Engeland staat voor de tweede keer op rij in de finale van het EK. Bij de uitvinders van het voetbal leeft nu de enthousiaste verwachting dat ze een einde gaan maken aan ‘58 jaren van pijn’ die waren gevolgd op het winnen, in eigen land, van de wereldbeker in 1966.
Hoe briljant Spanje ook is, in Engeland begint het gevoel te heersen dat de hand van de voetbalgeschiedenis tijdens deze regenachtige eindronde op de schouders rust van Gareth Southgate’s leeuwen. Late doelpunten, arbitrale meevallers en een gunstige sluiproute naar de finale in Berlijn. Voor Kane & co is er zondag de ultieme kans om zich te wreken op alle teleurstellingen uit het verleden, van de tranen van Paul Gascoigne in 1990 tot de strafschoppenserie tegen Italië, drie jaar geleden in de afgelopen EK-finale op Wembley. Als het voetbal nu niet thuiskomt, wanneer dan wel?
Eindelijk hebben de Engelsen zich ontwikkeld tot echte toernooivoetballers, zoals de grote teams van Italië en Duitsland in het verleden. Na drie tamme en tergende wedstrijden in de makkelijkste van alle groepen begon het toernooi voor de Engelsen pas echt met drie knockoutwedstrijden waarin ze telkens een achterstand wisten weg te werken. In de allerlaatste seconde kwamen ze langszij tegen Slowakije, tien minuten voor tijd deden ze hetzelfde tegen Zwitserland en tegen Oranje scoorden ze de winnende treffer toen de assistent-scheidsrechter het bord met het aantal minuten blessuretijd omhoog hield.
Over de auteurPatrick van IJzendoorn is correspondent Groot-Brittannië en Ierland voor de Volkskrant. Hij woont in Londen.
Telkens toonden ze dat beetje extra klasse, een bevlieging van een sterspeler. Eerst de omhaal van Jude Bellingham, toen het schot via binnenkant paal van Bukayo Saka en in Dortmund was het invaller Ollie Watkins die een einde maakte aan het carnaval op de Oranje Muur. Bij elke wedstrijd waren het invallers die een bepalende rol speelden, hetgeen iets zegt over de breedte van de Southgate’s selectie. De breedte heeft gezorgd voor luxeproblemen, maar bood Southgate, die een sterspeler als Jack Grealish gewoon thuis kon laten, ook volop mogelijkheden om een doodlopende wedstrijd een beslissende wending te geven
Engeland heeft een piepjonge selectie, maar de technocraat Southgate kan ook terugvallen op ervaring in de persoon van Harry Kane. In de afgelopen weken waren er op het eiland zorgen geuit over de fitheid van de 30-jarige aanvoerder. Moesten Ollie Watkins of Ivan Toney niet starten in de spits? Southgate hield vertrouwen in zijn aanvoerder en dat werd tegen Oranje snel uitbetaald toen Kane op een sluwe manier een strafschop versierde. Zelfs de Engelsen waren het erover eens dat de beslissing van Felix Zwayer schandalig was, helemaal omdat er hands van Saka aan vooraf ging.
‘Je moet soms wat hulp nodig hebben,’ klonk het op ITV na de benutte strafschop. In het verleden zijn de Engelsen regelmatig gedupeerd. Denk aan Maradona’s Hand van God in 1986, het afkeuren van Frank Lampard’s loepzuivere treffer tegen Duitsland in 2010 of aan de ‘Rötterdämmerung’ van 1993, toen Karl-Josef Assenmacher verzuimde om Ronald Koeman van het veld te sturen tijdens de playoff-wedstrijd, in de Rotterdamse Kuip, voor het WK in Amerika. Mogen we, zo klonk het in Engeland, een keer geluk hebben? In ieder geval is de ‘de Vloek van Koeman’ nu ongedaan gemaakt.
Voor dit EK leefde er al een beetje hoop bij de Engelsen, wat tot uiting kwam in een Hey Jude-video waarin Bellingham werd gepresenteerd als de verlosser. De 21-jarige Galactico liet zijn klasse zien in de eerste wedstrijd en in het eerste knock out-treffen tegen Slowakije. Tegen Nederland viel hij wat tegen, ondanks de voorspelling op de voorpagina van The Sun dat hij de jongens uit het land van Rembrandt, Mata Hari en Johan Cruijff (en van zijn vriendin) ’one Bell of a beating’ zou gaan geven. Hij kan zich zondag onsterfelijk maken tegen het land waar hij nu zijn brood verdient.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant