‘Vroeger waren we allang dood.’ De laatste tijd hoor ik mezelf dit mantra steeds vaker herhalen tegen vrienden van mijn leeftijd – dertigers, dus. Hoewel we als twintigers schamper deden over het geijkte ‘dertigersdilemma’, lijkt moeilijk doen inmiddels ons raison d’être.
Ik heb vrienden die een jaar twijfelen over of ze op wereldreis moeten, en daarna een jaar over waarheen. Vrienden die anderhalf jaar daten zonder het een relatie te noemen – dat voelt te definitief. Vriendinnen die in werkelijk alles red flags zien bij potentiële partners – en vervolgens maandenlang intern bakkeleien over of die vlag nou echt zó rood was. Iedereen wil kinderen, niemand wil ze nu, maar we zijn ook allemaal bang dat de ander eerder zwanger wordt.
Over de auteur
Doortje Smithuijsen is filosoof en journalist. Voor de Volkskrant schrijft ze essays en reportages en doet ze eens in de vijf weken dienst als tv-recensent.
Uiteindelijk voelt 30 zijn vooral als een vacuüm waarin niemand ooit een keuze maakt – verlamd door de combinatie van keuzestress en het idee dat dit je vormende jaren zijn.
Over precies dat vacuüm gaat de serie Dertigers, deze week begonnen aan haar vijfde seizoen. In de eerste aflevering wordt de nieuwe cast – de vorige begon in 2020, en dertiger ben je niet voor het leven – direct het diepe in geworpen van de verwachting van een Friends-achtige productie binnen NPO-realiteit.
De vriendengroep – twee meisjes, vier jongens – organiseert een surpriseparty voor een van hen. Het resultaat is extreem ongemakkelijk: veel te weinig mensen die de feestelijke leegte dan maar opvullen met overdreven jolig gedrag. Helemaal erg wordt het als de groep naar ‘de club’ gaat, om krampachtig juichend shots te nemen in een achterafzaaltje dat men zo te zien net niet vol genoeg kreeg met figuranten.
Maar juist door dat ongemak voelt de serie precies zoals het leven van een gemiddelde dertiger: als een sneue variant van de feestelijke series die je verwachtingen van deze levensfase hebben gevormd. Als Entourage met minder coole vrienden. Als Californication zonder budget. Als een feest dat maar niet begint, of misschien juist al is afgelopen.
Het zijn vooral de details waarin Dertigers blij vlagen briljant is. Laura zeurt na vijftien jaar relatie bij haar vriend Jonas om een kind. Als Jonas vervolgens aanstalten maakt tot seks, zie je de walging door haar lichaam trekken. Ze wijst hem af, maar vertelt de volgende dag wel opgetogen aan haar ouders dat ze ‘het proberen’. Als haar zus Suus foto’s van haar reis laat zien, zie je haar doodsbang kijken hoe de duim van haar moeder door haar telefoon scrolt. Ja, je wilt als dertiger nog altijd dat je ouders naar je kijken, maar niet meer dat ze alles zien.
Sommige scènes in Dertigers hebben het karakter van opzichtige opvulling – hoeveel maakt het bijvoorbeeld uit waar de nieuwe huisgenoot van een van de hoofdpersonen haar dekbed koopt? Precies dat onbestemde maakt Dertigers intussen echt een serie over dertigers. Een serie over een generatie die zo veel bezig is met twijfel en reflectie dat hun leven grotendeels voelt als een tussenfase.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant