Geluk is het carnaval van Oranje op het veld na de zege op de Turken, vastgelegd door fotograaf Guus Dubbelman. Dankzij zijn oog is de bestudering van het tafereel een heerlijk tijdverdrijf, alsof het een schilderij is uit het vrolijke oeuvre van Jan Steen. Elke keer nieuwe details.
Oranje was dan wel geen oranje tornado, maar wel een wind met genoeg vlagen om de tegenstander omver te blazen. En na zo’n ontsnapping is het tijd voor feest. Tijjani Reijnders rust op één been tijdens het collectieve geluksmoment en kijkt naar beneden. Xavi Simons is weer een kind op een partijtje.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Matthijs de Ligt beweegt met de muziek mee, alsof hij in de lucht een heel groot stuur omdraait, van links naar rechts. Of van rechts naar links, dat kan ook. Memphis Depay is ook als feestganger de trotse drager van een witte hoofdband. Cody Gakpo slaat op de flank van het feest rechtsaf, met één arm in de lucht.
Op de achtergrond staat een blonde meneer in een vrij net blauw pak. Het is bondscoach Ronald Koeman, in een ogenschijnlijk serieus onderonsje met debutant Joshua Zirkzee. Achter de eerste rij feesten de stafleden zonder beroemde naam. Ze omarmen elkaar. Ook zij zijn op weg naar de oranje, zingende muur op de tribunes in Berlijn.
Geluk, dat is ook de supporter van Oranje die ergens in de stad zijn troostende arm over een bedroefde Turkse schouder legt. Het is een uiting van het geluk van de een, die rekening houdt met het verdriet van de ander. En dan is er nog veel meer dan zichtbaar geluk.
Het geluk van Oranje is veel subtieler, alsof het allemaal zo is bedacht door een schrijver van voetbalverhalen, van legendes. Het was een vorm van geluk dat de Pool Robert Lewandowski niet meedeed in de eerste wedstrijd, omdat hij net geblesseerd was geraakt. Dat Kylian Mbappé tegen Nederland ontbrak bij Frankrijk, omdat hij net zijn neus had gebroken. Dat de Oostenrijker Marcel Sabitzer Nederland van de eerste naar de derde plaats schoot en dat Georgië daarop won van Portugal. Dat Roemenië als eerste eindigde in een groep met vier landen met vier punten. Dat Nederland door de speling van het lot aan de gunstige kant van het schema belandde en allerlei toplanden tot de halve finales ontliep. Dat de Turkse topverdediger Demiral net afgelopen zaterdag was geschorst vanwege een omstreden politiek gebaar.
En hoewel Oranje het als klavertjes over Duitsland uitgestrooide geluk, van Hamburg tot Leipzig, van Berlijn tot München, en mogelijk ook tot in Dortmund, geregeld waagde te tarten, is het toernooi nu min of meer geslaagd, of in elk geval niet meer totaal mislukt. Geluk is dus het gezicht van Stefan de Vrij, kort na de wedstrijd. Die doodvermoeide, diepliggende ogen, waarin toch de twinkeling is te zien, door zijn doelpunt, de overwinning en de kleine bokaal, voor een verdediger die de beste van het veld was.
Geluk; dat zijn nog minimaal twee dagen, met in elk geval de illusie van een Europese titel.
EK Voetbal 2024
Al het nieuws leest u in ons liveblog.
Welke ploeg speelt wanneer? Wie leidt de topscorerslijst? Wie krijgt de meeste gele kaarten? Hier vindt u alle statistieken.
Al onze verhalen over het EK 2024 vindt u op deze pagina.
Schrijf u ook in voor onze nieuwsbrief Sport.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant