Waar lopen de correspondenten van de Volkskrant tegenaan in hun dagelijkse leven? Vandaag: Leen Vervaeke is uitgenodigd voor een huwelijk in een klein Chinees dorpje – een uitgelezen kans om een inkijkje te krijgen in het traditionele familieleven.
Het voelt als een scène uit een film, een groots en meeslepend familiedrama. De setting: een verlaten dorp in het zuiden van China, met smalle straten en eeuwenoude bomen, opwarmend in de eerste lentezon. De camera zoomt in: een statige villa van vijf etages met sierlijke balustrades, gekalligrafeerde spreuken boven de deur en muurschilderingen. Aan de gevel hangen rode lampionnen, op het tuinpad ligt een rode loper, en overal klinkt knalvuurwerk.
Binnen zitten ruim honderd gasten aan ronde tafels, gevuld met dure zeevruchtengerechten, flessen sterke drank en sloffen sigaretten. In het midden van de woonkamer zit een jong stel, zij in traditionele rode jurk, hij in een iets te ruim zittend pak. De twee zijn het middelpunt van dit feest, maar kijken verveeld, alsof ze liever elders willen zijn. Hun naaste familieleden lopen zenuwachtig rond, met diepe wallen onder de ogen en gespannen blikken.
Over de auteur
Leen Vervaeke is correspondent China voor de Volkskrant. Zij woont in Beijing. Eerder was ze correspondent België.
Ik ben op een dorpsbruiloft, een bijeenkomst voor grootouders en ouders, ooms en tantes, neven en nichten en aanverwanten. Ik ben uitgenodigd door een vriendin, de oudere zus van de bruidegom, die me naar eigen zeggen een uniek stukje Chinese cultuur wil laten zien. Een Chinese trouwerij is een bijzondere ervaring, zeker op het platteland. Een kans om traditionele rituelen van voorouderverering mee te maken en een inkijkje te krijgen in het Chinese familieleven.
In werkelijkheid, zo vermoed ik, ben ik ook uitgenodigd als bliksemafleider voor de vriendin, die tegen de 30 aanloopt en ongetrouwd is. Dat levert bij elk familiebezoek ongemakkelijke vragen en voorstellen op, al zeker op de bruiloft van de jongere broer. Een ‘buitenlandse gast’ – nog steeds een bezienswaardigheid in landelijk China – kan de aandacht afleiden. Ik vind het prima. Dit is wat ze in China een ‘win-winsamenwerking’ noemen.
Nu ben ik in het dorp, waar elke straatsteen geschiedenis ademt, en elk familielid zijn eigen verhaal heeft. De vriendin zelf is in dit dorp opgegroeid, verborgen voor de autoriteiten, terwijl haar ouders in de stad hun mannelijke erfgenaam grootbrachten, een uitwas van de éénkindpolitiek. Zij komt uit een familie met traditionele waarden, nauwe banden met de Partij en goede connecties. Zij is niet alleen een individu, maar vooral lid van de familie, lid van de clan.
Dat maakt van het huwelijk van haar broer geen verbinding tussen twee mensen, maar tussen twee families, twee netwerken met economische en politieke belangen. De bruid komt uit een ondernemersmilieu, de bruidegom uit een ambtenarengeslacht. Dat leidt tot frictie. Volgens de anti-corruptieregels van Xi Jinping mag de bruiloft van een ambtenaar maar driehonderd gasten tellen. Maar de bruid wil veel meer zakenrelaties uitnodigen, met eindeloos gesjacher tot gevolg.
Nog een bron van wrevel: de familie van de bruidegom betaalt de bruiloft, de woning van het bruidspaar en een bruidsschat (in dit geval zo’n 200 duizend euro). Het is immers zijn naam die wordt doorgegeven, zijn familie die wordt voortgezet. Maar deze jonge trouwers willen geen kinderen, tot afgrijzen van hun ouders. Met elke financiële bijdrage wordt de druk opgevoerd om toch voor nageslacht te zorgen.
Het jonge stel wilde zelf liever een sobere bruiloft, maar dat is buiten de familie gerekend. Die wil geen onheil over het huwelijk afroepen en past alle rituelen nauwgezet toe. Er is een waarzegger ingeschakeld om een datum te kiezen, er wordt voor duizenden euro’s aan vuurwerk afgestoken en de voorouders krijgen uitgebreide offerandes, een feestmaal op zich. De slaapkamer van het bruidspaar is helemaal in rood gehuld.
Heel even gaat het toch fout, als blijkt dat drie familieleden rechtstreeks van een begrafenis naar de trouwerij zijn gekomen, wat ongeluk kan brengen. Een familieruzie wordt ternauwernood vermeden. Uiteindelijk loopt alles goed af. De gasten vertrekken, het bruidskoppel haalt opgelucht adem, en mijn vriendin evenzeer. De familie is tevreden, en dat is wat telt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant