Nee, Dominique Weesie en Rutger Castricum hadden geen van beiden iets te maken gehad met de totstandkoming van het PowNews-filmpje dat dit weekend tot zoveel ophef leidde. Castricum was een weekend offline geweest, vertelde hij eerder deze week bij Vandaag Inside. Fietsen in de Ardennen. Weesie had nietsvermoedend voetbal zitten kijken toen hij door ANP over de video werd gebeld.
Over de auteur
Doortje Smithuijsen is filosoof en journalist. Voor de Volkskrant schrijft ze essays en reportages en doet ze eens in de vijf weken dienst als tv-recensent.
In de bewuste video vroeg kersverse Powned-verslaggever Abel Bijlsma fans in de rij voor het Taylor Swift-concert hoe ver zij zouden gaan voor een meet-and-greet met hun idool. Best ver, bleek: ze lieten hun borsten zien, tongden met vreemden. Uiteindelijk was er geen meet-and-greet. Wel een video genaamd ‘Gillende meisjes worden sletjes voor Taylor Swift’, die eerst viraal ging, en na een golf klachten toch offline werd gehaald.
Het zijn jonge mensen die PowNews maken, legde Castricum uit bij VI. ‘Die willen spraakmakend zijn.’ De ‘sletjes’-video was Bijlsma’s tweede item. Zijn eerste heet ‘BIZAR: moslims reageren heftig op keppeltje!’ Daarin onderzoekt Bijlsma ‘of je als Jood nog overal veilig bent’.
Dat doet hij door met een keppeltje op een overwegend Islamitische wijk in te lopen, passanten vragen te stellen over antisemitisme en hun reacties zo veel mogelijk te framen als haat. ‘Nee, hier is geen Jodenhaat?’, vraagt hij retorisch hij als een vrouw met hoofddoek zonder commentaar wegloopt. Als Bijlsma op een bankje gaat zitten en twee mensen naast hem opstaan, trekt hij een pruillip. Zij staan natuurlijk op vanwege zijn keppeltje. Niet bijvoorbeeld vanwege de camera.
Dieptepunt is een ogenschijnlijk verwarde man die ‘nee dankjewel’ zegt en doorloopt na Bijlsma’s vraag, maar vervolgens net zo lang door Bijlsma wordt getreiterd (‘Je kan toch gewoon antwoord geven?’; ‘Heb je een kankerhekel aan Joden?’; ‘Alleen omdat ik Joods ben?’) dat hij gefrustreerd uitroept: ‘Hamas!’ Bijlsma, met een lach: ‘Nou, ik snap wel dat Joden zich hier onveilig voelen.’ Een beeld van deze man, met ‘Hamas, hamas!’ erbij, wordt de thumbnail van de video.
Toen ik me verder verdiepte in Bijlsma, stuitte ik op een TikTokverslag van de ‘watchparty’ ter ere van dit eerste item. Je ziet een jongen die vrienden uitnodigt en champagne uitdeelt om een video te vieren van nog geen vijf minuten. Een jongen die het ogenschijnlijk zo graag wil maken in de media, dat je bijna gaat begrijpen dat hij filmpjes maakt over ‘Jodenhaat’ en ‘sletjes’. Alles om op te vallen binnen de omroep. Alles om ‘spraakmakend’ te zijn.
Johan Derksen begreep ook dat ‘zo’n apie wil scoren’, zei hij bij VI. ‘Maar er is toch ook een eindredacteur?’ Precies: de wens om ‘spraakmakend’ te zijn komt ergens vandaan. Castricum en Weesie hebben het ‘sletjes’-filmpje niet gemaakt, maar zijn wel vormgevers van een omroepcultuur waarin dat soort ideeën ontstaan. Het had de Powned-bazen gesierd als zij daarvoor verantwoording hadden afgelegd. In plaats van hun handen te wassen in voetbal en een fietsweekend.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant