heel main character’.
Of: ik verklaar op hoge toon dat ik niks snap van voetbal en altijd bang ben dat ik op het verkeerde moment juich (namelijk als er een doelpunt wordt herhaald, een speciaal talent van mij): dat is ook main character.
Op hoge toon bezig zijn met je eigen gekke zelf, dat is volgens mij de definitie, maar toen ik dat tegen mijn dochter zei, zei ze: ‘Googel het anders.’
Toen leerde ik dat main character is dat je denkt dat je de hoofdrolspeler in je eigen leven bent, en in de wereld an sich. Het belangrijkste personage in de Hollywoodfilm die je omgeving is. Dat zeiden de diverse psychologen van het internet.
Het zal wederom heel main character van me zijn, maar ik vermoed dat de meeste mensen het gevoel hebben dat ze de hoofdrolspeler in het leven zijn. Dat is ongetwijfeld slecht, en sowieso dom, en er werken vast een paar mensen bij het Leger des Heils of bij een vrijwilligersorganisatie die helemaal niet zo denken, maar diep in ons hart zijn we allemaal main character. Ik vermoed zelfs dat dat op bepaalde momenten wel nuttig is.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat mensen die te véél main character zijn – ik ken ze, u kent ze, we kennen ze allemaal – bloedirritant of in het beste geval lachwekkend zijn. Dus het is handig dat die term bestaat, om die momenten even te kunnen benoemen.
Ik vroeg mijn dochter hoeveel minuten van de dag ze mij ongeveer main character vond. Ze pakte zwijgend haar telefoon en typte op haar rekenmachine. ‘1.440 minuten’, zei ze en verliet de ontbijttafel.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant