Hij vestigde zijn naam in de jaren zeventig met de studio Wild Plakken. Zijn affiches waren vaak politiek en anti-establishment. Ook was hij een van de oprichters van het Sandberg Instituut.
Grafisch ontwerper, filmmaker en docent Rob Schröder is zaterdag op 73-jarige leeftijd in zijn woonplaats Amsterdam overleden. Hij was al enige tijd ziek, maar maakte tot vlak voor zijn dood protestbeelden tegen de verrechtsing van Nederland. De laatste posts op zijn Instagramaccount zijn typische felle Schröder-collages tegen de opkomst van rechts en populisme in Nederland.
Schröder was een uitgesproken, kleurrijke en zeer zichtbare figuur in de ontwerpwereld. Dat kwam door zijn affiches, zijn werk voor de VPRO, zijn betrokkenheid bij de Amsterdamse kunstacademie en door zijn documentaires, waarvan Ouwehoeren de bekendste is. Het is een film over het prostitutieleven van de tweelingzussen Louise en Martine, die meerdere prijzen in de wacht heeft gesleept.
Als ontwerper vestigde hij zijn naam in de jaren zeventig met de studio Wild Plakken, een collectief dat was geworteld in de Amsterdams krakerswereld. Het onderscheidde zich met collage-affiches, zwart-witfoto’s en vette en harde typografie. De affiches waren vaak politiek en anti-establishment. Posters tegen de apartheid in Zuid-Afrika, tegen uitbuiting in Angola, tegen speculatie: ‘Huizen zijn om te wonen, niet om in te handelen.’ Die uitgesproken montagetechniek met geëngageerde boodschap zou een handtekening worden van Schröder.
‘Mijn werk is een constant gevecht tegen het recht van de sterkste’, zei Schröder in 2018 in interview met Het Parool. De manier waarop hij dat deed met Wild Plakken, was een stijlbreuk met het werk van het gevestigde ontwerpbureau Total Design van Wim Crouwel. ‘Met die strakke grids, alles altijd keurig netjes, dat wilden wij niet.’ Wild Plakken wordt samen het met Rotterdamse collectief Hard Werken gezien als de belangrijke vernieuwers uit de periode. Het museum Moma in New York heeft affiches van Schröder en zijn studiogenoten Lies Ros en Frank Beekers in de collectie.
Schröder was in 1995 een van de oprichters van de master van de Rietveld Academie: het Sandberg Instituut. Hij ging bij de VPRO werken, eerst als ontwerper, later ook als filmmaker. Hij schakelde over van knippen en plakken naar een digitale wereld en leerde zichzelf monteren. Daar ontmoette hij Gabriëlle Provaas, met wie hij Ouwehoeren maakte. ‘De inspiratie voor die film kwam van om de hoek. Louise en Martine waren zijn buren’, zegt Provaas. ‘Hij zag van nabij dat de wereld van prostituees anders was dan veelal naar buiten kwam. Dat mensen daar naar elkaar omkijken en voor elkaar zorgen. Dat hebben met die film willen laten zien.’
Maar het directe, snel gemonteerde collagewerk bleef Schröders hele leven een belangrijke drive. Dat is voelbaar op zijn Instagram. Daar publiceerde hij ook na zijn pensioen een stroom van beelden over de opmars van rechts, de oorlog in Gaza, in de steek gelaten vluchtelingen op zee. ‘Dat vond hij het ergste aan doodgaan’, zegt Provaas. ‘Dat hij vertrok terwijl de wereld er zo voor staat.’ Engagement was voor Schröder een levensmotto. Opstaan tegen ‘die mensen meewerken aan het naar de klote helpen van onze aarde’.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant